Regelen?

Waar Lena na een paar dagen keurig om de 3,5 uur kwam om een voeding, is de afgelopen dagen weinig van te merken. Vorige week dronk ze borst 1, boerde en dronk verder. Verschonen en dan borst 2. Drie uur slapen.
Nu: borst 1. Slapen. Na anderhalf uur borst 2. Enzovoorts. Ook 's nachts. Ik hoop maar dat het een zogenaamde regeldag is. Verder wil ze eigenlijk alleen boven op je slapen. Dus nu ligt ze boven op mijn schoot, tussen mijn benen ingeklemd en tik ik dit stukje...
Om tien uur komt er een mevrouw van het consultatiebureau om te wegen en te meten. Lena's ergste bolle wangen zijn weg en ze begint een schattig koppie te krijgen.

Gisteren wandelde ik met haar nog even naar de brievenbus en toen wat lukraak door de wijk. Dat was lekker.

Er op uit

Zaterdag haalden Ivo en Minke oma (Sonja) op van Schiphol, die voor de komst van Lena twee weken naar Nederland komt. Opa (Frank) blijft achter in warm Afrika (vandaag gevoelstemperatuur 39 graden aldaar). Na de lunch reden Ivo en Sonja naar Overdinkel om het opklapbed en winterkleding op te halen. Minke, Lena en ik kregen kraambezoek van de familie Kerkenaar. Wat is Nina (10 maanden) groot! Minke was die middag moe en hangerig en we zijn niet meer buiten geweest.
Vandaag waren we wel lekker buiten. Vanmorgen rommelden we thuis (wasgoed, kwartet, eten voorbereiden).  Ik douchte met Lena (dat ging super) en na de voeding van het middaguur vertrokken we naar het Beauforthuis bij Austerlitz. Daar lunchten we en na afloop maakten we nog een wandeling door het bos. Minke verzamelde bladeren, takken, eikeltjes, beukennootjes, dennenappels und so weiter. Lena sliep.

Kraamweek met grote zus

Bij thuiskomst (15.00 uur op vrijdag 15 november) arriveerde ook de kraamverzorgende, Harriët. We hebben het super getroffen met haar: wat een fijn mens om erbij te hebben.
Minke was gelijk ook op haar gemakt en wilde niets liever dan Lena in bad doen. En zaterdag was het zover. Ivo heeft er een filmpje van gemaakt, dat zal ik binnenkort plaatsen.
Minke vindt het sowieso mooi, haar zusje. Het is 'mijn zusje' voor en na. Zaterdag was ze heel betrokken: wegen, in bad, aankleden. Zondag had ze geen zin. Ook goed. Minke vindt het héérlijk om met Lena in haar armen te zitten. Maar ja, wie niet?! Zo'n hummeltje dat zich opkrult op je warme borst.
Minke maakte tekeningen op school, deelde uit (en afgelopen week ook op ballet) en gisteren had ze zelfs voor Lena een pietenmuts gemaakt op de BSO.
Omdat ik nog wel wist hoe je een baby moet verschonen konden we veel tijd besteden aan de borstvoeding. Donderdag en vrijdag had ik nog niet voldoende en was het kind wel hongerig. Dat was dus aanpoten. Daarna kwam de stuwing: de fase dat mijn borsten ruim groter zijn dan het hoofd van mijn drinkende kind! Harriët en ik hebben veel overlegd en uitgezocht hoe Lena werkt als het gaat om voedingen.
Ondertussen schoot ze door het wasgoed, het huishouden, bracht ze me brood en fruit, controleerde mijn pols, temperatuur, hechtingen en stand van mijn baarmoeder. Ze was erbij toen de GGD dame kwam om de gehoortest en hielprik uit te voeren. Ze besprak alle data met de verloskundige die in totaal drie keer is langsgekomen.
Donderdag was ze voor het laatst. Dat was jammer, maar ook wel heerlijk om 'alleen' thuis te zijn.

Minke en wijzelf moeten soms nog een beetje onze weg vinden als het gaat om het verdelen en krijgen van aandacht. Donderdag brachten Gea en Fred Minke naar balletles en hier thuis speelde Gea nog zeker driekwartier met haar. Dat was belangrijk en deed mij inzien dat ik ook echt tijd voor Minke moet vrijmaken als Lena ligt te slapen. Vanavond gaat Minke in bad en komt Lena er even bij. Ik ben benieuwd hoe dat gaat!

 

Donderdagmiddag hoefde Minke niet naar school, maar ging met Ivo lunchen en kwam toen naar het ziekenhuis.

 

Foto gemaakt door Minke

 

Eerste keer in bad, Minke staat klaar met de kam.

 

 

Sinterklaasliedjes zingen bij de openhaard.

 

Heerlijke Harriët

 

Helpen bij de gehoortest.

