Goede start?

De ergste ziektes binnen mijn huishouden lijken voorbij. Ivo knapt langzaamaan op, Lena blijft rommelig. Vanmiddag neem ik haar mee naar de huisarts: dat oor van haar bevalt me niks. Ze eet nauwelijks, drinkt wel melk (ook 's nachts...) en slaapt veel. Dat laatste is dan wel weer fijn maar ik wil gewoon mijn kind terug en klaar is klaar. Minke is vanmorgen weer lekker naar school gegaan.
Gisteren dacht ik dat ik doordraaide. Ivo lag in bed met flinke hoofdpijn, Lena's oor bloedde, Minke was uiterst brutaal en ik wilde op tijd klaar zijn want ik ging met haar, Maartje en Sofie even naar Superfun om overmatige energie weg te spelen.
Maar Lena werd toch weer wakker, moest ook mee dus. Ik voelde mijn hele buik, lijf, hoofd op tilt slaan. Nog even en ik kon worden opgenomen in Zon en Schild. Maar het spelen was leuk, ik kletste met Maartje en alles werd weer rustig in mijn lijf.
Toen Lena 's middags ging slapen en Minke achter de iPad (de AaI) verdween, deed ik op mijn gemak boodschappen. Waarover later meer. Thuis gekomen ruimde ik de kerstboom op, ging Minke lekker bij Julie spelen maar Lena werd niet gezellig wakker. Dus ik was heel blij dat Ivo toen uit bed kwam en met haar ging zitten. Kon ik mooi even koken.
Afzien hoor, alleenstaande moeder zijn.

Pech en geluk

Zo'n ochtend dat niks lukt.

Afgelopen vrijdag zat ik 's ochtends uitgebreid met automatisering van mijn werk aan de telefoon om er voor te zorgen dat ik thuis weer kon inloggen. Veranderde inlogcodes, tokens, passwords, Java - er was van alles aan de hand. Maar na heel wat tijd hadden we het voor elkaar - ik was op het netwerk ingelogd. Maar toen kreeg ik bezoek en heb ik verder niks kunnen doen.
Deze morgen wilde ik echt even aan de slag. Met 16 uur per week en dan ook nog kolven ren ik constant achter de feiten aan. Ik ben zo druk, dat ik niet eens toekom aan een tweede keer kolven op een dag, en dat is toch echt wat nodig is en wat ik wil. En dus baal ik enorm: van het niet kunnen kolven, van het niet op schema zijn van mijn werk en van het getrek van beleid over een project enerzijds en het getrek van het 'reguliere' werk anderzijds. Spagaat dus.
Maar ja, inloggen lukte vandaag dus weer niet. Meerdere keren geprobeerd maar niks. Incorrect inlogcode/password. Wat kan ik daar van balen zeg!
Maar niet getreurd, verzet je zinnen Van Rouendal. Wat wilde ik nog meer? Verder met het fotoboekje van Terschelling. Maar wat doet de software van mijn fotoboekprogramma? Niks - traag - wachten - blokkeren. Wat een drama. Dus de boel uitgegooid en loslaten.
Wat wil ik nog meer? De muur schilderen. Want die is nu een aantal jaar roze en die wil ik nu niet meer roze. Op mijn verzoek heeft Ivo alles vorige week afgeplakt maar ja, ik heb geen tijd gevonden om de verf te kopen. En de Gamma? Die gaat vandaag 'pas' om 12 uur open. En dus ga ik zo verf kopen. Misschien kom ik er vandaag niet aan toe, maar anders morgen wel, om een begin te maken.

 

En wat is het geluk? Het geluk zit 'm in een beeldschone gouden ring.
In 2009 geleden gingen Ivo en ik op zoek naar trouwringen. We kwamen uit bij een kleine juwelier/edelsmid in de Krommestraat, Anello. Ik zag een ring en wat vond ik 'm mooi. Zo mooi, dat ik de ring nooit heb vergeten en soms nog even ging kijken. Hij stond op mijn verlanglijstje en ik pestte Ivo elke verjaardag ermee. We kochten uiteindelijk andere trouwringen, dat moge duidelijk zijn. Nooit had ik genoeg geld om de ring te kopen. Ik had het niet, of ik had het er niet voor over.
Maar toen? In 2012 viel ik van mijn fiets. En dat had nogal wat voeten in aarde, op z'n zachts gezegd. Eind vorig jaar besloot ik onze WA-verzekering aan te spreken, via DAS, waar we ook verzekerd zijn. Behalve dat ik veel persoonlijk leed heb van het been, hebben we inmiddels ook redelijk wat kosten gemaakt. Het zou lastig worden, omdat gedaagde en aanklager op één polis zitten: we gaven aan dat Ivo mij aanreed en tja, Ivo is nou eenmaal mijn echtgenoot. De kans dat het zou lukken om in aanmerking te komen voor smartengeld en/of vergoeding van gemaakte kosten werd niet zo groot geacht. En als het al gehoneerd zou worden, zou het waarschijnlijk 50% zijn.
Ik schreef een brief over het ongeval en alle gevolgen. We kregen bezoek van een medisch adviseur op verzoek van onze verzekering. Ik gaf toestemming om informatie bij al mijn behandelaren op te vragen en vorige week kwam het goede nieuws. Omdat de ernst van het letsel zo groot is, wordt aan mij (ons) 100% uitgekeerd. Ik ben onverwacht blij - ik had het niet verwacht. En hoewel ik me ernstig realiseer dat ik mijn gezonde been niet terug heb, heb ik nu wel de ring waar ik al jaren van droomde.
Ik denk nog over een inscriptie, maar daar ben ik nog niet uit. Iemand ideeën?

