Afgelopen dinsdag en woensdag strompelde ik nogal, door pijn 'onder de gordel'. Ik ben niet onbekend met dit kwaaltje, maar zo'n pijn had ik nog nooit gehad.
Donderdag had ik een afspraak bij de verloskundige, die vroeg of ik last van mijn bekken had toen ze me zag lopen. Ik barstte in tranen uit en ze verwees me direct door naar de huisarts. Gelukkig had zij binnen tien minuten een gaatje voor me. Ik blijk een getromboseerde aambei te hebben. Helse pijn verklaard. Maar wat te doen?
De huisarts nam contact op met het de dienstdoende chirurg die vertelde dat beleid is het niet meer te opereren, aangezien de kans op recidief erg groot is. Met andere woorden: je blijft aan de gang. Advies? Wisselbaden, Lidocaïnezalf (werkt verdovend), Paracetamol, Lactulose en Metamucil (laxeermiddelen).
Huilend belde ik Ivo, want ik zat er helemaal doorheen. En om Minke op te halen voor de lunch, dan weer weg te brengen en 's middags mee te nemen naar ballet: ik zag het niet meer zitten.
Ivo zorgde dat hij om 12.00 uur Minke ophaalde en werkte de rest van de middag thuis.
Het wisselbaden was niet zo fijn: in een laagje heet water zitten is op zich niet vervelend, maar hijs dan maar eens zo'n walrussenlijf (met matige knie) het bad uit... Dan een koude washand of coldpack. En dat drie minuten elk en dan drie keer.
Vrijdag werkte ik dus niet, ik heb mijn laatste werkdag gehad zonder dat ik er erg in had.
Bij de tweede keer koud van mijn eerste rondje wisselbaden van vrijdag draaide de wereld voor mijn ogen. Toen ik me weer wat beter voelde, heb ik het rondje afgemaakt met de douchekop, gewoon in de douche. De rest van de dag heb ik zo ongeveer verslapen.
Vanmorgen ging ik maar niet mee naar de stad en ik moet zeggen dat ik na het douchen ook weer zo gaar was dat ik daarna zo weer mijn bed in rolde.
Nu ja, alles voor een leuk doel. Toch??
