Héérlijk!!

Wat een héérlijke dagen heb ik achter de rug! Ik was vrij vanaf donderdag en met dat geweldige weer was dat dubbel plezier.
Waar ik donderdag nog het hele huis boende, plakte ik vrijdag nog foto's in Minke's fotoboek (foto's tot begin januari 2011, dus ik heb nog wat bij te werken) en deed alle zomerkleding in de was. Ik zocht mijn winterkleding uit (deels opgeslagen in een krat, deels op Marktplaats gezet) en las mijn boek in de tuin. 's Avonds kwamen Irns en André eten: visschotel met héérlijk aardappels en frisse lofsla.
Zaterdag ging ik trimmen (ook al zo héérlijk, al zijn mijn schoenen dusdanig oud dat ze slechte demping geven waardoor mijn knieën na afloop protesteren) en toen ik fris gedoucht was reden Minke, Ivo en ik naar Overdinkel voor een héérlijk weekend. Die middag speelde Minke in een oude teil van oma in de tuin terwijl Ivo en ik slenterden door Losser en een Huttenkloase dronken op een terras:




Die avond stak mijn vader de barbecue aan en zaten we aan de oude tafel van opa en oma in de tuin. Minke en ik waren toen al samen in bad geweest, dus zij kon na het eten lekker naar bed. Ivo en ik gingen in Enschede naar de film, maar zaten eerst nog een glaasje te drinken op het grote gezellige plein, met grote parasollen, lichtjes en plantanen. Het leek wel één grote, héérlijke, vakantie. De film (Somewhere) vond ik geweldig, Ivo vond 'm wel heel leeg (maar dat was volgens mij nou net de bedoeling).


Zondagochtend konden wij héérlijk uitslapen, want papa/opa nam Minke mee naar beneden toen zij wel erg luidruchtig werd (om 06.37 uur). En daarna? Daarna aten wij een héérlijk paasontbijt (brunch?) aan diezelfde grote tafel van opa en oma in de tuin. Er waren zelfs eieren verstopt, die door Minke gevonden werden!




Toen Minke de eerste echte tekenen van vermoeidheid vertoonde, reden we met haar naar huis, zodat zij fris als een hoentje na haar auto-slaapje in het park voor onze deur verder kon spelen. En wat was dat ... héérlijk! Het lijkt wel een gezellige camping. Uit de kast van Edwin en Colleen verscheen een opblaasbadboot van Jip&Janneke, tot grote vreugde van Minke. Er waren biertjes en chips en gezellige mensen. Edwin en Colleen aten met ons mee, een héérlijke pasta insalata van Ivo.


En maandag, als klap op de vuurpijl, fietsten Minke en ik op de mamafiets en Ivo op de racefiets naar een boerderij in Soest om lammetjes te kijken. Maar behalve lammetjes waren er ook kalfjes, kuikentjes en konijntjes. Na limonade en cake ging Minke los op één van de springkussens. Ivo was ondertussen zelf lekker een groter stuk aan het fietsen en wachtte ons weer op toen Minke en ik weer van het erf kwamen.





Thuis aangekomen verdween Minke moe maar voldaan in haar bed en 's middags speelde zij met Chris en Simon in de tuin met het badbootje. We aten nog in de tuin en waren stil van het héérlijke weekend!

ps: Minke heeft bijna het hele weekend netjes op het potje of de wc geplast en draagt dus geen luier maar echt meisjesondergoed!

Niet storen

Grote schoonmaak!


Na eerst de kamer van onszelf en die van Minke helemaal ondersteboven te hebben gehaald om te stofzuigen, af te nemen en te dweilen, was de werkkamer aan de beurt. Zeer geruime tijd geleden heb ik de werk-logeerkamer een beetje verbouwd, maar Ivo vond dat niet zo wat. Dus nu heb ik het allemaal weer op de originele plek gezet. Konden mooi even de spullen uit de kast om de kast te soppen.


Daarna was de badkamer aan de beurt, om vervolgens de vloer van de woonkamer in de was te zetten.








Toen dat gebeurd was ben ik even naar Emiclaer gegaan omdat ik een nieuwe wasmand wilde. En omdat ik de werkster dus morgen niet laat komen, heb ik dus opeens € 25,- te besteden. Dat snappen jullie wel. Ik slaagde voor een beschaafde wasmand. Ook maar een leuk boek gekocht: Ik verzin dit niet, van Sylvia Witteman. Daarna heb ik in de tuin geluncht en nu moet eigenlijk de keuken nog. Maar dat kan natuurlijk ook heel goed na het eten, als het wat is afgekoeld!
Oja, gisteren hebben we met Edwin, Colleen, Daan, Sten en Robin het barbecueseizoen officeel geopend!

In Holland staat een ...