Perikelen van de kolvende werkende moeder

Afgelopen week ben ik weer aan het werk gegaan. Betaald werk, bedoel ik dan. Omdat ik op de valreep besloot toch een dag ouderschapsverlof op te nemen, hoef ik tot half november slechts twee dagen per week te werken, namelijk dinsdag en woensdag. Ik vind dat zelf heel luxe en geniet er nu al van.
Werken was eigenlijk weer best prima, al heb ik nog niet heel veel gedaan. Dinsdag bestond uit het zoeken naar en kletsen met collega's. De reorganisatie binnen het sociaal domein van de gemeente Huizen heeft tijdens mijn verlofmaanden definitief vorm gekregen. De meeste collega's zijn verhuisd, alleen ik zit zo ongeveer nog achter mijn eigen computer! Behalve kletsen moest ik ook het nodige regelen. Zo waren er nieuwe inlogcodes voor de computer, deed mijn toegangskey het niet meer op belangrijke deuren, is de mappenstructuur van het netwerk veranderd en zie ik mijn eigen documenten nergens meer terug, en uiteraard ging ik ook kolven. Dat had wat meer voeten in aarde dan verwacht.
Tot voorkort werd de nogal muffe douche- en omkleedruimte als kolfruimte gebruikt. Daar had ik me ten tijde van mijn fysiotherapieperiode wel eens omgekleed, maar de wielrenkleren die daar hangen uit te zweten in combinatie met vochtige douchelucht is verre van fris. Ik zag het dan ook niet zo zitten om daar, op een plastic tuinstoel te moeten kolven. Dus wat schetst mijn verbazing dat er een nieuwe kolfruimte is gerealiseerd: het invalidentoilet!
Heel officieel mag dat eigenlijk niet, maar ik ben niet de moeilijkste en heb het geluk dat ik vrij makkelijk kolf. Er was een klein kamerscherm neergezet dat ik om het toilet heen kon zetten zodat ik daar niet steeds naar zit te kijken. Verder stond er een tafeltje en een goede stoel uit een vergaderkamer. Maar eh... waar was het stopcontact? Ik heb namelijk een elektrische kolf! Oja... Ik zei dat ik bij de bodes zelf wel even een verlengsnoer ging regelen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar toen ging de deur niet meer helemaal dicht, dus ook niet op slot. Ik zag geen andere oplossing, dus ik trek de deur zo dicht mogelijk en draai de stoel met de rugleuning naar de deur. Ik moest wel even de stekker van de kolf op een bijzondere manier in het verlengsnoer duwen, anders maakte hij niet goed contact en viel de kolf steeds uit.
Bij de tweede kolfsessie had ik inmiddels een ander verlengsnoer, waar de stekker wel goed in ging. En toen opeens, ging ik de deur VOL open. Daar stond de schoonmaker, recht voor mijn ontblote borst die ik aan het kolven was. Ik zeg, ongekend fel, dat hij de deur dicht moet doen. Waarop hij heel laconiek lijkt te antwoorden 'ja, zo'. Mijn reactie? NEE NU! Toen drong tot me door dat het een elektrische deur is, die met een knop opengaat en pas na enige tijd uit zichzelf dicht. Mijn hart bonste in mijn keel.
Na afloop van het kolven ben ik direct naar hoofd facilitaire zaken gegaan en gezegd dat er echt een stopcontact moet komen. Ter overbrugging is het verlengsnoer met ductape vastgezet op de vloer van de hal en het snoer is nu zo neergelegd dat de deur wel op slot kan. Woensdag was het stopcontact al bijna klaar.
Dinsdag ga ik maar eens echt aan het werk!

