Gaar

We zouden naar de dierentuin. Maar het regende. Het regende best veel. Dus gingen we naar Corazon, waar we het simpel bij een goede kop koffie hielden en een flesje fris voor Minke. We aten niet van de overheerlijk taart. De avond ervoor hadden we al lekker gegeten bij Georgette en Allard, wat trouwens ook heel gezellig was.
Minke viel in slaap op de terug weg vanuit de stad. Een minuut of twee voor we thuis waren. Direct toen ik het door had, porden we haar op. Ze heeft echt niet langer geslapen dan een minuut of 2. Hooguit.
Maar lang genoeg om 's middags niet meer te gaan slapen.
De middag was lang. De middag regende het gestaag door. De middag was héééél lang. En toen we om half 7 aan tafel zaten, gebeurde er dit:

€ 333,27

Ja, soms is liefde duur. En aangezien ik erg van mijn schatjes houd, spendeer ik dus met liefde bovengenoemd bedrag aan de dierenarts.
Sim was nog jong toen hij eens een verstopte plasbuis had en gekatheteriseerd moest worden. Uiteraard in het weekend, dus extra prijzig. Gisteren had hij het weer voor elkaar... Woensdagavond vond ik plas met bloed, Sim sliep 's nachts bij ons om hem nog enigszins in de gaten te kunnen houden (niet kunnen plassen betekent dat je met gezwinde spoed naar de dierenarts moet om vergiftiging te voorkomen). Alles ging goed. 's Ochtends plaste hij niet op commando. Dus bracht ik 'm naar de dierenarts, die helaas pas om half 10 open ging. Ze hielden hem daar. Al een half uur later, ik was bijna op mijn werk, werd ik gebeld met de mededeling dat hij onder narcose moest om een katheter in te brengen: zijn blaas zat helemaal vol en plassen kon hij niet. Zo gezegd, zo gedaan. Er werd geen gruis in zijn bloederige urine aangetroffen, dus wat was de oorzaak van de verstopping? Een röntgenfoto werd gemaakt om te kijken of er een steentje zat. Ook niet. Bloedonderzoek toonde aan dat zijn nieren het nog wel goed doen. Oké, een lichtpuntje dus.
's Avonds heeft Ivo kleine dikke Sim opgehaald, mèt verblijfskatheter. "Uw kat zal de komende dagen urine en bloed lekken. Heeft u een kamer waar dat niet zo erg is?". Nou, nee, Ik heb niet zomaar een lege betonnen kamer over... Dus een bench werd geleend, maar die is helaas toch wel aan de kleine kant. Nu woont Sim, tot het katheter er maandagmiddag uit mag, in het halletje bij het toilet. Op handdoeken en een kussen. Hij lekt, ja, nogal. Maar dat is goed. Als hij niet meer lekt, moeten we het katheter met water proberen te spoelen. Onze eigen dierenarts heeft weekenddienst. Kijk, weer een lichtpuntje.
We kochten ook een zak met een iets ander dieetvoer (om de zuurtegraad van de urine op peil te houden, wat er voor zorgt dat er geen gruis ontstaat). Daarnaast krijgt hij pijnstillers en blaasontspanners. Maandag krijgt hij nog een shot antibioticum.

Maar waarom mopper ik nou toch op tijd, viezigheid en geld? Sim is mijn moppie, en dus heb ik het van harte voor hem over.


ps: Donaties zijn welkom op ING 6357157 :-)

3 & 1

Wat een heerlijk moment beleef ik. Minke ligt vroeg in bed, want was helemaal op. Ivo zit lekker tv te kijken, de wasdroger draait, mijn hoofd leunt op een warm kattenlijfje, de blauwe druifjes mogen nog een dagje meedraaien en morgen heb ik nog een vrije dag.


Komende week is mijn laatste week die bestaat uit vier dagen werken. Ik vind dat een ontzettend lange week, waar ik altijd enorm tegenop zie. Voordeel is dat ik tegenwoordig op woensdag, in mijn eentje, het loket in Laren draai en dat is een leuke breuk in de week.
Gisteren werden we onverwacht uitgenodigd voor het eten bij Renate en Daniël, waar we echte Oostenrijkse bockworst aten. Dat was spontaan en gezellig. Zie hier ons muurbloempje:


Vandaag werden in Rotterdam de verjaardagen van Stella (21 feb.: 3) en Hugo (23 feb.:1) gevierd. Stella kreeg van ons een grote puzzel, Hugo een knikkerbaan zonder knikkers maar met auto's (uit het winkeltje van Peuter-in-Zicht vriendin Mariëlle).

