Drie nieuwe blogjes

Scroll naar beneden: ik heb drie nieuwe blogjes gemaakt sinds de eerste babyfoto's!

Hormonen?

Donderdag had ik mijn laatste dag bij de gemeente Arnhem. Woensdag had ik eigenlijk mijn overdracht al in orde, dus donderdag was niet zo gestresst als toen ik mijn laatste dag in Woerden had. Ik was mooi op tijd klaar.
Van mijn collega's daar kreeg ik twee mooie boeketten en bonnen voor Ici Paris, waar ik 'Femme' van Hugo Boss van kocht.
Die avond at ik bij Anne en Jan Cees in Rhenen, met hun twee maanden oude dochtertje Julie. Toen ik haar vast hield kon ik opeens niet wachten tot ik mijn eigen kindje vast kan houden!
Vrijdag had ik een dag vol klusjes. Ik moest even langs het schadeherstelbedrijf, omdat ik anderhalve week geleden hier in de straat wat te strak had ingeparkeerd en daarbij een auto had geschampt. Er zit een miniscuul krasje boven de het achterwiel en een streep op de achterportier. Op 1 september gaan ze 't opknappen. Daarna reed ik door de wasstraat - ik vond het super!



Ik postte cd's naar Duitsland, bestelde een cd voor mezelf, kletste met Wiebke in Duitsland en keek de laatste afleveringen van mijn dramaserie. Ivo was in Katwijk op een strandfeestje van zijn werk.
Gisteren was ik 's ochtends op bezoek bij mijn oma. Ze heeft nog steeds wel een onverklaarbare pijn maar ze is weer helderder. Maandag gaat ze met mijn tante naar het ziekenhuis voor onderzoek. 's Middags sliep ik twee uurtjes, deed wat strijkwerk en gingen Ivo en ik even op bezoek bij onze buurjongen, die een klein poesje (8 weken) heeft. 's Avonds gingen we naar het filmtheater in Hilversum en keken 'Il y a longtemps que je t'aime' en ik huilde tranen met tuiten. Het zullen de hormonen wel zijn...

Nog een echo

Maandag de 4e had ik wederom een echo. Ivo en ik hadden besloten om een zogenaamde combinatietest te laten doen. Daar volgt de kans op een kindje met het syndroom van Down uit. Deel 1 is een echo, deel 2 is het afnemen van bloed.
"Japie" werkte niet mee en de echo duurde daardoor lang. Er was een stagiaire aanwezig en de dame die de echo maakte, legde veel aan haar uit. Dat was voor mij ook leuk. Omdat Japie er niet goed voorlag, moest ik hem een beetje wakker hoesten, in de hoop dat hij zich wat zou bewegen. Echt lukken wilde het niet, maar de test kon toch goed worden uitgevoerd.


Op het onderste plaatje kun je zien dat Japie zijn armpje boven zijn hoofdje uitstrekt (als je op de foto klikt, dan wordt-ie vergroot).
Het bloedprikken ging vlug en ik reed snel door naar Arnhem waar ik mooi nog vier uurtjes kon werken. De uitslag van de test laat anderhalf tot twee weken op zich wachten.