Sintergriep

Donderdag haalde mijn moeder Minke om 14.00 uur uit school na het Sinterklaasfeest. Door de storm baanden zij zich een weg naar huis. Ik kon Minke niet met de auto halen, want ik had een afspraak bij de chirurg en Ivo was op een training.
Volgens mij moeder lag Minke bij thuiskomst al bijna op de bank te slapen, en dat deed ze werkelijk nadat ik ook terug was. En toen ze wakker werd, had ze goed koorts. Met haar hele hebben en houwen verzette ze zich tegen het nemen van een Sinaspril en dus heb ik haar met haast nog meer verzet een zetpil gegeven. Eten deed ze niet, dus toen er een Zwarte Piet heel hard op de voordeur bonsde zag Minke dat niet, want ze lag boven op de bank. Maar ík zag en hoorde het wel! Minke kwam vlug naar beneden en zag een grote jute zak voor onze deur staan. De paracetamol deed z'n werk en Minke was fit genoeg om haar cadeaus, en die van Lena, uit te pakken. Haar avondmaal bestond uit pepernoten. Na al het uitpakken legde Ivo haar zonder slag of stoot in bed. Toch nog een heerlijk avondje.

 

Vrijdag bleef Minke thuis, maar ze was koortsvrij en niet ziek. Ach ja, laten we het een snipperdag noemen.

Kwaaltjes

Afgelopen dinsdag en woensdag strompelde ik nogal, door pijn 'onder de gordel'. Ik ben niet onbekend met dit kwaaltje, maar zo'n pijn had ik nog nooit gehad.
Donderdag had ik een afspraak bij de verloskundige, die vroeg of ik last van mijn bekken had toen ze me zag lopen. Ik barstte in tranen uit en ze verwees me direct door naar de huisarts. Gelukkig had zij binnen tien minuten een gaatje voor me. Ik blijk een getromboseerde aambei te hebben. Helse pijn verklaard. Maar wat te doen?
De huisarts nam contact op met het de dienstdoende chirurg die vertelde dat beleid is het niet meer te opereren, aangezien de kans op recidief erg groot is. Met andere woorden: je blijft aan de gang. Advies? Wisselbaden, Lidocaïnezalf (werkt verdovend), Paracetamol, Lactulose en Metamucil (laxeermiddelen).
Huilend belde ik Ivo, want ik zat er helemaal doorheen. En om Minke op te halen voor de lunch, dan weer weg te brengen en 's middags mee te nemen naar ballet: ik zag het niet meer zitten.
Ivo zorgde dat hij om 12.00 uur Minke ophaalde en werkte de rest van de middag thuis.
Het wisselbaden was niet zo fijn: in een laagje heet water zitten is op zich niet vervelend, maar hijs dan maar eens zo'n walrussenlijf (met matige knie) het bad uit... Dan een koude washand of coldpack. En dat drie minuten elk en dan drie keer.
Vrijdag werkte ik dus niet, ik heb mijn laatste werkdag gehad zonder dat ik er erg in had.
Bij de tweede keer koud van mijn eerste rondje wisselbaden van vrijdag draaide de wereld voor mijn ogen. Toen ik me weer wat beter voelde, heb ik het rondje afgemaakt met de douchekop, gewoon in de douche. De rest van de dag heb ik zo ongeveer verslapen.
Vanmorgen ging ik maar niet mee naar de stad en ik moet zeggen dat ik na het douchen ook weer zo gaar was dat ik daarna zo weer mijn bed in rolde.
Nu ja, alles voor een leuk doel. Toch??

Ziekjes

Na de barbecue bij Anne en Jan Cees in Rhenen sloeg bij Minke de verkoudheid toe. 's Nachts blafte ze haar bed ongeveer uit, en hoestdrank nemen, ho maar. Tegen beter weten in ging ik een keer 's nachts naar haar kamer, bekertje hoestdrank in de aanslag. Diep in slaap was ze. Ik kreeg haar voorzichtig wakker en zei "drink even wat hoestdrank liefje, je hoest zo ontzettend". Met een kreet draaide zij zich om en slaperig als ze was protesteerde ze "Je moet het me alleen geven als ìk het wìl!!". Dus taaide ik maar weer af.
Daarna was ik aan de beurt. Vrijdagmiddag, op mijn werk, voelde ik plots een keelpijn opkomen. Zo een waarvan je weet dat het wel fout moet gaan.
Zaterdag liet ik Minke en Ivo alleen naar de markt gaan, terwijl ik het huis poetste. De badkamerspray maakte mijn keel niet heel blij. Zondag kwamen Marloes en Etienne op bezoek, met trouwboek. Na de lunch bleven we nog wat hangen in het park, daarna verdween ik voor de rest van de dag mijn bed in. Maandag - Minke's eerste officiele zomervakantiedag en moeder lag ziek in bed. Gelukkig kon ze in de ochtend en begin van de middag bij Gea en Fred terecht en kon ik slapen. 's Middags kwam Ivo op mijn verzoek om vier uur al thuis en sliep ik verder.
Dinsdag ging Minke naar de BSO en sliep ik wat af. Het hoesten werd minder, het snot en de hoofdpijn hielden aan. 's Avonds was ik het zat en besloot woensdag te gaan werken. Dat ging redelijk, ik had dan ook veel te doen want vanaf vandaag heb ik anderhalve week vrij (om te klussen). Ivo had die nacht ook nogal liggen hoesten en had keelpijn, maar hij lijkt sterker dan ik. Ja ja, zwangere vrouwen hebben lagere weerstand. Ik kan er dus echt niks aan doen!
Ik zit nog aan de paracetamol en mijn hoofd is suf, maar ach. Vanmiddag ga ik met Minke naar de bioscoop in Hilversum. Daar is het vast lekker koel èn donker en dat zal me vast goed doen!

