Lopen

Afgelopen maandag was ik op controle in het ziekenhuis, de eerste na de operatie.
Eerst werden er foto's gemaakt, daarna had ik een consult bij de chirurg. De foto's zagen er goed uit. Het kuitbot is weer aan elkaar gegroeid en de arts zag dat de botcellen in het plateau aan het aangroeien waren. Ook zag hij dat het wat scheef stond, maar dat had hij de dag na de operatie al opgemerkt. Hij schreef mij dus een steunzool voor, die ik na volgende week ga laten aanmeten. Ik hoorde wat ik horen wilde, namelijk dat ik mag gaan belasten.
De volgende dag was ik bij de fysiotherapeute en zij leerde mij meer kracht op de voetstap te zetten. En vandaag werd het mooier (zoiets dan), want ik bezocht mijn huisarts, die vond dat ik nu echt keihard aan de bak moet. Over drie weken zonder krukken.
Dus toen ik een verdieping afzakte in het gezondheidscentrum voor mijn afspraak bij de fysiotherapeute, voegden wij de daad bij het woord. Lopen met één kruk. De eerste drie minuten kreeg ik het echt niet voor elkaar om mijn been maar enigszins te verplaatsen, maar toen ik eenmaal het trucje doorhad, liep ik rondjes om de behandeltafel.
Dat lopen met één kruk moet ik nu volhouden, met name binnenshuis, want buitenshuis is het misschien nog wat te hobbelig, al liep ik met Ivo aan mij zijde wel even langs het fietspad voor ons huis, dat mooi glad is.
Het voelt onprettig, want pijnlijk voor de kuitspier. En voor de heup en bil. En het ziet er reuze grappig uit. Ik voel me een soort kruising tussen een poliopatiënt en een spast. Oordeel zelf door op onderstaande link te klikken.

http://youtu.be/GdfXTFpzSWM

Eens kijken of het er volgende week vrijdag al anders uitziet...

Op de fiets

Sinds vorige week bezoekt de fysiotherapeute mij niet meer, maar ik haar. Drie keer per week heb ik een afspraak in de praktijk van het gezondheidscentrum. Op maandag gaan mijn moeder en Minke mee en vermaken zich met een soort skippybal en ander materiaal. En ik? Ik onderga een lichte martelgang. In eerste instantie moet ik op een ligfiets om daarop met het goede been de trapper goed weg te duwen waardoor je druk en dus rek uitoefent op het slechte been. Dat is niet heel leuk, maar het werkt wel. Sinds deze week ga ik ook op de zogenaamde legpress. Ik plaats mijn beide voeten tegen een plaat en zet het gewicht op 10 kilo. Ik maak dan een beginnetje met duwen met beide benen. Zodra ik in beweging kom, haal ik de rechtervoet weg, zodat ik verder duw met alleen het linkerbeen. Ik merk dat ik vooruit ga, omdat ik mijn voet al lager op de plaat zetten kan.

Gisteren heeft de fysiotherapeute mijn kuit gemasseerd. Ik zei nog "masseren vind ik wel fijn" waarop zij antwoordde dat dat geenszins het geval zou zijn. En ze had gelijk. Ze masseert met volle kracht en duwt daarbij in feite de spieren uit, zodat ze langer worden. Hoewel het pijnlijk was en ik daarna nog de fiets en de legpress moest doen, merkte ik wel dat het geholpen was. Ook hier geldt 'meten is weten' en dus meten we de hoek van de buiging zowel voor als na de oefeningen (helaas gisteren niet na). Na de massage kwam ik tot 57 graden geloof ik. En maandag kwam ik na de oefeningen tot 59 graden.
Thuis ga ik door met oefenen en ik heb oefeningen toegevoegd voor het trainen van mijn bovenbeenspieren. Ik heb het idee dat het wel werkt. Nu valt mijn knie nog naar binnen toe als ik sta waardoor ik onwaarschijnlijk mooie x-benen heb, maar als de bovenbenen sterker worden, trekken zij de knie weer meer naar buiten toe.

Soms doe ik ook gewoon leuke dingen hoor. Vorige week heb ik me door een taxi naar de stad laten rijden om naar de schoonheidsspecialiste te gaan. Daar trakteerde ik mezelf op een behandeling van anderhalf uur. Daarna ben ik koffie gaan drinken in de stad. Omdat ik de kosten van de taxi toch wel tegen vond vallen (bijna 20 euro) besloot ik met de bus terug te gaan. Maar de wandeling naar de halte van bus 3 viel ook nogal tegen en op het laatst had ik een blaar op mijn hand van de druk op de kruk.

Vanmorgen heb ik aardbeienjam gemaakt. Ik stond aan het aanrecht en van buitenaf lijkt het dan net of ik ook wel kan koken (dat begreep ik tenminste van de opmerkingen...) maar vergeet daarbij niet dat ik dan alleen op het rechterbeen sta en dat dat na verloop van tijd flink pijn doet in de spieren van het gezonde been. Zittend aan tafel kan ik natuurlijk wel het een en ander. Volgende week wil ik een taartje bakken en met marsepein bekleden. Dat kan zittend aan tafel (met hulp van mijn moeder). Wordt vervolgd!