Minke en Ivo zijn op wintersport in een plaatsje nabij Winterberg. Vrijdag haalde ik haar al met de slee op vanaf het kinderdagverblijf. Ik nam volgens haar de verkeerde route (over het ene in plaats van over het andere fietspad) en dat mondde uit in een huildrama, gevolgd door het volledig teruglopen van eerst Minke en daarna mijzelf, om uiteindelijk via het enige juiste fietspad onze weg te vervolgen. Zucht. Wilskracht, noemde een passeerde moeder het. Ja. Leuk voor later.
Na dit drama hebben zowel Minke als ik heerlijk gesleed van het heuveltje aan het einde van het park, zoals wij dat vorig jaar ook deden.
Na het eten vertrokken de Wildemannen en zat ik thuis bij de warme kachel en genoot van de rust in huis.
Vanmiddag komen ze terug. Ik ga nu dus nog even in het zonnetje in de woonkamer lezen in de stilte, en maak me op voor veel wasgoed en vooral weer veel genieten van mijn wintersporters.