Lodderig tot ziek

Minke snottert al een week of wat, maar donderdagavond werd het koorts. Het zat er dik aan te komen, want die middag op de peuterspeelzaal bleek ongeveer iedereen al ziek: twee invaljuffen en slechts vier kindjes. Minke voelde warm, maar was niet te ziek om in het ballenbad van Ikea te spelen terwijl ik strijkkralen kocht. Minke en ik hebben het knutselen namelijk te pakken. Of moet ik zeggen: ík heb het knutselen met Minke te pakken?
Die avond voelde ze warm en ze streek op de bank neer. Voor het eten nam ik haar temperatuur: 37,7. Dus een zetpil en daarna wilde ze zelf zonder eten naar bed. Ivo zei dat ze zich alles liet aanleunen.
De volgende dag was haar koorts hoger: 38,5. Dus Ivo haalde voor dag en dauw zijn laptop op van zijn werk en Minke streek, deze keer met haar dekbed, neer op de bank. Zij keek 5 dvds en Ivo kon redelijk werken. Ik kwam anderhalf uur eerder thuis om nog even met haar te hangen alvorens ik me in de hoosbuien met de auto naar Amsterdam begaf, waar ik met Jan Willem ging eten.
Zaterdag leek Minke opgeknapt en dus gingen we naar de stad. Minke mocht in de buggy want we wilden haar nog wat rust gunnen. 's Middags was ze op.
Zondag was ze duidelijk niet helemaal in orde, maar wel opgewekt. Zij speelde buiten met de honden van de buren terwijl Ivo de boom voor het huis op mijn verzoek snoeide. En ik? Ik stapte op de fiets en reed een rondje. Geen probleem! Zondag was het exact een half jaar sinds ik voor het laatst op de fiets zat. Dus een hele mijlpaal.
's Middags besloten we tóch naar de verjaardag van Thijs te gaan. We besloten het relatief kort te houden. Minke sliep de hele weg naar Heemstede en had het best naar haar zin.

Thuisgekomen voelde Ivo zich niet zo lekker. 's Nachts was hij misselijk en hij zweette als een gek. Nu ligt hij weggedoken onder de dekens. Wanneer zou ik aan de beurt zijn?

(Zojuist belt juf Lieneke: Minke zit als een dood vogeltje op schoot bij de juf. Ik ga haar halen.)

NIET LEUK!

Als een niet nader te noemen uitgeverij mij via de mail weet te benaderen, binnen een maand na mijn 35e verjaardag met de slogan "Veertig is het nieuwe dertig"' dan ben je dus bij mij niet aan het goede adres. En ik heb ook nog eens echt geen enkele affiniteit met glossies, laat staan dat ik behoefte heb aan een TomTom op lifestyle- en lovegebied. Ja, ik sta volop in het leven, maar daar heb ik heus geen trendy tijdschrift voor nodig. Laat me met rust. Ik ben dus nog lang geen veertig. Ik zeg "vijfendertig is het nieuwe twintig"!

Lentekriebels

Voor en na vakanties is het altijd aanpoten op het werk. Anders natuurlijk ook wel, maar dan extra. De aanvragen stromen binnen, twee projectgroepen gaan gestaag door waar ik helaas veel te weinig tijd in weet te steken. Toch moet ik hard aan de slag met één ervan, want op 26 april houden we een congres over vraagsturing en ik verzorg één van de workshops.
Maar ik werk ook wel eens niet hoor, vaker eigenlijk. Ik werk dan heus, maar dan allerhande huishoudwerkjes. Leuke en minder leuke. Het heerlijke was het werk in mijn postzegeltuintje. Ik heb gesnoeid en twee planten verwijderd. Een zielig struikje waar ik echt niets aan vond heb ik met gemak uitgegraven. De braam die geheel uit vorm was gegroeid en die ook al niet heel lekker was heb ik met veel moeite zo goed als verwijderd. Daarna heb ik er twee veel gezelliger ogende planten geplaatst.
De ceanothus lijkt de winter niet overleefd te hebben, dus met pijn in mijn hart heb ik die gisteren gekortwiekt. Ik kijk het nog even aan voor ik de schep in de grond zet. Ik kocht een blauwe regen, want ik heb een houten rekje tegen de buitenmuur waar nu echt eens iets tegenop moet gaan groeien. De kamperfoelie lijkt zowaar heel kleine nieuwe bladknopjes te maken. Ik vulde wat potten met hangende hartjes, blauwe druifjes, violen en mega-madeliefjes. Ik zaaide anemonen, en samen met Minke tuinkers. En ook zes verschillende tuinkruiden, uit mijn kerstpakket van 2010. Zouden ze het nog doen?




