Zorgen

Ivo en ik gingen naar een concert: Lily Allen speelde in de Heineken Music Hall. Het leek me een leuk en vrolijk uitje en ik was nog nooit in de HMH geweest en je moet natuurlijk wel met je tijd mee en jong blijven. Daarin was direct het probleem gelegen. De gemiddelde leeftijd van het aanwezige publiek lag beduidend lager dan onze leeftijd. Om mij heen zag ik twintigers maar ook veel piepjonge gezichtjes. Meisjes met meisjesgezichtjes, met zachtroze wangen en fris opgemaakte wimpers. Met slanke lijfjes en prille borsten. En met ogen die leken te denken ‘oe, toch best wel eng, zo’n concert’. En ik? Ik dacht aan mijn baby. Ze is nog geen jaar oud maar ik denk al met pijn in mijn lijf aan de tijd dat zìj naar concerten wil, alleen, met vriendinnen. Wat moet ik dan? Stoer en trots mijn kind zelfstandigheid leren? “Tuurlijk liefje, dat mag. Ga je wel met vriendinnen?”. Om er snel achter aan te zeggen dat papa haar komt halen. Dat ze wel bij haar vriendinnen moet blijven. Nee, dat ze niet met de trein naar huis hoeft te komen. Of zal ik met je mee? Nog meer scenario’s passeren de revue. Minke die elke vrijdag naar de disco moet met vrienden en vriendinnen, die ui-ter-aard geen goede invloed op haar hebben. Minke die naar dance-events wil, naar popfestivals in het verre weet-ik-veel-waar, bivakkeren in tenten in modderige velden. Een maand met een rugzak door Mongolie trekken. Of erger, een heel jaar studeren in het buitenland. Met angst in mijn hart keek ik om me heen.
Eén groot voordeel: het duurt nog even…