Afgelopen maandag was ik op controle in het ziekenhuis, de eerste na de operatie.
Eerst werden er foto's gemaakt, daarna had ik een consult bij de chirurg. De foto's zagen er goed uit. Het kuitbot is weer aan elkaar gegroeid en de arts zag dat de botcellen in het plateau aan het aangroeien waren. Ook zag hij dat het wat scheef stond, maar dat had hij de dag na de operatie al opgemerkt. Hij schreef mij dus een steunzool voor, die ik na volgende week ga laten aanmeten. Ik hoorde wat ik horen wilde, namelijk dat ik mag gaan belasten.
De volgende dag was ik bij de fysiotherapeute en zij leerde mij meer kracht op de voetstap te zetten. En vandaag werd het mooier (zoiets dan), want ik bezocht mijn huisarts, die vond dat ik nu echt keihard aan de bak moet. Over drie weken zonder krukken.
Dus toen ik een verdieping afzakte in het gezondheidscentrum voor mijn afspraak bij de fysiotherapeute, voegden wij de daad bij het woord. Lopen met één kruk. De eerste drie minuten kreeg ik het echt niet voor elkaar om mijn been maar enigszins te verplaatsen, maar toen ik eenmaal het trucje doorhad, liep ik rondjes om de behandeltafel.
Dat lopen met één kruk moet ik nu volhouden, met name binnenshuis, want buitenshuis is het misschien nog wat te hobbelig, al liep ik met Ivo aan mij zijde wel even langs het fietspad voor ons huis, dat mooi glad is.
Het voelt onprettig, want pijnlijk voor de kuitspier. En voor de heup en bil. En het ziet er reuze grappig uit. Ik voel me een soort kruising tussen een poliopatiënt en een spast. Oordeel zelf door op onderstaande link te klikken.
http://youtu.be/GdfXTFpzSWM
Eens kijken of het er volgende week vrijdag al anders uitziet...