En verder:

• een heerlijk uitje met Minke naar Margot en Eva in Amsterdam, gevolgd door een moeder-dochter wandeling via de Nieuwmarkt, uiteraard met een ijsje voor het meisje;
• een fotoshoot door Jolanthe Lalkens in het kader van Amersfoort Fotostad;
  
  
  
• weekend Overdinkel om mijn ouders te verwelkomen (want om hen nou thuis te laten komen in een huis van 9 graden Celsius is ook zo wat);
  
  
  
• reed ik een lekke band met de Skoda nadat ik, al omkijkend, tegen de stoeprand reed;
  
  
  
• ging Minke met oma naar zwemles want Ivo mag even niet sporten in verband met een kleine ingreep.

Strijd

Minke en ik hadden strijd vandaag. Het startte zo goed, relaxed thuis in bed met de tv aan. Nadat ik mijn record langdouchen had geëvenaard vertrokken we naar Monkey Town om een gat te slaan in deze druilerige dag.
(Ik vroeg Mira per sms of zij en Abe meegingen naar Money Town. Daar had zij wel oren naar: één keer toegang betalen en dan Money zoveel je wilt, fantaseerden wij).
Terugblikkend was Minke al wat stuurs bij MT. Abe mocht niet op haar trampoline en binnen no time hadden we twee huilende peuters. Ik dronk koffie en zei dat ze lief moesten gaan spelen.
Het vertrek ging matig soepel, tot ik een mandarijn pelde waar ik volgens Minke alleen een beginnetje in had moeten maken. Boos. Huilen. Niet in de auto willen. Uiteraard viel madam voor het verlaten van Bussum in slaap.
Toen thuis: ik ging snel boven naar het toilet. Minke hoefde niet maar ik zat zelf nog te plassen toen zij in huilen uitbarstte achter de bank waar zij in haar broek had geplast. Alles uit, lekker pyjama aan. So far so good. Nou ja, eigenlijk moest ze echt even slapen maar bij het woord bed stampvoette ze ongeveer door de vloer (wat reden voor mij genoeg had moeten zijn om mijn wil door te zetten).
We hingen daarna heerlijk op de bank, lazen een nieuw boek, liggend onder een dekentje. Tv aan, Hello Kitty, Zandkasteel. Dat mag per slot van rekening op regenachtige dagen voor de kerst. Toen brak het moment aan dat ik ging koken. Ivo zou later zijn vanwege een werkafspraak. Minke speelde op de papa-iPad. Al om kwart voor zes was het eten klaar. Zij naar beneden. Zij niet aan tafel. Zij zelf water in een beker. Zij natte hand/mouw door kraan. Zij huilen. Zij nog steeds niet aan tafel. Ik ga eten. Zij onder tafel. Ik vind het eten erg lekker en probeer te genieten. Zij loopt door keuken, aldoor huilend. Ik maan haar zeer diverse malen om te komen zitten, maakt niet uit op welke stoel. Dat wil mij niet. Op schoot mag niet van mij. Huil. Huil. Snot. Tranen. Nou, eet dan maar terwijl je rond loopt. Nee, dat moet onder tafel. De wortel valt. De wortel wordt niet opgepakt. Ik probeer rustig te eten, maar erg goed wil dat niet lukken. Minke begint onder de tafel tegen mijn been te slaan. Ik waarschuw haar. Zij doet het weer en verdwijnt naar de gang. Ik smijt met de deur, maar het lucht niet op. Ze mag terugkomen. Ze eet niks, alleen yoghurt met glitters. Ik doe gezellig, ze mag zelf strooien. Ze wil nog een portie. Daar komt niks van in. Een flesje melk? Ben je besodemieterd! Ik ga de keuken opruimen en jou naar bed brengen. Dat wil mij niet, maar spelen. Nou hup, ga maar naar boven, dan ruim ik op. Ik ruim op. Minke gooit koekvormpjes van haar keukentje de trap af. De maat is vol. Luid krijsend en trappelend breng ik haar naar boven. Ik schakel snel om en maak grapjes tijdens tandenpoetsen, zelfs gezellig voorlezen. Niet lang boos blijven op je kind, werkt voor geen meter. Om iets voor haf zeven sluit ik haar deur. Op dat moment komt Ivo thuis. Strak van de spanning barst ik in tranen uit.
Zo blij dat ik geen peutertweeling heb!

Patiënt(en)

De tijd is gevlogen. Ik weet niet meer wat ik allemaal gedaan heb. Foto's neem ik ook steeds minder. Wordt het leven te gewoontjes?
Ik kreeg mailtjes en sms-jes; of ik nog wel leef. Ja hoor, no worries.
Ik werk, ik ga naar de kapper, ik spreek af met vriendinnen, ik lees (David Sedaris), ik speel Wordfeud (op de papa Ivo iPad), ik geniet van Minke.

