Ik moet nadenken.
Mijn meisje wordt al heel snel 3 jaar.
Ik denk aan de zwangerschap, die zwaar voelde nu 3 jaar geleden. Ik denk aan de start van de bevalling, die spannend en leuk was. Aan de bevalling die spannend en niet zo leuk was. Ik denk aan onze blijdschap, die wij al 3 jaar voelen voor het blondje meisje dat bij ons is.
Ik moet nadenken over een taart. Ik heb Minke een taart beloofd. Een paarse. Per dag verschilt de keuze voor de steunkleuren: van blauw en roze, naar wit en rood.
Ik moet nadenken over een traktatie. Hou ik mijn traditie vast en verpak ik klein lekkers of leuks in fleurige servetten? Of knutsel ik er op los om de creatiefste moeder van het kinderdagverbijf te zijn?
Ik moet nadenken over de kleren die ik aan wil tijdens de traditionele fotoshoot op/nabij Minke's verjaardag. Kan je van een traditie spreken als iets pas de derde keer plaatsvindt?
Ik moet nadenken over het cadeau dat wij dit vrolijke en fantasievolle mensje schenken.
Ik moet nadenken over wat ik op de traditionele kaart van Ivo en mijzelf aan Minke zal gaan schrijven. Kaarten die zij hopelijk over vele jaren nog heeft en koestert.
Ik heb nog vier weken.
