Dat begin en einde zo dicht bijelkaar staan, bleek vandaag maar weer eens.
Zondag twijfelde ik of ik even naar oma in Amsterdam zou gaan, of naar meneer Van Staveren in het verpleeghuis Voorhoeve waar ik tot voor kort werkte. Ik dacht 'ik kan beter naar mijn eigen oma dan naar de opa van iemand anders'. Toch koos ik voor Utrecht, om uiteenlopende redenen. Ik wilde namelijk ook graag het nieuwe Trefpunt bewonderen (zie blog van gisteren). Aan meneer Van Staveren had ik mijn hart verpand. Ik bezocht hem nog zeker 3 of 4 keer sinds ik weg ben bij Axion. Hij sprak nauwelijks meer, maar zijn gezicht lichtte op en een grote grijns verscheen op zijn gezicht als hij me zag. Gisteren sliep hij in zijn stoel, met zijn ogen open. Hij ademde zwaar en diep. Ik sprak tegen hem en dacht dat hij wakker werd, maar hij sliep door. Na een minuut of tien ben ik weggegaan. Vanmorgen vroeg kreeg ik een mail van Aimée, dat hij was overleden.
's Middags kregen we een mail van onze senior in Woerden, dat onze collega Benita op zaterdag was bevallen van een gezonde dochter: Anna.