Minke was vanaf zaterdag een paar dagen bij mijn ouders logeren. 'Mij opa Flank is lief', riep zij toen ik vertelde dat hij haar ophalen kwam. In de auto zei ze gelukkig ook nog 'mij papa Ivo is lief en mij mama Simone oot'. Minke kletst, en denkt en legt verbanden. Wat ze echter niet deed bij opa en oma was poepen. Dus zondag had ze er last van, maandag deed het pijn en dinsdag was het echt niet leuk meer. We zijn haar gaan halen. Woensdag nam Ivo haar mee naar de huisarts waar zij een poedertje kreeg voorgeschreven. Meer dan ooit is de zinsnede 'daar krijg je zachte poepies van' te horen in ons gezin. Nog een volle week moet zij haar drankje drinken. Dat doet ze braaf. Daarna nemen we wederom contact op met de huisarts want ik begrijp dat we het daarna moeten afbouwen.
Gisteren was ik de hele dag in Zwolle op een themadag van de MO-zaak (een indicatie-orgaan waarmee de gemeente Huizen samenwerkt) over de doelgroepen die vanaf 2013 vanuit de AWBZ naar de gemeentelijke Wmo komen. Mijn collega Monique en ik namen deel aan vier workshop om 'de mensen achter de cijfers' te leren kennen. We leerden dus over autisten, psychiatrische patiënten, de psychogeriatrische patiënt en de verstandelijk beperkte klant. De psychiatrische klant en de psychogeriatrische klant (de demente bejaarde) werden 'gespeeld' door actrices. In eerste instantie dacht ik dat het lacherig zou worden, maar dat was geenszins het geval. Du moment zij in hun rol kropen (en ik had me natuurlijk weer aangemeld als gesprekspartner van de zwaar depressie klant (omdat niemand anders zich meldde)) waren ze het echt waardoor het niet raar was om met ze in gesprek te gaan.
Op de terugweg (ik bracht Monique terug naar Huizen en haalde Minke op bij haar opa en oma) vloog er plotseling een gigantisch stuk plexiglas (zeker 1m2) van de weg tegen de auto aan. Ik schrok maar alles ging goed, op flinke schade aan de voorzijde van de auto na. Ivo is vandaag bij de garage geweest en maandag kunnen we 'm al komen brengen.

Hieronder plaats ik was losse foto's, waarvan er een aantal door Minke zelf is gemaakt. Geniet.


Minke doet graag aan rollenspellen. De halve dag hoor ik 'mij is de mama Simone / mij is de haai'. Hier zegt zij: 'mij is de puzzel', tot grote hilariteit van haar moeder:




Minke begint te snappen dat het heerlijk is om in bed te liggen, ook als je niet moet/hoeft te slapen:


Minke's pony is een tijdje geleden geknipt. Met skinny jeans en coltrui (rood/oranje) vond ik haar zo weggelopen uit de jaren 70 van de vorige eeuw. Op mijn vraag of ze even wilde poseren kreeg ik dit voorgeschoteld:


Het was ook nog dierendag, dus niet alleen nog luiers op de valreep gekocht, ook ware verwennerij voor mijn schatjes:



Minke heeft mijn kattenliefde ook in haar genen: Fimmie is lief!

34.5.4

Vandaag (34 jaar, 5 maanden, 4 dagen) heb ik een grijze haar rigoreus verwijderd. Afgelopen weekend ook al. Waar gaat dat heen?

Beurs

Pijn in het been wordt waarschijnlijk veroorzaakt door slijmbeursontsteking in de buurt van bekken/heup. Waar dat vandaan komt? Waarschijnlijk uit de rug/nek/schouder. Dat zit weer eens bijzonder vast. Over mijn schouder kijken rechts is momenteel niet mogelijk.
De huisarts bij wie ik vandaag was stuurde mij door naar de manueel therapeut. Maandag word ik daar verwacht en zal ik wel gemangeld worden. Fijn!

Van kwaad tot erger ...

Bedankt voor jullie meelevende berichten!
Het gaat helaas alleen maar slechter. Nu heb ik bij elke stap die ik doe eigenlijk pijn en bij opstaan vanaf mijn stoel, schiet er een helse pijn door wat ik maar mijn heup/bil noem. Maandag gaat de vervangende huisarts ernaar kijken. Fijn. Maar eerst een weekend Gent zien te overleven. Zucht...

Raar been

Ik ben geblesseerd. Hoe het komt, of wat het is: onduidelijk. Sinds vorige week heb ik zo nu en dan een erg pijnlijke scheut vanuit mijn linkerbil die mijn been in schiet. Tranen in mijn ogen, echt zenuwpijn. Het is van korte duur, dat wel. Maandag had ik het in lichte mate bijna de hele dag, sindsdien een gek gevoel in mijn knieholte. Volgens de huisarts zit er ergens een zenuw klem bij mijn bil. Mijn heup is in orde. Hypochonder als ik ben denk ik gelijk aan heupprotheses en beenamputaties, maar gelukkig - niet nodig! Wel raadde de huisarts af hard te lopen tot het volledig over is. En dat vind ik nog het ergste van alles!

