Eind van deze week is het 15 weken geleden dat ik van mijn fiets viel. En ik moet het werkzame leven weer gaan oppakken. Ik heb gemengde gevoelens hierover.
Vandaag sprak ik met de bedrijfsarts en woonde in de middag het teamoverleg bij. Fysiek was dat laatste nog best lastig, want twee uur zitten is nog niet helemaal je van het.
De afgelopen twee weken heb ik (bijna) dagelijks mijn emails bijgehouden. Ik merkte toen dat ik het best weer leuk vond om met het werk bezig te zijn. Maar nu de eerste dag nadert (dinsdag ga ik een ochtend werken) merk ik dat het best een hele overgang is. Er bestaat wat verwarring over het aantal dagen dat ik nu terug ga komen. Volgens de bedrijfsarts kan ik weer drie halve dagen gaan werken, maar in de notulen van de vergadering stond dat ik voor vier uur per week terugkwam. Woensdagochtend ben ik niet in de gelegenheid om te werken, omdat ik dan een afspraak heb voor röntgenfoto's en een consult bij de chirurg.
Ik ben nu bezig om collega's te vinden die mij op mijn werkdagen 's ochtends mee willen nemen naar Huizen. Ik zou in principe 's middags met het openbaar vervoer terug kunnen (misschien wil Ivo me op woensdagen wel ophalen...). Met de bus en de trein zijn er verscheidene routes, de kortste duurt zo'n anderhalf uur.
Ja, ik zie op tegen de terugkeer naar het werk.
