Ik nam dus een taxi naar het gloednieuwe ziekenhuis en meldde met op afdeling A1. Daar werd ik na verloop van tijd naar de ruimte gebracht waar ik werd klaargemaakt voor de operatie. De chirurg kwam nog even langs en zette wat lijnen op mijn been met een Eddingstift. Dat rook lekker! Daarna werd er een infuus geprikt (nare dingen altijd, in de dunne aders van je hand) en werd ik aan de hartbewaking gelegd. In de operatiezaal kreeg ik een slaapmiddel in mijn infuus. Hierdoor krijg ik altijd een bittere smaak in mijn mond, dat was me al eerder eens opgevallen. Tijdens de operatie ontwaakte ik uit het roesje, dat was me niet eerder overgekomen. Ik hoorde Van Olden, mijn arts, praten tegen zijn assistent. Dat het muurvast zat en dat hij die ene schroef niet los kreeg. Ik vroeg hem of ik daar mee kon leven, waarop hij bevestigend antwoordde. Ik zag niets hoor, by the way, de deken was hoog opgespannen. Daarna hoorde ik de boor en vervolgens Van Olden vragen om de beitel en hamer. En toen hoorde ik beitelen. Toen heb ik aan de dame die over mijn infuus en hartbewaking ging gezegd dat ik het eigenlijk niet zo leuk vond. Ze heeft me weer in slaap gebracht. Ik werd pas weer wakker op zaal, wat in het nieuwe ziekenhuis geen zaal mag heten. Wat een luxe ruimte zeg, welk een vooruitgang.
Het been was van onder tot boven ingepakt met rekverband, maar het bloedde er wel doorheen. Daarop kwam er een arts in opleiding mij zeggen dat er even een extra verband moest worden aangelegd en dat ik morfinetabletten kreeg tegen de pijn, die mochten worden genomen in combinatie met het geven van borstvoeding. Pas zaterdag (!) las ik in de bijsluiter dat dat dus niet mocht! Er werden twee matjes onder mijn kuit gelegd en een hoger verband aangebracht. Ik at wat, dronk wat, sliep wat. Ivo, Minke en Lena kwamen mij om 16.00 uur ophalen.
Ik ben thuis naar bovengestrompeld en ben tot zondag ongeveer mijn bed niet uitgeweest. Vrijdag kreeg ik hulp en gezelschap van Evelien en van Irnsje. Ik ging douchen met de hoes om mijn been die ik gelukkig nog had bewaard. De pijn zakte de dagen erna. Zaterdag pakte ik het been uit (niet fijn) en zondag ging ik met Ivo en Minke mee op pad. Uiteraard viel dat toch nog wel tegen. Maandag was mijn schoonmoeder bij mij thuis, want hoewel ik kan lopen, durfde ik nog niet met Lena de trap op en af, en Minke uit school halen behoorde geenszins tot de mogelijkheden. Dinsdag was ik wel alleen thuis met Lena. Ivo had haar in de reiswieg van de kinderwagen gelegd, die we in de woonkamer hadden neergezet. Ook haalden we luiers en andere verschoningsspulletjes naar de woonkamer, zodat ik met Lena niet de trap op of af hoefde. Gisteren was Ivo thuis.
Vandaag had Lena een afspraak bij het consultatiebureau. Ik regelde mantelzorg (wederom) want ik verwachtte wel dat ik kon autorijden, maar dan moest ik wel dichtbij kunnen parkeren. Mocht dat niet het geval zijn, dan zou mijn vriendin Sabine de auto parkeren en met mij mee naar het consultatiebureau. Ik kon wel dichtbij parkeren, maar voor de gezelligheid ging ze toch mee. Lena meet nu zo'n 58 cm (vandaar dat ik dinsdag maat 50/56 uit de kast haalde en 62/68 ering legde) en weegt 5.3 kg! Ze doet het dus goed op de borstvoeding. Ze hield zich bijzonder kranig bij de vaccinaties en de koorts die sommige kinderen soms krijgen heeft ze tot nu toe niet. Ze ligt nu vredig in het wipstoeltje naast me en slaat ietwat ongecontroleerd tegen twee speelgoedjes aan die vlak voor haar gezichtje hangen. Wat is het een moppie.
We gaan zo op pad om Minke uit school te halen en naar balletles te brengen. Een uitje met mijn meiden - wat heerlijk toch! Hopelijk houdt mijn been zich een beetje gedeisd.