Hond?

Minke is gevallen en heeft op beide knieën schaafwonden. Daarop zitten pleisters. Als we zitten te eten komt het uiteraard nog een aantal keer ter sprake, de 'au'.
Ik zeg 'vervelend hè, zo'n schaafwond'.
Waarop Minke zegt 'baf'.
Ik: 'Baf'?
Minke: 'Baf'.
Dan valt het kwartje. Nee, niet een schaafhond. Een schaafwond!

Weer helemaal in the air!

Zo, en nog wat filmpjes staan ook klaar om bekeken te worden.
Ja ja, 102 alweer online sinds het allereerste filmpje waarin Minke ligt te pruttelen... zucht...

En dat is twee!

Hoewel het nog vroeg is (half 9) lig ik lekker in bed, met de laptop die terug is van weggeweest. Er zijn bestanden gered, er zijn ook bestanden verloren. Wat gered is, zijn afbeeldingen. Wat verloren is zijn afbeeldingen en alle documenten. Gaandeweg komen we erachter wat we kwijt zijn. Dat is niet leuk, maar vooral niet handig. Ja, we hebben hier van geleerd.

Tijdens de afwezigheid van de laptop en snel internet, ging het leven gewoon verder (Mocht je je soms afvragen of het leven nog wel leefbaar is zonder moderne communicatiemiddelen, dan is het antwoord dus 'ja'). En wat voor leven.
Op donderdag 10 februari bezochten Minke en ik voorlopig voor het laatst de altijd charmante arts-in-opleiding in het WKZ die Minke's vingers bekeek en goedkeurde. Mochten Minke of wij ooit nog van mening zijn dat de nagels mooier kunnen dan ze nu zijn, dan is een nagelbed transplantatie mogelijk. Ivo en ik zijn van mening dat dat in de toekomst geheel en al een keuze van Minke mag zijn.
De volgende dag was een mijlpaal want onze liefste, mooiste, grappigste Minke was jarig en werd twee jaar. Ivo zette haar cadeau in elkaar (een keukentje) en ik zorgde voor uitdeelpakketjes voor op het kinderdagverblijf (door ons steevast 'school' genoemd). In tegenstelling tot vorig jaar gingen Ivo en ik namelijk gewoon werken op Minke's verjaardag.




's Avonds kregen we onverwacht maar heel erg gezellig Colleen, Anke, Farvadin, Jasmijn en Sophie te eten. Zij waren er dus ook bij toen Minke haar grote cadeau kreeg. Wat was ze verguld (de linkerhelft is van opa en oma Wildeman).





Zaterdagmiddag lieten wij, net als vorig jaar, weer foto's maken van ons gezin en van Minke in het bijzonder. Ik ben echt ontzettend benieuwd naar het resultaat. Ik zal het plaatsen als we het binnen hebben.
Op zondag was het dan echt feest. Ik bakte drie ladingen cupcakes (waarvan er twee niet rezen, maar waar niemand wat van zei...). Ivo maakte een schotel risotto en een gigantische schaal met pastasalade.



Het was een drukte van belang, met in totaal 8 kinderen tussen de negen maanden en de vier jaar en hun ouders.




Minke kreeg fijne cadeaus: drie boeken van Dikkie Dik (Tì Tì) waarvan één met dvd, een grote doos klei (sja) met toebehoren, een bak vol houten etenswaren die met mesjes gesneden kunnen worden (er zit klittenband tussen de losse delen), badspeeltjes, een prentenboek, een keukenschort mèt koksmuts en als klap op de vuurpijl een loopfiets (hie)!


Afgelopen woensdag was de laatste woensdag dat Ivo en ik samen vrij zijn (omdat ik per 1 maart terugga naar 24 uur werk per week en mijn vaste vrije dagen dan maandag en donderdag zijn). Minke ging voor de tweede keer die week zwemmen (nu met Ivo).


