Hardlopers zijn doodlopers

Lena was laatst veertien maanden, tijd dus voor een bezoek aan het consultatiebureau. Sommige mensen, moeders voornamelijk, noemen het ook wel het Consternatiebureau. Ik vind dat onzin. Ik verschijn op mijn afspraken met mijn kindertjes (wel altijd even een aantal laagjes kleding aantrekken die je daar dan weer kunt uitpellen), overleg wat ik wil overleggen, laat mijn kind wegen en meten en indien van toepassing ook nog even vaccineren. Ja, ik laat mijn kinderen gewoon braaf vaccineren. Ik ben zo'n brave burger.
Mijn kinderen zijn in het algemeen uitermate voorbeeldige kinderen, dus dat scheelt. Daarbij komt dat ik ter harte neem wat ik ter harte wil nemen, en daardoor heb ik geen last van consternatiebureau-perikelen. Ik volg toch wel mijn eigen pad.
Welnu, Lena werd gewogen en gemeten. Over het gewicht is niks gezegd dus dat zal wel in orde zijn. Ze is qua lengte lang. Jaja. Dat had je niet verwacht hè? Maar liefst +1 op de curve. Ik zei al tegen Ivo dat ze dat van mij heeft. Maar waar ze niet in uitschiet is haar motorische ontwikkeling. Ze is traag. Ze trekt zichzelf niet tot stand aan bank of traphekje en stapjes zetten langs de tafelrand of zelfstandig lopen lijken nog mijlpalen op afstand. We moeten haar dus stimuleren. En extra terugkomen, als ze anderhalf is. En niet pas weer als ze twee wordt.
Ik knikte en zei dat dat allemaal prima was. Maar ik merk ook dat ik, nu mijn kind niet in de maat loopt, de kritiek daarop slecht opneem. "Ach joh, er is zichtbaar niks mis met haar, dus die loopt wel op haar achttiende hoor". Of "iedereen heeft zijn eigen tempo" en "het is geen wedstrijd". Ook sta ik te klappen en te juichen als Lena nu soms op haar tenen staat, handpalmen op de grond, als een bruggetje. Dat het zo'n knappert is en dan pak ik haar onder haar oksels en laat ik haar stappen. Het 'stimuleren' door iets net buiten haar bereik op de bank te leggen in de verwachting dat ze dan wel gaat staan om het te pakken, dat doe ik niet. Lena staat dan niet op. Nee zeg, die begint gewoon te krijsen en DIE DIE te roepen en stort zich vervolgens ter aarde om duidelijk te maken dat zij DAT DING DAAR wil en dat JIJ DAT MOET PAKKEN.
Maar ik weet wel hoe het komt, dat Lena maar niet wil lopen. Haar oor loopt namelijk al. Vanaf de dag na Kerst. En aangezien dat oor onderdeel van Lena is, vindt Lena het wel voldoende. Ze loopt, en goed en vlot ook. Wat maakt iedereen zich druk: ze is gewoon heel efficiënt!

ps: op 6 februari krijgt ze buisjes

Regels zijn er om te breken

Als ik aan mijn oude buurmeisje denk, komen er veel herinneringen boven. Over buitenspelen op het lege garageterrein achter onze huizen, over de opmaakpop die zíj wel kreeg, over haar grote broer die plaatjes van Michael Jackson draaide op zijn zolderkamer. Maar ook over spelregels. En hoe zij die zich naar haar hand kon zetten. Ja, met voeten kon treden. In het bijzonder herinner ik me dat we Monopoly speelden. Ze kon niet tegen haar verlies, dat was duidelijk. Zo mocht je opeens in de eerste ronde geen straten kopen, als het een beetje te mooi straatje was naar haar mening. Maar als zij bij een ander potje in de eerste ronde op een geweldige straat kwam, mocht het ineens wel. Ik kon met dit vrijelijk omgaan van de spelregels geenszins overweg. Mijn gevoel van rechtvaardigheid werd ernstig op de proef gesteld. Keer op keer pakte ik de spelregels erbij. “Kijk maar, hier staat het!” Ze gaven mij houvast en in de meeste gevallen gelijk. Zij echter, trok zich daar niks van aan. Ik werd op mijn beurt dan weer erg boos, zo gefrustreerd raakte ik door het niet kunnen behalen van mijn gelijk. Hoewel ouder en wijzer nu, blijf ik deze emotie maar al te goed kennen.

Nu heb ik een kind in de leeftijd van mijn oude buurmeisje en mezelf. Ze speelt graag spelletjes. Van de meeste kent zij inmiddels de regels en spelen we zoals het hoort. Tot het moment dat zij zich realiseert dat de winst haar niet ten deel zal vallen. Dan gaat ze klieren. Meer stapjes zetten dan de dobbelsteen haar heeft toebedeeld. Zogenaamd per ongeluk wat pionnetjes omgooien of resoluut besluiten dat ze geen zin meer heeft en wat anders wil doen. En ik? Dertig jaar later kan ik hier nog steeds bar slecht mee omgaan. “Ja hóór eens, we zijn dit begonnen en we maken dit af”. Volgens de regels. Het lukt me niet om te lachen en me te realiseren dat het kind pas zes is. Nee, ze moet snappen dat het leven beheerst wordt door regels en wetten. Dat je anders geen vrienden maakt en je baas je de laan uitstuurt. Hup, in het stramien jij.

Maar dan, soms, word ik overvallen door een heel ander gevoel. Dan legt zij woorden van haar dominostenen en liggen opeens de namen van onze hele gezin op mijn vloer. Of wordt er met een kaartspel en een viltstift Twister gespeeld. Dan smelt mijn moederhart en ben ik trots op mijn kind dat zo goed out of the box kan denken en mogelijkheden ziet waar ik slechts grenzen ervaar, mij opgelegd door de spelregels van de spellenfabrikant.

