Nagekomen feestfoto's

 

Sabine maakte een waanzinnige taart: door het beslag zat citroenrasp en de vulling was van lemoncurd en citroenbavarois.

 

Thijs, Amber, Julie, Louise, Julie (ja nog ééntje), Amber, Bente en Minke speelden heerlijk met de nieuwe klei.

 

Twee vrienden met hun dochters.

En dat is zes!

Drie dagen lang was Minke jarig. Dat moet toch heerlijk zijn! Dat je je vier maanden verheugt op je verjaardag en dat het dan niet al na één dag klaar is? Dus woensdag trakteerde zij op school. Omdat de Da Vinci klas ook weer gestart was, deelde zij daar uit, maar ook in haar eigen Ruspengroep. Ik was erbij en genoot bijna net zo veel als zij. Ze kreeg een feestmuts op, mocht op de tafel staan en er werden wel duizend liedjes gezongen. Professioneel wees Minke haar klasgenoten aan die met hun vinger omhoog zaten: "Waar zie ik nog vingers?". Ze deelde uit (feestelijke satéprikkers met poffertjes en druiven) en ging de klassen rond.
's Middags aten we een tompouce en speelde ze met Ivo op de Wii. 's Avonds aten we pannenkoeken, want dat eet je op verjaardagen.
Zaterdag vierde Minke haar partijtje. Zes meisjes kwamen op bezoek: Sofie, Britt, Gwen, Babette en Isa. Ze verstopten de cadeaus, versierden cupcakes, knutselden een Olaf, kleurden, gooiden sneeuwballen in wakken en Olafjes om, hapten sneeuwballen en keken film. Er werd bíjna niet geruzied en om vijf uur keerde de rust weder in huize Wildeman - Van Rouendal. Lena was al die tijd bij haar opa en oma in Huizen: dat leek ons voor Ivo en mijzelf, voor Lena en vooral ook voor het partijtje de beste oplossing.
Ook zondag was het feest. Een handjevol familie en vrienden kwamen op bezoek. Sabine maakte op verzoek de taart die echt verrukkelijk was. Minke is erg verwend, heeft veel gespeeld en 's avonds bleven Willemijn, Ruurd-Jan, Louise en Julie bij ons eten.
We sliepen allemaal heerlijk.

En nu ben ik lekker de eerste die jarig is!

Hier drie foto's van 11 februari. Foto's van het feestweekend volgen later.

Bijna!

Morgen is ze jarig, mijn kleine grote dochter. Wordt ze alweer 6.
Laatst was ze nog net geboren, maar dat kan ik me al nauwelijks meer herinneren nu Lena de jongste telg is.
Ze vindt het volgens mij heerlijk spannend, het bijna jarig zijn. De cadeautjes staan al ingepakt op de kast. De post uit Zuid Afrika er bij.
Ivo maakt vanavond de traktatie voor op school. Ik zal de slingers tevoorschijn halen. En daarna de traditionele verjaardagskaart schrijven. Moet ik 'm nog wel even vinden, want ik kocht 'm maar waar liet ik 'm?

 

ps: ik vond 'm hoor. Stop maar met zoeken!

Een maand later

Mijn Lena is 1. Dat vierden we op het kinderdagverblijf door mooie mandarijnen uit te delen. En op zaterdag vierden we het thuis met een klein beetje familie. We aten cupcakes en Lena liet zich door Minke helpen bij het uitpakken van haar cadeautjes. Dus dat is nu weer klaar.

 

Wat ook klaar is, is mijn traject bij het Meander Medisch Centrum voor mijn knie. Gisteren had ik mijn voorlopig laatste bezoek aan de orthopeed. Eerst moest ik foto's laten maken en daarna kreeg ik een hand en 'thumbs up' en mocht ik gaan. Het been is recht. En hoewel ik altijd mijn beperkingen zal blijven ervaren, is het been nu klaar. In principe kunnen de schroeven en de plaat blijven zitten. Die hoeven er pas uit als ik er last van krijg. In de woorden van mijn arts, zal ik heus ooit nog wel eens iets met mijn knie moeten (knie-prothese) maar daar is voorlopig geen sprake van.
Ik ervaar het met een erg dubbel gevoel. Enerzijds ben ik natuurlijk opgelucht dat ik in de nabije toekomst niet weer geopereerd hoef te worden. Ik heb in de afgelopen 2,5 jaar maar liefst vier keer op de snijtafel gelegen en dat is me niet in mijn koude kleren gaan zitten. Anderzijds voel ik ook een soort verdrietig gevoel. Ik voelde een sterke mate van verbondenheid met het ziekenhuis, met mijn twee artsen en nu zal ik ze niet meer zien. Het waren, zonder dat zij dat echt wisten, maar partners-in-crime, mijn maatjes in dit proces. Ook voel ik verdriet omdat ik weet dat dit resultaat het eindresultaat is. En dat is, op zijn zachts gezegd, nou niet bepaald hoe ik voor het ongeval was. En ja, dat doet me pijn. Ik heb pijn bij langdurig zitten, ik weet niet zo goed hoe ver en hoe lang ik lopen kan. De kou doet mijn litteken geen goed en ik blijf toch angstig op gladde vloeren, droogloopmatten (met van die borsteltjes) en een heel klein beetje op de fiets. Maar, ik zwem, ik fiets, ik loop, ik rijd auto en ik werk.