Alleenstaande moeder lost 't op

Ivo is gisteren met Daniël op korte vakantie gegaan, naar België. Beetje fietsen, beetje eten, veel kletsen. Ik denk dat dat een korte weergave is van hun drie dagen. Ik, alleenstaande moeder, rooi het prima, vooral door een supportive netwerk van mantelzorgers om mij heen. Vrijdag nam ik Minke eerst maar eens mee uit eten, want ik ben ernstig van mening dat de moeder-dochterrelatie doorspekt dient te zijn van consumptiemomenten. We aten een pannenkoek en hadden lol.


Vanmorgen kwam Colleen (mantelzorger met stip op 1) bij ons, poetste Minke's tanden want ik ging hardlopen. Het hardlopen ging heerlijk, (nog) beter dan de vorige keer. Het is zo mooi in het bos, het ruikt er lekker (in tegenstelling tot in mijn woonwijk waar een indringende mestlucht hangt) en het rennen ging soepeler dan vorige week. Minke ging onderwijl met Colleen naar de voetbalwedstrijd van Robin kijken. Naar horen zeggen hebben de beide dames zich uitstekend vermaakt. Na het trimmen reed ik terug naar huis, maar eerst viel nog even de uitlaat onder de Saxo vandaan... Kijk, pech staat natuurlijk nooit op zichzelf... Gelukkig arriveerde een allervriendelijkste ANWB Wegenwacht meneer na een kleine 20 minuten die razendsnel de uitlaat provisorisch maakte, waarna ik heerlijk knorrend mijn weg vervolgde. Minke had toen al broodjes gegeten bij Colleen.


Na het middagdutje en een boodschap speelde Minke buiten, terwijl ik op een handdoek op het gras toekeek. Het buitenspelen bestond voornamelijk uit ontelbare keren de eigen sokken en schoenen aan- en uittrekken. Daarna aten we overheerlijke nasi bij, jawel, Colleen. Minke stoeide met de jongens, speelde met de auto's en at drie verschillende toetjes! Om half negen lag ze in bed, nu ligt ze heerlijk te zingen. Ons weekend kan nu al niet meer stuk!

(alle foto's zijn gemaakt op mijn mobiele telefoon)

Klaar (!)

Donderdag reed ik met Sim wederom naar Amsterdam voor een echo. Door file was ik tien minuten te laat, werd direct geholpen en stond na een kwartier weer buiten. Niks te zien, die blaas is prima in orde. Er is dus geen enkele reden waarom Sim niet zou kunnen plassen dus hij moet gewoon gaan plassen. Ik moet het los gaan laten, basta, streep eronder. Niet te onzeker zijn en bij elk zuchtje van hem denken 'gaat het wel goed'. Om de spreekwoordelijke streep kracht bij te zetten gingen Sim en ik nog éénmaal naar onze eigen dierenarts (hij had nog een plasticje aan zijn kont hangen van het katheter dat even verwijderd moest worden), ik gaf ze een bos hyacinten als dank voor de bewezen diensten en namen afscheid. Nou ja, als een of ander rustgevend en ontspannend goedje binnen is waar ze supergoede resultaten mee behalen bij stressvolle katten, dan ga ik dat natuurlijk nog even ophalen. Prompt kwam ik trouwens twee van de vier dierenartsen tegen op het kinderdagverblijf, maar daar hadden we het over de kinderen in plaats van over katers.


's Avonds at ik met Minke, want Ivo kwam laat uit Groningen van een evenement. Hij heeft ook gelijk zijn spiksplinternieuwe auto opgehaald - wat een luxe wagen en wat lief dat ik er ook in mag rijden! Ik moest ongeveer direct na zijn thuiskomst er mee weg, want ik moest naar de kapper in de stad. Naderhand liep ik met mijn 34-jarige naamarmbandje nog even bij de betere juwelier binnen. Het naamplaatje is los gebroken van de schakeltjes en ik dacht dat dat wel te repareren zou zijn. Dat kon ook, maar bij nadere inspectie bleek de tand des tijds ook vele schakeltjes flinterdun te hebben gemaakt. Kortom - niet meer aan beginnen. Met pijn in mijn hart neem ik dus na 34 jaar afscheid van mijn armbandje, dat ik normaliter slechts afdeed als ik in open water ging zwemmen. Ik was er dus min of meer mee vergroeid. Tijd voor iets nieuws en glimmends, voor de komende 34 jaar dus...

Toch nog even zeuren ...

