Op haar halfjaardag afgelopen dinsdag besloot Minke niet tot nauwelijks te slapen, met een oververmoeide moeder (en later ook vader) als gevolg. Ik ging nog met haar naar het stadhuis om mijn paspoort te verlengen en een paspoort voor haar aan te vragen. Daar aangekomen bleek ik echter een geldig legitimatiebewijs van Ivo te zijn vergeten, dus moesten we gisteren opnieuw.
Hier Minke's pasfoto en die van mij (waarom je toch je haar achter je oren moet doen ... zo heeft mijn Kapper het niet bedoeld...):
Op mijn werk ben ik druk en ik merk dat hoewel ik het erg leuk vind het de laatste tijd ook erg vermoeiend is. Ik kolf nog steeds, al beperkt dat zich op dit moment tot eenmaal kolfen op het werk. Ik dacht dat mijn laatste dagen als zogende moeder over waren, maar ik kan de knoop maar niet doorhakken en er echt mee stoppen. Ik vind het nog té leuk, té speciaal en té fijn om er afscheid van te nemen. 's Ochtends voed ik Minke zelf en dan is er momenteel 's avonds één fles van borstvoeding voor haar. De rest krijgt zij als kunstvoeding, aangevuld met fruit en nu echt warm eten. Op het kinderdagverblijf heeft Minke vandaag een stukje Liga gegeten en een klein stukje brood. Spannend allemaal. Ivo en ik zijn erg zoekende naar een goede structuur waarin eten, spelen en slapen zich op vaste tijden manifesteren. Het is nog oefenen. Hierdoor zijn we tijdelijk wat minder flexibel in onze sociale contacten - Minke's ritme gaat nu even voor. Om vervolgens hoogstwaarschijnlijk weer danig in de war te geraken als onze vakantie aanbreekt.
Maar hoe dan ook: als ik de balans opmaak van het afgelopen half jaar, kijk ik met een goed gevoel terug. Hoewel ik vlak na de bevalling dacht dat het nooit meer goed zou komen met mijn lichaam, bleek die angst ongegrond. De vermoeidheid is redelijk uitgebleven, al moet ik bekennen dat Ivo en ik nu wel een beetje op onze tenen lopen. De kosten van een baby lijken mee te vallen: borstvoeding is gratis, kleding hebben we bijna allemaal cadeau of te leen gekregen. Minke is, uiteraard, een HEERLIJK kind, ze ontwikkelt zich volgens het boekje en is op een soort permanente staat van snottebel na, nog niet ziek geweest. To be continued ...
En verder ben ik in gedachten bij Renate, die zit te wachten. En bij Daniel en Thijs natuurlijk!