Dit is een CT scan van mijn knie toen ik op 16 juni 2012 per ambulance werd binnengebracht. Je ziet dat mijn kuitbot gebroken is en dat er meerdere stukken van het bovenste deel van het scheenbot (het tibiaplateau) afgebroken zijn.

 

Dit is een röntgenfoto van mijn benen die gisteren genomen is. Je  ziet dat de benen allebei onder de juiste hoek staan. Duidelijk is het plaatwerk te  zien en de oude breuk in het kuitbot.

Ja, ik werk nog. Nog eventjes. Zoals het er nu naar uitziet is mijn laatste dag als ambtenaar op 23 december. Het team waar ik deel van uitmaak is zo'n twee weken geleden terugverhuist naar het gemeentehuis, waar we zijn opgenomen op de kamer van onze collega's van burgerzaken. Het was een goede aanleiding om alvast een start te maken met opruimen (a.k.a. weggooien) van dingen.
Onderwijl ben ik bezig om een ontwerp voor mijn bedrijfje te laten maken en groeien er in mijn hoofd ideeën. Heel concreet gebeurt er momenteel niet veel, want werk, fysio, activiteiten voor de (centrale) oudercommissie waar ik een rol in speel, slokken mijn tijd op. Maandag-, dinsdag- en woensdagavond was ik niet thuis. Komende week ben ik alleen donderdagavond thuis. Ik denk dat ik mezelf morgen maar eens gaan voorstellen aan mijn huisgenoten.
Maar: nu moet ik weg. Leentje wekken. Minke ophalen en door naar ballet. Druk is goed, maar soms ook wel eens een beetje te veel van het goede.

Feest

Kleine meisjes worden groot, en dus mocht Minke voor het eerst in haar leven een partijtje geven. Een K3-feestje. Ik probeerde nog prinsessen, maar nee, het moest echt K3 zijn.
Dus kocht ik een K3-tafelkleed, K3-bordjes, K3-slingers en K3-bekers. De stelregel van tegenwoordig is zoveel kindjes uitnodigen als je oud wordt. Vijf dus. Eén kon niet maar Minke vond 'vier ook wel genoeg'. Mooi.
Gisteren was het zover. Vier meisjes in K3-jurk verschenen bij ons in huis en het gillen kon beginnen. Eerst verstopten de gasten hun cadeautjes en daarna mocht Minke ze zoeken. Ze kreeg Playmobil, een schets-/kleurboek, een K3-spel en kralen. Daarna mochten de meiden hun plakje cake versieren en werd er limonade gedronken.

Een meisje moest huilen en wilde dat ik haar moeder belde, wat ik niet deed overigens. Ik nam haar lekker even mee naar boven waar zij mocht kleuren: ik had K3-kleurplaten uitgeprint van te voren. De andere zangeressen kwamen ook boven en opeens lag de hele band te kleuren op de grond.

 

Ik maakte het koekhappen gereed in de keuken en toen om drie uur de grimeuze kwam, werd er snel nog even gekoekhapt. De meiden keken toe hoe elke meisje geschminkt werd. Daarna speelde Ivo een K3-versie van ezeltje prik (een microfoon op Josje plakken). Er werd nog met ballonen gespeeld, stoelendans gedaan en aan de eierrace zijn we niet eens toegekomen.

 

De meiden kregen een klein zakje met een koek en wat speeltjes mee naar huis en de rust keerde weder. Julie bleef nog lekker spelen, eten en ging met Minke in bad. Ik vond het geslaagd.

Volgend jaar wil Minke een bloemenfeestje.