Suikervrij

Blij suikervrij. The SugarChallenge. Voedzo. I Quit Sugar.
Allemaal namen van twitteraars, blogs, websites en boeken over suikervrij eten. En ik doe mee.
Vorig jaar ben ik een aantal keren bij een natuurgeneeskundig geweest in een laatste zoektocht naar iets dat me van mijn moeilijke stoelgang kon afhelpen. Uit deze sessies kwam dat ik een (lichte) lactose-intolerantie heb. Dus ben ik gestopt met het nuttigen van zuivel. Geen kaas. Geen yoghurt, geen melk of slagroom. Vooral met broodbeleg vond ik dat even lastig, want ik had juist daarvoor besloten minder vlees te willen eten omdat ik toch wel erg droevig werd van de hele vleesindustrie. Het lactosevrije eten is niet ingewikkeld en mijn lichaam vindt het erg fijn. So far so good.
Met het nieuwe jaar in zicht was het natuurlijk tijd om een goed voornemen te verzinnen. Ik rook niet, drink niet overmatig alcohol dus daar moest ik het niet in zoeken. Sportschool? Nee, afgezworen. Word ik NOOIT meer lid van. Maar die drie tot vier kilo op mijn buik ("ben je zwanger"), die moesten maar eens weg. Dat is één van de redenen om suikervrij te gaan leven, tenminste voor 40 dagen. Daarbij kwam dat ik erg nieuwsgierig ben naar wat het voor verder effect op mijn lijf en leden zou hebben. Ik hoorde en las dat je zoveel beter zou slapen (misschien moet Lena ook maar suikervrij), je nagels en haar er erg van zouden opknappen. Nou, dat leek me wel wat. Die nagels dan, dat haar zit wel goed.
Dus schreef ik me in voor een gratis online cursus suikervrij eten en kreeg ik van Ivo een klein boekje erover cadeau. En het gaat goed. Ik eet wel fruit, zowel vers als gedroogd. Maar geen vruchtensap (behalve mijn verse jus 's ochtends bij het ontbijt). Ik drink mijn koffie zonder zoetje, want ook zoetstoffen en allerhande siropen heb ik voor mezelf verboden. Witte rijst en pasta aten we al niet, maar ik ben wel overgegaan op ander brood. Op een enkele soort na is namelijk ook al het brood van de supermarkt en bakker voorzien van suiker of dextrose. Ook heeft bijna elke vorm van vleeswaar toegevoegde suiker. Broodbeleg is dus best een uitdaging, vooral in combinatie met het lactosevrije eten. Ik eet niet tot nauwelijks aardappels. Wat dan wel? Ik kookte laatst heerlijke spelt couscous, gewoon zilvervliesrijst, volkoren pasta ik bakte een bananen-vijgen-walnotenbrood met speltmeel, iets voor het ontbijt met amandelmeel. Als ik zin heb om te snaaien neem ik wat (ongezouten en ongebrande) noten. Ik drink water of thee.
Ik probeer niet meer dan één maaltijd uit brood te laten bestaan. Dus laatst at ik brood bij het ontbijt, en nam ik een salade bij de lunch. Of ik eet 's ochtends havermout en 's middags een boterham. Ik smeer er humus op, of neem een plakje rosbief.
Ik ga niet (te vaak) op de weegschaal, want dat is allang niet meer het hoger doel. Ik voel me lekker, niet zo opgeblazen, heb na de warme maaltijd geen behoefte aan koekjes/snoepjes/chocola en ik vind het leuk om te bakken met zaden, noten en gedroogde vruchten. Minke hielp mij met het tweede bananenbrood en roept soms: jij eet geen zout hè mam? Ik ga na de 40 dagen gewoon door en wil me verder verdiepen in glycemische indexatie.
Maar dat glas wijn en die borrel, die mis ik wel hoor.

Voor opa en oma in Zuid Afrika

Deze foto heb ik laten afdrukken zodat jullie, als jullie weer in Nederland zijn, Leentje op het dressoir kunnen zetten. Isn't she lovely?

Goede start?

De ergste ziektes binnen mijn huishouden lijken voorbij. Ivo knapt langzaamaan op, Lena blijft rommelig. Vanmiddag neem ik haar mee naar de huisarts: dat oor van haar bevalt me niks. Ze eet nauwelijks, drinkt wel melk (ook 's nachts...) en slaapt veel. Dat laatste is dan wel weer fijn maar ik wil gewoon mijn kind terug en klaar is klaar. Minke is vanmorgen weer lekker naar school gegaan.
Gisteren dacht ik dat ik doordraaide. Ivo lag in bed met flinke hoofdpijn, Lena's oor bloedde, Minke was uiterst brutaal en ik wilde op tijd klaar zijn want ik ging met haar, Maartje en Sofie even naar Superfun om overmatige energie weg te spelen.
Maar Lena werd toch weer wakker, moest ook mee dus. Ik voelde mijn hele buik, lijf, hoofd op tilt slaan. Nog even en ik kon worden opgenomen in Zon en Schild. Maar het spelen was leuk, ik kletste met Maartje en alles werd weer rustig in mijn lijf.
Toen Lena 's middags ging slapen en Minke achter de iPad (de AaI) verdween, deed ik op mijn gemak boodschappen. Waarover later meer. Thuis gekomen ruimde ik de kerstboom op, ging Minke lekker bij Julie spelen maar Lena werd niet gezellig wakker. Dus ik was heel blij dat Ivo toen uit bed kwam en met haar ging zitten. Kon ik mooi even koken.
Afzien hoor, alleenstaande moeder zijn.