Aansluitend gingen we op bezoek bij Gea en Fred. Minke en ik hadden Fred niet meer gezien sinds hij geopereerd was (darmkanker). Hij had weer gezellig praatjes, dus we konden concluderen dat het weer goed met hem ging. Vandaag hebben we helaas toch vernomen dat hij een chemokuur moet volgen. Vervelend voor hem, dus sterkte Fred!
Volgens mij zijn we weer bijgepraat. Heb je het idee dat ik nog van alles heb overgeslagen, roep maar in de reacties, dan zal ik netjes antwoorden!

Goed / niet goed

De laptop is stuk. De specialist probeert de inhoud van de harde schijf te redden - eerst afbeeldingen, dan documenten.
We hebben nog een 'oude' laptop die het soms geweldig goed doet (zoals nu) en soms met geen stokslagen vooruit te branden is.
Met andere woorden: dit is een bericht om te melden dat het goed met ons gaat (Minke was jarig, ladingen foto's volgen). En dat het dus niet goed gaat met het voeden van mijn webverslaving.
Trouwens: mocht je foto's hebben van Minke vanaf 20 september (laatste back-up) tot heden, dan houden wij ons van harte aanbevolen.

Sok

Zo, ik had lekker warme sokken vanmorgen!

Huttenheugten hoogtenpunten

Zes dagen Center Parcs Huttenheugte (Drenthe) met Bart, Lenny, Bas, Ivo, Minke en mijzelf.
B&L&B waren al op vrijdag gearriveerd, ons gezin kwam op zaterdag aan. Minke vond anderhalf uur rijden best lang, maar een koek bij een tankstation bleek een goede zoethouder (zucht).
Hier komen de drie hoogtepunten.
Met stip op 1:

1. Het springkussen
   Als Minke het gebouw zag waar het springkussen zich in bevond, begon zij te juichen en te springen. Nee, ze wilde maandagochtend niet knutselen of puzzelen in de daarvoor gereserveerde en ontzettend leuk aangeklede ruimte, ze wilde naar het springkussen. Als het rustig was, en dat was het dikwijls, sprongen pa en moe wel even mee.
2. Het zwembad
   Een waanzinnig zwemparadijs met aangename atmosfeer en geweldige inrichting. Zwemplezier voor jong en oud; van pierenbad met botenglijbaan tot golfslagbad, van wildwaterbaan tot peuterzwembad met glijbaan, van buitenwater tot megaglijbaan. En Minke vond alles geweldig (vooral de grote glijbaan, zodat Ivo keer op de keer de vele treden beklom).
3. Plopsaland Indoor Coevorden
   Gelegen direct naast de toegang van het vakantiepark. Met stevige toegangsprijzen en dito kluisjeshuur (en die vijf euro kreeg je dus mooi niet terug). Minke vond het waanzinnig en staat nog te trappelen bij de herinnering aan de knuffels met een manshoge Bumba.

Verder was er een kinderboerderij met ezel, hangbuikzwijn, geiten, konijnen en een wasberenopvang. Buiten was het helaas echt stervenskoud, dus maakten wij geen gebruik van de speelatributen buiten. Minke bewonderde de gigantische vissen (karpers?) in het overdekte Market Dome, waar winkeltjes waren maar nog meer restaurants. Er waren ook wat schildpadjes, maar die leek ze niet echt te zien.
Het huisje (6 persoons) was prima, al was het passen en meten met onze spullen, vooral als we met vier grote en twee kleine handdoeken terugkwamen van het zwemmen. De kinderen waren heel de week super zoet (op die keer na dat Minke een rozijn in haar neus duwde en toen we daar achter kwamen en een EHBO-er met goede pincet lieten komen en Minke het uitbrulde en ik dus zelf de operatie mocht verrichten). Minke heeft steeds heerlijk gegeten en super goed geslapen.
Vanmorgen reden we weer naar huis met de auto afgeladen. Ik heb bijna alle was weer weg (lang leve de wasdroger) en Minke ligt te pitten.
Hier wat beeldmateriaal (helaas niet van het zwembad, wat jammer is, want Minke is zo schattig in haar vlinderbadpak).