Eerst de plaatjes voor Zuid Afrika

 

 

Nieuwe ronde

Welkom 2014

Ik ben benieuwd wat dit jaar gaat brengen. Minke is nu echt een scholier, wil graag met vriendinnen afspreken (maar dat is soms nog best lastig en spannend), leert veel en ik lees net een mail van de juf dat er binnenkort een Cito toets wordt afgenomen: taal en rekenen. Ik heb nog niet echt een oordeel wat ik daar nou van moet vinden. Hopelijk gaat het erg spelenderwijs, zonder al te veel druk.
Lena zal dit jaar heel veel leren, maar dan niet op school maar gewoon thuis. Ik merk nu al dat zij dagelijks wat langer wakker in de box kan liggen en dan zich wel lijkt te vermaken. Ik ben vandaag begonnen om haar bij de eerste tekenen van vermoeidheid in haar ledikant te leggen. Nu ligt ze echter in de reisbak van de kinderwagen te slapen. 's Middags doet ze altijd een lange middagdut en die is begonnen vlak voordat we Minke gingen halen. Ik wandelde, want dan komen wij lekker buiten en dan beweeg ik ook goed. Helaas hadden we op de terugweg een fikse bui te pakken.
Ivo krijgt hopelijk wat meer rust op zijn werk dit jaar. Hij heeft eigenlijk al sinds augustus twee banen en dat is nogal pittig. Verder zal hij waarschijnlijk zich verder ontwikkelen op zijn nieuwe elektrische gitaar.
En ik? Ik ga weer werken, moet weer kolven en Leentje bij het kinderdagverblijf inleveren. Ik heb al twee wendagen gepland. Maar ik zie dat allemaal nog niet zo zitten. Ik moet echt een voorraadje melk gaan aanleggen, maar ik kan me er maar niet toe zetten. Nu ligt ze dus nog te slapen en zou ik best één borst kunnen kolven, maar ik heb kolfontwijkend gedrag: ik zoek op internet naar ideeën voor Minke's aanstaande eerste kinderfeestje. Ze wil een K3 feestje.. Het wordt waarschijnlijk iets met cakejes versieren, stoelendans op K3 muziek en iets knutselen (een fotolijstje of een houten bakje versieren of een ketting/armband rijgen).
In mei gaan we een midweek naar Terschelling en hoe we de zomervakantie invullen? Misschien wel zoals vorig jaar, dus met een gehuurde tent. En zou er misschien een weekendje alleen voor mij en Ivo inzitten?
Dit jaar word ik ook weer geopereerd: de schroeven (7) en plaat (1) worden over anderhalve week uit mijn been gehaald. Deze week heb ik nog een telefonische afspraak met de chirurg staan omdat ik hem graag wil vragen of hij in staat is het been wat rechter te maken. Het 'knikt' namelijk ter hoogte van de knie naar binnen en ik vind dat zo'n droevig gezicht. Ik denk eigenlijk dat het niet kan, dat rechtzetten, maar dat wil ik dan graag van de arts horen, zodat ik me er misschien wat meer bij kan neerleggen.
Dit jaar geen echte voornemens. Hopelijk ben ik op 1 januari 2015 weer terug op mijn oorspronkelijke gewicht en postuur. Geen haast.

Maar nu moet ik kolven.

Ivo veertig

Een kleine impressie van het feestje dat Ivo gaf ter gelegenheid van zijn veertigste verjaardag:

Jarige Jet

Mijn meisje is vier jaar geworden vandaag. Van een goedlachse baby is zij veranderd in een kletsende kleuter, die vragen stelt, opmerkingen heeft, boos kan worden en kan schaterlachen. Vrijdag deelde ze uit op het kinderdagverblijf, zaterdag vierden we feest,  zondag gingen we traditioneel op de foto met z'n allen (zie hier voor die van vorig jaar) en vandaag is Minke naar school.

Minke is verwend, zoals het hoort. Van ons kreeg ze een schoolbeker en broodtrommel voorzien van haar naam. Op dinsdag moet zijn namelijk overblijven op school. Ook kreeg ze de dvd van Doornsroosje en ik kan niet wachten om die met haar te kijken. Vandaag kwam ons 'grote' cadeau: een poppenbedje. Saskia bleek nog het poppenbed van mijn nicht Maaike te hebben, zo'n 40 jaar geleden gemaakt door onze gemeenschappelijk opa (de vader van mijn moeder). De stof was smoezelig en niet meer helemaal van deze tijd. Saskia was zo lief om de stof te vervangen (samen uitgekozen in de stad afgelopen vrijdag). Ze maakte ook een dekbedje en een hoeslaken: een heel compleet geheel. Minke vindt het waanzinnig. Nu ligt de baby in haar slaapkamer te slapen, met een warme kruik. Ik moet af en toe kijken of het nog goed gaat. Een poppenmoeder eerste klas hoor, die Minke!
Verder kreeg Minke een voorleesboek, kleine boekjes, kleurboeken, potloden, de zeer gewenste K3 dansmat en K3 jurk en een K3 tasje Verder nog Hello Kitty zeepsop met toilettas en elastiekjes, een beschilderbaar keukenschort, een koektrommel met inhoud, een Tinkerbell puzzel en een badschuimbal mèt verrassing. Van mijn ouders kreeg ze afgelopen zomer al rolschaatsen cadeau.