Sleutelbeen

Over het gebroken sleutelbeen:
Omdat Lena's hartslag daalde riep mijn eigen verloskundige de verloskundige van het ziekenhuis erbij voor assistentie. Die plaatste een sticker op Lena's hoofd om de hartslag voortdurend in de gaten te houden. En die was niet stabiel. Daarop werd er nog wat bloed afgenomen van haar hoofdje (met een lange naald werd een krasje op haar hoofd gemaakt). Conclusie was dat ze snel komen moest. Dus vacuümpomp en persen maar. Maar dat persen was lastig, want voor het kunnen afnemen van het bloed van Lena's hoofd had ik een infuus gekregen dat voor 10 minuten de weeën stopte. En die kwamen niet heel sterk terug, laat staan dat ik persdrang had.
Toen werd haar hoofd geboren, en zat mevrouwtje klem. De gynaecoloog (die inmiddels ook gearriveerd was) heeft toen een beetje meegeduwd op mijn volgende niet echt sterke wee. In dit proces zal het sleutelbeen gebroken zijn.
Nu, toen dus was vastgesteld wat er met haar was, is er op vrijdag nog een kinderfysiotherapeut langs gekomen. Hij heeft ons wat tips gegeven, over hoe haar op te pakken en hij leerde ons dat je met een veiligheidsspeld door haar mouwtje de arm redelijk kan fixeren door de stof van kleding op haar borst. De arm mag geen woeste bewegingen maken. Ze kreeg paracetamol (zetpilletjes) en toen ging het eigenlijk prima.
Thuis hebben we haar nog maar één keer paracetamol gegeven: we hebben niet het idee dat ze er nog last van heeft. De hand en arm zijn sterk en hangen er niet bij. Het botje groeit binnen twee weken aan. Vanuit de fysiotherapiepraktijk hier in Vathorst is de kinderfysiotherapeut nog gekomen en zij komt volgende week nog één keer. De week erop ga ik met Lena op controle bij de kinderarts. Ze mag nog even niet op haar buik liggen, maar als ze op mijn borst ligt dan is ze sterk zat om haar bovenlijfje op te duwen.
Ik denk dat ze er geen belemmeringen van zal ondervinden. Wel stoer hoor - met kleerscheuren geboren worden!

 

(Let op mijn duim, die ik naar iemand (wie??) opsteek!)

 

De kinderarts onderzocht Lena direct en diende haar zuurstof toe. De Agpar score ging van laag naar hoog.

Lena

Na meer dan een maand naar Kwaaltjes te hebben gestaard willen jullie vast eens iets anders lezen.
Ja, Lena is er. En wat is het fijn.
De aanloop was nog even lastig - ik sliep erg slecht de laatste maanden en dat kwam zo'n twee weken voor de bevalling tot een dieptepunt. Ik kreeg twee slaappillen uit het ziekenhuis en een week later overnachtte ik een nacht in het ziekenhuis. Daar bespraken we dat ik een kleine week later, als ik iets meer dan 38 weken zwanger was, zou komen om de bevalling in gang te laten zetten. Dat zou maandag 11 november zijn geweest. Maar wat wil het lot? De nacht na het ziekenhuisslaapje waren de kwalen waardoor ik niet slapen kon eigenlijk weg. Toen begon ik dus te tobben of ik het wel of niet op gang zou laten brengen. En ik koos voor niet, want ik wilde wel heel graag een zo natuurlijk mogelijke bevalling. Daar had ik me (hadden Ivo en ik ons) op voorbereid en dat leek me fijner dan misschien wel een aantal dagen in het ziekenhuis doorbrengen voor het zogenaamde primen. Maar ik hoopte natuurlijk ook dat ik niet tot 40 weken of misschien nog wel langer met die enorme buik zou lopen.
Maandag bezocht ik nog de neuroloog (niks mis met mij), liep Minke nog Sint Maarten, dinsdag was een relatief rustige dag, woensdag vroeg ik Minke na het eten een babydans te doen (denk aan regendans, maar dan anders) en dat laatste bleek een goede keus. Om kwart voor acht braken mijn vliezen, liep ik volledig leeg terwijl ik nog tv zat te kijken. Om half tien ging ik douchen en had ik flink wat kramp, om tien uur had ik weeën en belde ik de verloskundige omdat ik wilde dat ze naar de kleur van het door mij opgevangen vruchtwater kwam kijken. Zij kwam, de weeën waren heftig en ik bleek 3 tot 4 cm ontsluiting te hebben. Om kwart voor 12 ongeveer arriveerden we in het ziekenhuis en om 01.59 op donderdag 14 november 2014 is Lena geboren. Het ging niet helemaal van een leien dakje maar conclusie is dat ze er is!
Van de afdeling Verloskunde verhuisden we om 5 uur naar de afdeling Kraamzorg en Lena kreunde aan één stuk door. Zelfs bij de voedingen. Het duurde tot in de namiddag van donderdag na veel onderzoekjes tot de oorzaak werd gevonden: een gebroken sleutelbeen links. Ik heb vele kinderartsen, gynaecologen, verpleegkundigen in mijn kamer voorbij zien komen. Allemaal even vriendelijk en behulpzaam. Toen de oorzaak van haar ongemak was gevonden kreeg Lena paracetamol en je merkte direct dat ze daar van opknapte.
We sliepen nog een nachtje en uiteindelijk (dat duurde best lang...) vertrokken we om half 3 naar huis met onze nieuwbakken dochter!

Het volgde blogje zal gaan over Minke en Lena.
Ik zal iets vertellen over het sleutelbeentje en de kraamweek.
Ik zal foto's invoegen. Maar nu ga ik me klaarmaken voor de nacht. Ik ben benieuwd wat deze nacht ons brengen zal.