Alleenstaande moeder lost 't op

Ivo is gisteren met Daniël op korte vakantie gegaan, naar België. Beetje fietsen, beetje eten, veel kletsen. Ik denk dat dat een korte weergave is van hun drie dagen. Ik, alleenstaande moeder, rooi het prima, vooral door een supportive netwerk van mantelzorgers om mij heen. Vrijdag nam ik Minke eerst maar eens mee uit eten, want ik ben ernstig van mening dat de moeder-dochterrelatie doorspekt dient te zijn van consumptiemomenten. We aten een pannenkoek en hadden lol.


Vanmorgen kwam Colleen (mantelzorger met stip op 1) bij ons, poetste Minke's tanden want ik ging hardlopen. Het hardlopen ging heerlijk, (nog) beter dan de vorige keer. Het is zo mooi in het bos, het ruikt er lekker (in tegenstelling tot in mijn woonwijk waar een indringende mestlucht hangt) en het rennen ging soepeler dan vorige week. Minke ging onderwijl met Colleen naar de voetbalwedstrijd van Robin kijken. Naar horen zeggen hebben de beide dames zich uitstekend vermaakt. Na het trimmen reed ik terug naar huis, maar eerst viel nog even de uitlaat onder de Saxo vandaan... Kijk, pech staat natuurlijk nooit op zichzelf... Gelukkig arriveerde een allervriendelijkste ANWB Wegenwacht meneer na een kleine 20 minuten die razendsnel de uitlaat provisorisch maakte, waarna ik heerlijk knorrend mijn weg vervolgde. Minke had toen al broodjes gegeten bij Colleen.


Na het middagdutje en een boodschap speelde Minke buiten, terwijl ik op een handdoek op het gras toekeek. Het buitenspelen bestond voornamelijk uit ontelbare keren de eigen sokken en schoenen aan- en uittrekken. Daarna aten we overheerlijke nasi bij, jawel, Colleen. Minke stoeide met de jongens, speelde met de auto's en at drie verschillende toetjes! Om half negen lag ze in bed, nu ligt ze heerlijk te zingen. Ons weekend kan nu al niet meer stuk!

(alle foto's zijn gemaakt op mijn mobiele telefoon)

Toch nog even zeuren ...

Maandag vond ik Sim suf. Dus ik sloot 'm weer eens op in de hal mèt kattenbak, zodat zijn plasvaardigheden konden worden gemonitord. Nou, er viel weinig te monitoren, want die dure kater van mij, die plaste dus mooi niet. Overleg met dierenarts, dinsdag terwijl ik eigenlijk aan het werk was. Komen, was het devies. Dus ik kwam. De blaas voelde niet vreselijk vol maar toch voor de zekerheid een katheter geplaatst. Ik deed mijn werk (allerlei telefoontjes afhandelen en in Word verslagen tikken) thuis terwijl mijn moeder gewoon op Minke paste. Minke had niet door dat ik in de werkkamer zat te werken. Vanmorgen hebben Ivo en ik zelf het katheter verwijderd, want morgen moet de blaas gevuld zijn want we hebben een afspraak voor een controle echo. Ik ben het onderhand meer dan zat, mijn leidinggevende ziet het nu ook echt met lede ogen aan, maar wat doe je? En als ik nou een dochter had die 's avonds lief ging slapen, zodat ik een beetje bij kon tanken, iets leuks voor mezelf kon doen (foto's plakken, trouwalbum maken, boeken lezen), ja dan, dan zou ik het allemaal wel beter kunnen handelen. Maar ik heb geen lief-slapen-gaande dochter. Ik heb een slapen-doe-je-pas-vanaf-tien-uur dochter. Die eerst nog kletst, leest en kirt, maar dan jengelt, huilt en roept. Misschien ga ik vanaf dit weekend het middagslaapje eens beperken tot maximaal anderhalf uur. Eens kijken of dat effect heeft. Of tot één uur? Ik moet positief zijn - het komt wel goed met die kat, Minke gaat weer eens goed slapen (over avond eten maar te zwijgen). Maar nu lijkt dat een ijdele hoop... Zeur zeur... ps: we zijn gestart met een tweedaagse cursus begrijpelijk schrijven op het werk. De cursus wordt gegeven door Jip. Zijn zus? Inderdaad, goed geraden...

