Simone's wereld: 02/01/2014

zondag 16 februari 2014

Kleine meisjes worden groot, en dus mocht Minke voor het eerst in haar leven een partijtje geven. Een K3-feestje. Ik probeerde nog prinsessen, maar nee, het moest echt K3 zijn.
Dus kocht ik een K3-tafelkleed, K3-bordjes, K3-slingers en K3-bekers. De stelregel van tegenwoordig is zoveel kindjes uitnodigen als je oud wordt. Vijf dus. Eén kon niet maar Minke vond 'vier ook wel genoeg'. Mooi.
Gisteren was het zover. Vier meisjes in K3-jurk verschenen bij ons in huis en het gillen kon beginnen. Eerst verstopten de gasten hun cadeautjes en daarna mocht Minke ze zoeken. Ze kreeg Playmobil, een schets-/kleurboek, een K3-spel en kralen. Daarna mochten de meiden hun plakje cake versieren en werd er limonade gedronken.

Een meisje moest huilen en wilde dat ik haar moeder belde, wat ik niet deed overigens. Ik nam haar lekker even mee naar boven waar zij mocht kleuren: ik had K3-kleurplaten uitgeprint van te voren. De andere zangeressen kwamen ook boven en opeens lag de hele band te kleuren op de grond.

Ik maakte het koekhappen gereed in de keuken en toen om drie uur de grimeuze kwam, werd er snel nog even gekoekhapt. De meiden keken toe hoe elke meisje geschminkt werd. Daarna speelde Ivo een K3-versie van ezeltje prik (een microfoon op Josje plakken). Er werd nog met ballonen gespeeld, stoelendans gedaan en aan de eierrace zijn we niet eens toegekomen.

De meiden kregen een klein zakje met een koek en wat speeltjes mee naar huis en de rust keerde weder. Julie bleef nog lekker spelen, eten en ging met Minke in bad. Ik vond het geslaagd.

Volgend jaar wil Minke een bloemenfeestje.

zondag 9 februari 2014

Eerst de plaatjes voor Zuid Afrika

zaterdag 8 februari 2014

Perikelen van de kolvende werkende moeder

Afgelopen week ben ik weer aan het werk gegaan. Betaald werk, bedoel ik dan. Omdat ik op de valreep besloot toch een dag ouderschapsverlof op te nemen, hoef ik tot half november slechts twee dagen per week te werken, namelijk dinsdag en woensdag. Ik vind dat zelf heel luxe en geniet er nu al van.
Werken was eigenlijk weer best prima, al heb ik nog niet heel veel gedaan. Dinsdag bestond uit het zoeken naar en kletsen met collega's. De reorganisatie binnen het sociaal domein van de gemeente Huizen heeft tijdens mijn verlofmaanden definitief vorm gekregen. De meeste collega's zijn verhuisd, alleen ik zit zo ongeveer nog achter mijn eigen computer! Behalve kletsen moest ik ook het nodige regelen. Zo waren er nieuwe inlogcodes voor de computer, deed mijn toegangskey het niet meer op belangrijke deuren, is de mappenstructuur van het netwerk veranderd en zie ik mijn eigen documenten nergens meer terug, en uiteraard ging ik ook kolven. Dat had wat meer voeten in aarde dan verwacht.
Tot voorkort werd de nogal muffe douche- en omkleedruimte als kolfruimte gebruikt. Daar had ik me ten tijde van mijn fysiotherapieperiode wel eens omgekleed, maar de wielrenkleren die daar hangen uit te zweten in combinatie met vochtige douchelucht is verre van fris. Ik zag het dan ook niet zo zitten om daar, op een plastic tuinstoel te moeten kolven. Dus wat schetst mijn verbazing dat er een nieuwe kolfruimte is gerealiseerd: het invalidentoilet!
Heel officieel mag dat eigenlijk niet, maar ik ben niet de moeilijkste en heb het geluk dat ik vrij makkelijk kolf. Er was een klein kamerscherm neergezet dat ik om het toilet heen kon zetten zodat ik daar niet steeds naar zit te kijken. Verder stond er een tafeltje en een goede stoel uit een vergaderkamer. Maar eh... waar was het stopcontact? Ik heb namelijk een elektrische kolf! Oja... Ik zei dat ik bij de bodes zelf wel even een verlengsnoer ging regelen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar toen ging de deur niet meer helemaal dicht, dus ook niet op slot. Ik zag geen andere oplossing, dus ik trek de deur zo dicht mogelijk en draai de stoel met de rugleuning naar de deur. Ik moest wel even de stekker van de kolf op een bijzondere manier in het verlengsnoer duwen, anders maakte hij niet goed contact en viel de kolf steeds uit.
Bij de tweede kolfsessie had ik inmiddels een ander verlengsnoer, waar de stekker wel goed in ging. En toen opeens, ging ik de deur VOL open. Daar stond de schoonmaker, recht voor mijn ontblote borst die ik aan het kolven was. Ik zeg, ongekend fel, dat hij de deur dicht moet doen. Waarop hij heel laconiek lijkt te antwoorden 'ja, zo'. Mijn reactie? NEE NU! Toen drong tot me door dat het een elektrische deur is, die met een knop opengaat en pas na enige tijd uit zichzelf dicht. Mijn hart bonste in mijn keel.
Na afloop van het kolven ben ik direct naar hoofd facilitaire zaken gegaan en gezegd dat er echt een stopcontact moet komen. Ter overbrugging is het verlengsnoer met ductape vastgezet op de vloer van de hal en het snoer is nu zo neergelegd dat de deur wel op slot kan. Woensdag was het stopcontact al bijna klaar.
Dinsdag ga ik maar eens echt aan het werk!