Feestje

Als moeder van een gezin met twee jonge kinderen, gecombineerd met een hang naar bankhangen, is een feestje 's avonds altijd weer een dilemma. Me na het avondeten en de kinderen in bed te hebben gelegd toch optutten en gaan. Of domweg afblazen en met mijn vent op de bank serietjes kijken (House of Cards op dit moment).
Gisteren koos ik voor het eerste. Door een donkere en gladde nacht begaf ik me naar Vleuten - de Meern. Gympen aan, hakken mee.
Het bleek een 'we-zitten-aan-tafel-en-kletsen-feestje' dus de hakken bleven in de gang en de gympen bleven aan.
Het was gezellig en om 00.00 uur moest ik snel naar de gang om te kijken of mijn hakken niet waren veranderd in, tsja, in wat?
Ik reed weer naar huis en was precies op dat moment binnen dat Lena echt een fles wilde.
En zo klopte alles precies.

Oor

Kerst. Een feest van samenzijn, genieten, cadeaus, familie en vrienden. Maar ook van eten, drinken en nog wat meer eten. Bij ons ging het dit jaar anders.
Op woensdag voelde Ivo zich niet lekker, en Minke was dinsdag na de BSO al hangerig met keel- en oorpijn. Dus terwijl Minke de hele dag in haar pyjama op de bank hing en tv keek, dook Ivo rond 10 uur zijn bed weer in.
Ik voelde me eigenlijk wel prima. Ik deed de was, begon met strijken, kreeg Margot met Eva en Abel op visite, deed boodschappen en maakte erwtensoep.
Minke en Ivo lagen allebei in hun bed te slapen toen Lena en ik wat aten. Ik heb haar in bed gelegd, de boel opgeruimd en ben op de bank neergeploft. Zo, even niks. Film kijken.
Na een half uur voelde ik me niet zo lekker. Dus ik ben mijn bed ingegaan, Ivo's emmer voor-je-weet-nooit aan mijn kant van het bed. En ik had 'm nodig.
Donderdag was het kerst. In plaats van veel gezelligheid en evenzoveel eten lagen Lena en ik vooral in bed. Ivo en Minke weer redelijk op de been, gingen naar Wiplala in de bioscoop. 's Avonds aten we brood met tomatensoep.
Vrijdag voelde ook ik me weer stukken beter. Maar Lena was verre van fit. Ze was koortsig en 's middags merkten we dat ze oorpijn had. Echt goede koorts had ze 's avonds. Ze hing lusteloos, voortdurend sabbelend op haar speen, tegen één van ons aan. We gingen toch maar even met z'n vieren naar de 70e verjaardag van Fred. 's Avonds had ze bijna 40 graden koorts.
Zaterdag sliep ze veel, eigenlijk voortdurend. En vanmorgen? Toen was haar hele wang vies - haar oor liep leeg. Een zogenaamd loopoor dus. En dat is goed, lees ik op internet. Ze is tierig en in tegenstelling tot de afgelopen dagen floreert zij zonder paracetamol.
Arme kind, gewoon vette oorontsteking.

ZZP olé

Een maand later

Mijn Lena is 1. Dat vierden we op het kinderdagverblijf door mooie mandarijnen uit te delen. En op zaterdag vierden we het thuis met een klein beetje familie. We aten cupcakes en Lena liet zich door Minke helpen bij het uitpakken van haar cadeautjes. Dus dat is nu weer klaar.

 

Wat ook klaar is, is mijn traject bij het Meander Medisch Centrum voor mijn knie. Gisteren had ik mijn voorlopig laatste bezoek aan de orthopeed. Eerst moest ik foto's laten maken en daarna kreeg ik een hand en 'thumbs up' en mocht ik gaan. Het been is recht. En hoewel ik altijd mijn beperkingen zal blijven ervaren, is het been nu klaar. In principe kunnen de schroeven en de plaat blijven zitten. Die hoeven er pas uit als ik er last van krijg. In de woorden van mijn arts, zal ik heus ooit nog wel eens iets met mijn knie moeten (knie-prothese) maar daar is voorlopig geen sprake van.
Ik ervaar het met een erg dubbel gevoel. Enerzijds ben ik natuurlijk opgelucht dat ik in de nabije toekomst niet weer geopereerd hoef te worden. Ik heb in de afgelopen 2,5 jaar maar liefst vier keer op de snijtafel gelegen en dat is me niet in mijn koude kleren gaan zitten. Anderzijds voel ik ook een soort verdrietig gevoel. Ik voelde een sterke mate van verbondenheid met het ziekenhuis, met mijn twee artsen en nu zal ik ze niet meer zien. Het waren, zonder dat zij dat echt wisten, maar partners-in-crime, mijn maatjes in dit proces. Ook voel ik verdriet omdat ik weet dat dit resultaat het eindresultaat is. En dat is, op zijn zachts gezegd, nou niet bepaald hoe ik voor het ongeval was. En ja, dat doet me pijn. Ik heb pijn bij langdurig zitten, ik weet niet zo goed hoe ver en hoe lang ik lopen kan. De kou doet mijn litteken geen goed en ik blijf toch angstig op gladde vloeren, droogloopmatten (met van die borsteltjes) en een heel klein beetje op de fiets. Maar, ik zwem, ik fiets, ik loop, ik rijd auto en ik werk.

Dit is een CT scan van mijn knie toen ik op 16 juni 2012 per ambulance werd binnengebracht. Je ziet dat mijn kuitbot gebroken is en dat er meerdere stukken van het bovenste deel van het scheenbot (het tibiaplateau) afgebroken zijn.

 

Dit is een röntgenfoto van mijn benen die gisteren genomen is. Je  ziet dat de benen allebei onder de juiste hoek staan. Duidelijk is het plaatwerk te  zien en de oude breuk in het kuitbot.

Ja, ik werk nog. Nog eventjes. Zoals het er nu naar uitziet is mijn laatste dag als ambtenaar op 23 december. Het team waar ik deel van uitmaak is zo'n twee weken geleden terugverhuist naar het gemeentehuis, waar we zijn opgenomen op de kamer van onze collega's van burgerzaken. Het was een goede aanleiding om alvast een start te maken met opruimen (a.k.a. weggooien) van dingen.
Onderwijl ben ik bezig om een ontwerp voor mijn bedrijfje te laten maken en groeien er in mijn hoofd ideeën. Heel concreet gebeurt er momenteel niet veel, want werk, fysio, activiteiten voor de (centrale) oudercommissie waar ik een rol in speel, slokken mijn tijd op. Maandag-, dinsdag- en woensdagavond was ik niet thuis. Komende week ben ik alleen donderdagavond thuis. Ik denk dat ik mezelf morgen maar eens gaan voorstellen aan mijn huisgenoten.
Maar: nu moet ik weg. Leentje wekken. Minke ophalen en door naar ballet. Druk is goed, maar soms ook wel eens een beetje te veel van het goede.