Ik ben weer redelijk opgeknapt. Zou het van de zenuwen komen, dat ik misselijk was, moest overgeven?
Vorige week heb ik hard gewerkt, veel huisbezoeken afgelegd. Bij afwijzingen valt enorm op dat de klanten (en hun kinderen) zeurderig zijn: "Maar de buurvrouw is tien jaar jonger, en die loopt nog zo de trap op en af en die heeft wel een pasje voor de taxi..." (zet je meest verongelijkte stem op als je voorgaande zin leest). Ik vertelde mijn bevindingen op kantoor. Ik hoorde dat een externe voorganger precies hetzelfde was opgevallen. Waarschijnlijk komt het door de kleine gemeenschap - het is 'ons-kent-ons'.
Donderdag was ik na het werk (ik werk sinds afgelopen week op maandag, woensdag en donderdag) gaan sporten. Dat was lekker. Toen ik thuis kwam lag Minke al in bed. Ivo en ik moesten nog eten. Na het eten hoorde ik een gek hoestje uit Minke's kamer komen. Normaliter zou ik niet gaan kijken, die slaapt wel weer in, maar nu piepte ik toch even met mijn hoofd om de deur. Gelukkig maar, want ons kind had al haar melk uitgespuugd en lag er midden in met haar hoofd. Zo zielig. Dus het beddengoed in de wasmachine en baby in bad. Die dat geweldig leuk vond, natuurlijk.
De volgende ochtend stonk Minke nog steeds naar zure baby en is zij nogmaals, eerst volledig geschrobt, in bad gegaan. Wat heeft die een lol zeg! Daarna gingen moeder en dochter lunchen bij Ikea, dat was erg gezellig.
Zaterdag vierden Ivo en ik ons 3-jarig jubileum. Zie
hier en
hier. 's Ochtends deden we als gezinnetje nog gewoon boodschappen en 's middags zat Ivo op zijn Tacx-trainer voor de televisie te wielrennen. Waarschijnlijk lag ik ergens mijn boek te lezen (zie linker kolom). Ivo zat me net als andere jaren flink te stangen door al weken te speculeren over het avontuur dat mij te wachten stond, over de cadeaus die hij gekocht had, over het aantal weken dat wij op vakantie zouden gaan. Of ik om half 6 klaar wilde staan. Dat wilde ik wel. Ik had van mijn moeder een leuke tuniek met broek cadeau gekregen om te dragen tijdens ons afspraakje. Gea en Fred kwamen op Minke passen en namen drie rode rozen mee, heel attent. Ivo vergat haast nog zijn tasje met zijn cadeau (daar gingen we dan, pa en moe op date, met elk een plastic tasje met cadeau: Ivo een tasje van Gardo, Simone een tasje van Prénatal ...). We reden dwars door de oude stad naar ...
Dorloté! Dat is zo'n geweldig restaurant. Maar eerst naar Lobbes - 'onze stamkroeg' (waar we één keer per jaar komen, op 21 november). Ivo kreeg van mij een kaart met cadeaus: luxe shampoo en doucheschuim en een muismat met allemaal foto's van Minke. Ik kreeg van Ivo een kaart met veel tekst en, uiteraard, een kalender. Wat was het een feest!
Daarna gingen eten. Het was rustig, maar niet stil. Het eten was heerlijk en verfijnd, de wijn was lekker, de bediening vlot en vriendelijk. We waren wel erg moe en na één biertje, één prosecco en één glas witte wijn voelde ik me compleet bezopen.
Thuis gekomen zwaaiden we Gea en Fred uit (die spijtig genoeg ook al Minke's avondeten + melkfles van de vloer hadden moeten dweilen, zucht) en vielen we doodop in bed.
Zondag voelde ik me niet zo fit, rommelige buik. 's Middags kwamen Patrick en Suzan op bezoek en eten, maar ik lag in bed en gaf over. Ik wist wel twee boterhammen met smeerkaas te eten. Ivo had lekker gekookt (heb ik me laten vertellen) en won met een spelletje Katan. Ik lag te maffen.
Gisteren is Minke samen met Ivo de Mexicaanse griepprik gaan halen. Ze heeft zich goed gehouden, stoer als ze is. Ik heb veel geslapen en weinig gegeten. Ivo is ook weer wat ingestort. We zijn een lekker gezinnetje!
Wel fijn, zo'n griepje. Val je lekker van af, en da's maar goed, want dan pas ik volgend jaar tenminste in mijn trouwjurk.
