Mijn kinderen zijn in het algemeen uitermate voorbeeldige kinderen, dus dat scheelt. Daarbij komt dat ik ter harte neem wat ik ter harte wil nemen, en daardoor heb ik geen last van consternatiebureau-perikelen. Ik volg toch wel mijn eigen pad.
Welnu, Lena werd gewogen en gemeten. Over het gewicht is niks gezegd dus dat zal wel in orde zijn. Ze is qua lengte lang. Jaja. Dat had je niet verwacht hè? Maar liefst +1 op de curve. Ik zei al tegen Ivo dat ze dat van mij heeft. Maar waar ze niet in uitschiet is haar motorische ontwikkeling. Ze is traag. Ze trekt zichzelf niet tot stand aan bank of traphekje en stapjes zetten langs de tafelrand of zelfstandig lopen lijken nog mijlpalen op afstand. We moeten haar dus stimuleren. En extra terugkomen, als ze anderhalf is. En niet pas weer als ze twee wordt.
Ik knikte en zei dat dat allemaal prima was. Maar ik merk ook dat ik, nu mijn kind niet in de maat loopt, de kritiek daarop slecht opneem. "Ach joh, er is zichtbaar niks mis met haar, dus die loopt wel op haar achttiende hoor". Of "iedereen heeft zijn eigen tempo" en "het is geen wedstrijd". Ook sta ik te klappen en te juichen als Lena nu soms op haar tenen staat, handpalmen op de grond, als een bruggetje. Dat het zo'n knappert is en dan pak ik haar onder haar oksels en laat ik haar stappen. Het 'stimuleren' door iets net buiten haar bereik op de bank te leggen in de verwachting dat ze dan wel gaat staan om het te pakken, dat doe ik niet. Lena staat dan niet op. Nee zeg, die begint gewoon te krijsen en DIE DIE te roepen en stort zich vervolgens ter aarde om duidelijk te maken dat zij DAT DING DAAR wil en dat JIJ DAT MOET PAKKEN.
Maar ik weet wel hoe het komt, dat Lena maar niet wil lopen. Haar oor loopt namelijk al. Vanaf de dag na Kerst. En aangezien dat oor onderdeel van Lena is, vindt Lena het wel voldoende. Ze loopt, en goed en vlot ook. Wat maakt iedereen zich druk: ze is gewoon heel efficiënt!
ps: op 6 februari krijgt ze buisjes
