's Ochtens wilde ik naar mijn werk gaan, maar de autosleutels van de Ford bleken nergens te bekennen. En als ik zeg nergens, dan bedoel ik ook nergens. Iedereen zocht mee (Minke uiteraard eerst in het laatje waar ze horen) en uiteindelijk ben ik met de Citroen gegaan. Extra pech, want aan de autosleutel van de Ford hangt ook een huissleutel.
Ivo zocht thuis verder, keerde zelfs de containers om (weggegooid met de luiers?). In het houten kastje vond hij de reservesleutel (we waren er van overtuigd dat we die niet hadden, dus dat was een meevaller). Hij is met Minke naar de garage gegaan om de auto te resetten, zodat de oude sleutel de portieren niet meer kan openen.
Ondertussen belde ik de politie, de gemeente en de verzekering (voor het geval we de sleutel aan de buitenkant in het slot hebben laten zitten).
Ondertussen borrelde mijn buik, had ik het wisselend koud en warm en zat ik maar te gapen. Toen moest ik rennen naar het toilet, en het ging nog net goed. Ik heb het nog een half uur aangekeken, maar de gang naar de wc moest steeds sneller om geen ongelukken te krijgen. Toen ben ik naar huis gegaan en heb aldaar voornamelijk op de plee gezeten. Gezellig ...
Minke is steeds rommeliger, heeft schijnbaar echt last van haar hand. Ze had 's ochtends geslapen en 's middags niet (want bij de garage) en was dus om 5 uur (kooktijd) helemaal kapot. Ivo heeft met haar geredderd. Sim gooide nog een doosje met gloeilamp van de trap en 's avonds viel er nog een fotolijst aan diggelen. Zouden we last hebben van Spook-Pieten? Laat de Kerstman maar komen...
