Toch nog even zeuren ...

Maandag vond ik Sim suf. Dus ik sloot 'm weer eens op in de hal mèt kattenbak, zodat zijn plasvaardigheden konden worden gemonitord. Nou, er viel weinig te monitoren, want die dure kater van mij, die plaste dus mooi niet. Overleg met dierenarts, dinsdag terwijl ik eigenlijk aan het werk was. Komen, was het devies. Dus ik kwam. De blaas voelde niet vreselijk vol maar toch voor de zekerheid een katheter geplaatst. Ik deed mijn werk (allerlei telefoontjes afhandelen en in Word verslagen tikken) thuis terwijl mijn moeder gewoon op Minke paste. Minke had niet door dat ik in de werkkamer zat te werken. Vanmorgen hebben Ivo en ik zelf het katheter verwijderd, want morgen moet de blaas gevuld zijn want we hebben een afspraak voor een controle echo. Ik ben het onderhand meer dan zat, mijn leidinggevende ziet het nu ook echt met lede ogen aan, maar wat doe je? En als ik nou een dochter had die 's avonds lief ging slapen, zodat ik een beetje bij kon tanken, iets leuks voor mezelf kon doen (foto's plakken, trouwalbum maken, boeken lezen), ja dan, dan zou ik het allemaal wel beter kunnen handelen. Maar ik heb geen lief-slapen-gaande dochter. Ik heb een slapen-doe-je-pas-vanaf-tien-uur dochter. Die eerst nog kletst, leest en kirt, maar dan jengelt, huilt en roept. Misschien ga ik vanaf dit weekend het middagslaapje eens beperken tot maximaal anderhalf uur. Eens kijken of dat effect heeft. Of tot één uur? Ik moet positief zijn - het komt wel goed met die kat, Minke gaat weer eens goed slapen (over avond eten maar te zwijgen). Maar nu lijkt dat een ijdele hoop... Zeur zeur... ps: we zijn gestart met een tweedaagse cursus begrijpelijk schrijven op het werk. De cursus wordt gegeven door Jip. Zijn zus? Inderdaad, goed geraden...