Het gaat maar door - sinds de geboorte van Minke zijn er alleen maar sneeuwrijke winters. Wat haar komst allemaal niet teweeg heeft gebracht!
Beter voorbereid dan de vorige keer gingen we weer sleeen: snowboots en ski-salopet aan. De sneeuw lag dik deze morgen, Minke kon er maar nauwelijks doorheen stappen. Wat een pret! En ik kan maar niet vaak genoeg zeggen hoe dol wij op Minke zijn, op haar vrolijkheid. We kunnen gelukkig ook lachen om haar koppigheid (Wil je nog even op de slee? Nee. Wil je de slee dan even trekken? Nee. Kom, we lopen weer naar huis. Nee.) Eenmaal binnen maakte Ivo chocolademelk en gingen Minke en ik in bad.
's Middags kwam buurjongetje Chris spelen, dat vond Minke wel gezellig. Morgen nog even iets ruilen in de stad (te kleine slaapzak gekocht) en nog een cadeautje voor mijn vader. Dan kunnen we weer sleeen en spelen.