Heel veel pech

Gisteren was ik met Minke en Sim nog even bij onze eigen dierenarts voor nacontrole en om elkaar even bij te praten over het afgelopen weekend. Het zag er op zich goed uit, Sim had sinds zondagmiddag twee keer zelf geplast.
Maar vanmorgen zinde het met toch wederom niet. Ik zag dat hij had gepoept, maar eigenlijk had hij al 24 uur niet geplast. Ik belde mijn werk, dat ik later zou komen (onze dierenarts opent om half 10). Gea was lief en kwam naar ons toe, zij bleef even met Minke thuis tot ik terugkwam. Sim deed voor de sier nog een heel klein plasje, maar de moeite die hij daarvoor moest doen was de hoeveelheid geproduceerde urine niet echt waard.
De arts nam hem op en wij hadden vandaag veelvuldig telefonisch contact. Het werd een echte kutdag!
Er werden foto's van Sims blaas gemaakt. In eerste instantie bleek er niets te zien, maar toen er lucht in de blaas werd gedaan (onder narcose) bleek dat het foute boel was. Iets (poliep? tumor?) ligt groots tegen een van de wanden van de blaas aan en belet de doorgang van urine naar de plasbuis. Omdat Sim bekend is als zogenaamde plaskater en de obstructie in eerste instantie toch echt in het uiteinde zat (de penis dus) is er eigenlijk nooit eerder zo'n foto gemaakt. Had de penisamputatie voorkomen kunnen worden? Who knows... onze dierenartsen hebben zich die vraag zelf ook gesteld en gaan vanaf nu protocolair wel eerst foto's maken. De kosten van vandaag zijn ons kwijtgescholden.
Desalnietemin: foute boel dus. Morgen ga ik met Simmetje naar de specialist in Amsterdam. Daar wordt een echo gemaakt en indien nodig en mogelijk (...) zal hij geopereerd worden.
Op de valreep maakte ik nog ruzie met een collega, vetrok ik huilend om mijn kind op te halen en kotste Minke werkelijk àl haar eten uit vlak voordat we thuis waren (echt, in onze eigen straat...) (in de nieuwe huurauto met 11 km op de teller...).
Wat een dag. Was het maar een slechte 1-april-grap...

Veel pech

Exact een maand geleden, op 24 februari, ging ik met Sim naar de dierenarts omdat hij niet kon plassen. Hij kreeg een katheter, hij ging op speciaal voer en als die zak leeg was, moesten we urine laten controleren. Zover kwam het niet. Vlak voordat de zak voer leeg was, vonden Ivo en ik dat Sim zich anders gedroeg. Aanhankelijker, haast opdringerig. Omdat we het niet vertrouwden, bracht Ivo hem woensdag naar de dierenarts. Ja hoor, verstopt. Katheter, blaas leeg, urine onderzoek. We kregen 'm weer mee, met katheter en al. De volgende dag bracht ik hem weer weg, hij werd geopereerd. Aan het eind van de dag haalde ik hem piemelloos weer op. Kap om, hij moet tien dagen binnen blijven. Zijn achterkantje is kaal geschoren, het ziet er naar uit. Om hem wat rust te gunnen en onze bank een beetje te sparen ging hij weer in de hal. Dekentje, kussen, kattenbak.
Vandaag, na het eten, maakte ik de kattenbak en hal schoon. Gepoept? Check. Gepiest? Nee, dat niet (we hebben klontvormend grind). Terwijl ik de hal stofzoog, zag ik Sim een aantal keer ongemakkelijk op de vloer zitten, alsof hij poepen moest maar dat niet kon. Ik keek het eens aan. Zou hij met z'n kont boven de vloer hangen omdat alles pijnlijk is, of kon hij toch niet piesen? Dienstdoende dierenarts gebeld. Kom toch maar even langs, was zijn advies.
Een uur later ben ik weer terug thuis. Sim is weer opgenomen: zijn blaas stond weer op spanning, piesen kon hij niet. Katheter, blaas legen. Zondag gaat het katheter eruit, dan is het de bedoeling dat hij zelf kan plassen. Zo niet, dan opnieuw opereren...


Ik sprak uitgebreid met de dienstdoende arts. Ik vroeg me af hoe het nou toch kwam dat ze steeds geen gruis in Sims urine vinden. Volgens hem is stress de belangrijkste oorzaak van deze problematiek. Stress, wat voor stress dan? Sim is niet wild van Minke, hij gaat haar liever uit de weg, maar er lijkt enige verbetering in te zitten. "Er is een ongecastreerde kater in de wijk, die pist tegen onze deur", vertelde ik. En dat is volgens deze arts geheid de oorzaak. Wat te doen? Volgens hem moet ik de dierenbescherming bellen om deze kat te laten vangen en te laten castreren. "Maar je kan een eigenaar toch niet verplicthten tot castratie?", vroeg ik nog. Maar meneer de dierendokter staat daar anders tegenover. Intacte katers (ja ja, intact) knokken met andere katten, verspreiden kattenaids en -leukemie. Duidelijke redenen om tot castratie over te gaan.
Ik ga er maar eens werk van maken. Als dat me in het vervolg een boel geld kost (eerst € 333,27 en gisteren weer € 656,63) dan lijkt het me het proberen waard. Wordt vervolgd...

Operatie

Onze Sim heeft al jaren zijn ballen niet meer, en vanaf morgen moet hij ook zijn piemel missen...