Maandag vond ik Sim suf. Dus ik sloot 'm weer eens op in de hal mèt kattenbak, zodat zijn plasvaardigheden konden worden gemonitord. Nou, er viel weinig te monitoren, want die dure kater van mij, die plaste dus mooi niet. Overleg met dierenarts, dinsdag terwijl ik eigenlijk aan het werk was. Komen, was het devies. Dus ik kwam. De blaas voelde niet vreselijk vol maar toch voor de zekerheid een katheter geplaatst. Ik deed mijn werk (allerlei telefoontjes afhandelen en in Word verslagen tikken) thuis terwijl mijn moeder gewoon op Minke paste. Minke had niet door dat ik in de werkkamer zat te werken. Vanmorgen hebben Ivo en ik zelf het katheter verwijderd, want morgen moet de blaas gevuld zijn want we hebben een afspraak voor een controle echo. Ik ben het onderhand meer dan zat, mijn leidinggevende ziet het nu ook echt met lede ogen aan, maar wat doe je? En als ik nou een dochter had die 's avonds lief ging slapen, zodat ik een beetje bij kon tanken, iets leuks voor mezelf kon doen (foto's plakken, trouwalbum maken, boeken lezen), ja dan, dan zou ik het allemaal wel beter kunnen handelen. Maar ik heb geen lief-slapen-gaande dochter. Ik heb een slapen-doe-je-pas-vanaf-tien-uur dochter. Die eerst nog kletst, leest en kirt, maar dan jengelt, huilt en roept. Misschien ga ik vanaf dit weekend het middagslaapje eens beperken tot maximaal anderhalf uur. Eens kijken of dat effect heeft. Of tot één uur? Ik moet positief zijn - het komt wel goed met die kat, Minke gaat weer eens goed slapen (over avond eten maar te zwijgen). Maar nu lijkt dat een ijdele hoop... Zeur zeur... ps: we zijn gestart met een tweedaagse cursus begrijpelijk schrijven op het werk. De cursus wordt gegeven door Jip. Zijn zus? Inderdaad, goed geraden...

Goeie!

Kijk, in de week dat je kind je eindelijk bij je naam noemt (zoiets dan), dan kan de week niet meer stuk. En als je die week voor de verandering niet naar de dierenarts hoeft en het geld in je portemonnee blijft, dan is dat een leuke bonus. Er werd niet eens gekotst! Dinsdag was Minke bij Gea en Fred en kregen daar nog bezoek van neef Boris en nicht Bente - je ziet gewoon aan de foto's dat die kinderen samen veel lol hebben.


Donderdag was het weer feest voor Minke. Ik haalde haar wat vroeger uit school en ze kreeg een ijsje. Daarna kwam oma bij ons om met haar te eten en 's avonds op te passen.


Ivo en ik vertrokken naar Haarlem, want we hadden kaarten om met Renate en Daniel naar de Philharmonie te gaan om daar Acda en de Munnik te zien en horen spelen. We waren aanzienlijk sneller in Haarlem dan we dachten, dus konden we heerlijk rustig eten. We genoten ontzettend van de voorstelling. Ik vond het vooral ook heel leuk om de twee mannen te zien en voor hen te applaudiseren die zoveel mooie liedjes aan het Nederlandse repertoire hebben toegevoegd. De terugreis ging minder voorspoedig dan de heenreis, want exact om middernacht reden we de file in bij de brug bij Muidenberg. Om 1 uur lagen we in bed.


Vandaag had ik mijn eerste trimcursusdag, wat erg leuk was. Ik voel wel mijn beenspieren hoor, ondanks het rekken en strekken. Terwijl ik me uitsloofte in het bos, waren Minke en Ivo naar de dierentuin, met... Renate, Daniel, Thijs en Amber. Ik zorgde voor de lunch toen ze thuis kwamen. De rest van de middag was lekker warm en hangerig.
Goede week dus!

Ein-de-lijk!

Bijna alles gehad?

Een dag of twee geen berichten, en ik word door jullie gemaild met de vraag hoe het gaat. Ik ervaar veel vriendschappen om mij heen!
Sim was lief, ging weer met mij mee op stap, hij bivakkeerde eerst een ochtendje bij Gea en Fred , want ja, ik heb toch ook nog een baan waar ik zo af en toe verschijnen moet... Na mijn lunch haalde ik 'm op en we reden weer naar Amsterdam. Een echo was nu goed mogelijk. De echoscopiste zag niet iets heel vreemds, wellicht een bloedpropje. Met andere woorden, dat wat de eigen dierenarts op de röntgenfoto zag als iets groots, zagen we nu niet terug. Blijft toch de vraag hoe het komt dat Sim steeds niet plassen kon. Nu trouwens, gaat het best. Hij moet nog binnen blijven en dus kan ik op de kattenbak zien of hij plast. Je zou me moeten zien stralen elke keer als ik 'm plassen zie. Morgen gaan de hechtingen eruit.
Na Sim was de familie Van Rouendal - Wildeman aan de beurt. Vrijdagmiddag was ik al wat misselijk, 's avonds kwam alles eruit. Zaterdagochtend vond ik mezelf al weer heel wat, maar na een uur op geweest te zijn, ging ik toch maar terug naar bed om er eind van de middag pas uit te komen.


Ivo was ook al niet helemaal fit, maar hij redderde met Minke. Vandaag lag hij in bed, terwijl ik met Minke naar Overdinkel ging om alvast de verjaardag van mijn vader te vieren. Omdat het ook wel ver rijden is en ik Minke nog een extra uitje gunde, zijn we nog even naar de Kastanjeboom gegaan, waar we naar jonge lammetjes konden kijken. Dat was leuk, vooral omdat ze na afloop van 'de voorstelling' voor het eerst naar buiten mochten en daar dartelden als, jaja, lammetjes!