Scherpte - diepte

Afgelopen dinsdag startte mijn cursus fotografie bij fotoschool Keistad.
We leerden in deze eerste les over sluitertijd en diafragma. We haalden onze camera van de automatische stand ("het groene vakje") en oefenden. Thuis moeten we ook oefenen. En dus toen ik 24 kleine cupcakes bakte omdat Minke op het kinderdagverblijf ging uitdelen, kon ik mooi even oefenen.
Hierbij wat oefenfoto's van de cursus en van thuis.

Spelen: nog best lastig

Al jaren was ik niet meer bezig met vakanties, in de zin dat ik rekening diende te houden met "kindervakanties". Maar nu Minke naar de peuterspeelzaal gaat, was daar plots de voorjaarsvakantie. Eigenlijk best handig, want nu hadden we weer samen de hele maandag en donderdag voor ons tweetjes. Maandag vertrokken we voor een bezoekje naar Chantal en Stijn. De kinderen overhandigden cadeautjes aan elkaar en speelden redelijk onwennig ver weg van elkaar. Toen de boterham op was en we huiswaarts wilden gaan, was het opeens feest en werd er samen gespeeld. Zul je altijd zien.


Donderdag kwam Rauza spelen. Dat is Minke's beste vriendin van het kinderdagverblijf. Minke had zich er best op verheugd, maar het was niet een daverend succes. De enige die zich echt heel goed vermaakte was het tien maanden oude zusje van Rauza. De meisjes hadden nogal moeite met het samen spelen, samen delen devies waar elk kind uit de 21 eeuw mee wordt doodgegooid. Toen de prinsessenjurken eenmaal aan waren en K3 door de huiskamer schalde en Rauza dus naar huis moest, werd het feest. Zul je altijd zien.
Hier een foto van de dikke vriendinnen op het kinderdagverblijf:


Dit weekend doken we nogmaals in de kleine kinderen: zondag vierden nicht Stella en neef Hugo hun vierde en tweede verjaardag. Mijn zuster bakte mooie en heerlijke taart, de kinderen speelden, Minke vertoonde haar vaardigheden op de nieuwe step van Stella (was is dat kind van ons toch vreselijk linkshandig en -benig!).
Nu is het kind weer braaf (hoop ik) op de peuterspeelzaal. Ik betaal rekeningen, tik blogjes en selecteer foto's van de fotoshoot voor aan de muur, op het bureau en het nachtkastje. Deze bijvoorbeeld:

Kort verslag

Hier nog even een korte samenvatting van de derde verjaardag van Minke.
's Avonds laat stond ik nog te ploeteren op de taart van Minke, Ivo hing ladingen slingers op en blies balonnen vol met lucht. De volgende ochtend riep Minke, zoals bijna dagelijks, vanuit haar bed "waar moet mij naar toe-hoe"? Wij slopen naar haar kamer en zongen haar toe. Blij verrast bekeek ze de slingers en liep, met haar nieuwe schoenen aan onder haar pyjama, naar beneden, waar zij de cadeautjes uitpakte. Van ons kreeg zij een houten treinbaan met ladingen treintjes, boompjes en huisjes. Ook nog het vervolg op de Gruffalo. Er waren kaarten en zelfs nog een cadeau van Fatma, onze schoonmaakster.
We staken Minke in de kleren en gingen zitten wachten op de visite. Die kwam als eerste in de vorm van Bart en Bas. Daarna volgende nog opa en oma, Daniël en Renate (met kids), Ernst en Josephine (met kids) en op de valreep Anne, Jan Cees en Julie. Minke kreeg een poppenservies, lego, een prinsessenjurk mèt balletsloffen, een treinbaan mèt prinses èn toren (soort Duplo), een dvd van Knofje, een prentenboek over een jongen en zijn fiets en mooie tekeningen van Thijs. Ik mag wel zeggen dat de prinsessenjurk (later nog eentje van Martine) het grootste succes was. We zijn nu ruim een week verder, en ik heb Minke nauwelijks iets anders zien dragen.




Zondag lieten wij ons wederom fotograferen. We hebben inmiddels één van de foto's ontvangen en dat maakt mij heel benieuwd naar de rest. Ik vind het foto's maken op of rond Minke's verjaardag een heel leuke traditie!


En oja, ik heb ook twee filmpjes geupload.