Na meer dan een maand naar Kwaaltjes te hebben gestaard willen jullie vast eens iets anders lezen.
Ja, Lena is er. En wat is het fijn.
De aanloop was nog even lastig - ik sliep erg slecht de laatste maanden en dat kwam zo'n twee weken voor de bevalling tot een dieptepunt. Ik kreeg twee slaappillen uit het ziekenhuis en een week later overnachtte ik een nacht in het ziekenhuis. Daar bespraken we dat ik een kleine week later, als ik iets meer dan 38 weken zwanger was, zou komen om de bevalling in gang te laten zetten. Dat zou maandag 11 november zijn geweest. Maar wat wil het lot? De nacht na het ziekenhuisslaapje waren de kwalen waardoor ik niet slapen kon eigenlijk weg. Toen begon ik dus te tobben of ik het wel of niet op gang zou laten brengen. En ik koos voor niet, want ik wilde wel heel graag een zo natuurlijk mogelijke bevalling. Daar had ik me (hadden Ivo en ik ons) op voorbereid en dat leek me fijner dan misschien wel een aantal dagen in het ziekenhuis doorbrengen voor het zogenaamde primen. Maar ik hoopte natuurlijk ook dat ik niet tot 40 weken of misschien nog wel langer met die enorme buik zou lopen.
Maandag bezocht ik nog de neuroloog (niks mis met mij), liep Minke nog Sint Maarten, dinsdag was een relatief rustige dag, woensdag vroeg ik Minke na het eten een babydans te doen (denk aan regendans, maar dan anders) en dat laatste bleek een goede keus. Om kwart voor acht braken mijn vliezen, liep ik volledig leeg terwijl ik nog tv zat te kijken. Om half tien ging ik douchen en had ik flink wat kramp, om tien uur had ik weeën en belde ik de verloskundige omdat ik wilde dat ze naar de kleur van het door mij opgevangen vruchtwater kwam kijken. Zij kwam, de weeën waren heftig en ik bleek 3 tot 4 cm ontsluiting te hebben. Om kwart voor 12 ongeveer arriveerden we in het ziekenhuis en om 01.59 op donderdag 14 november 2014 is Lena geboren. Het ging niet helemaal van een leien dakje maar conclusie is dat ze er is!
Van de afdeling Verloskunde verhuisden we om 5 uur naar de afdeling Kraamzorg en Lena kreunde aan één stuk door. Zelfs bij de voedingen. Het duurde tot in de namiddag van donderdag na veel onderzoekjes tot de oorzaak werd gevonden: een gebroken sleutelbeen links. Ik heb vele kinderartsen, gynaecologen, verpleegkundigen in mijn kamer voorbij zien komen. Allemaal even vriendelijk en behulpzaam. Toen de oorzaak van haar ongemak was gevonden kreeg Lena paracetamol en je merkte direct dat ze daar van opknapte.
We sliepen nog een nachtje en uiteindelijk (dat duurde best lang...) vertrokken we om half 3 naar huis met onze nieuwbakken dochter!
Het volgde blogje zal gaan over Minke en Lena.
Ik zal iets vertellen over het sleutelbeentje en de kraamweek.
Ik zal foto's invoegen. Maar nu ga ik me klaarmaken voor de nacht. Ik ben benieuwd wat deze nacht ons brengen zal.
