Een maand later

Mijn Lena is 1. Dat vierden we op het kinderdagverblijf door mooie mandarijnen uit te delen. En op zaterdag vierden we het thuis met een klein beetje familie. We aten cupcakes en Lena liet zich door Minke helpen bij het uitpakken van haar cadeautjes. Dus dat is nu weer klaar.

 

Wat ook klaar is, is mijn traject bij het Meander Medisch Centrum voor mijn knie. Gisteren had ik mijn voorlopig laatste bezoek aan de orthopeed. Eerst moest ik foto's laten maken en daarna kreeg ik een hand en 'thumbs up' en mocht ik gaan. Het been is recht. En hoewel ik altijd mijn beperkingen zal blijven ervaren, is het been nu klaar. In principe kunnen de schroeven en de plaat blijven zitten. Die hoeven er pas uit als ik er last van krijg. In de woorden van mijn arts, zal ik heus ooit nog wel eens iets met mijn knie moeten (knie-prothese) maar daar is voorlopig geen sprake van.
Ik ervaar het met een erg dubbel gevoel. Enerzijds ben ik natuurlijk opgelucht dat ik in de nabije toekomst niet weer geopereerd hoef te worden. Ik heb in de afgelopen 2,5 jaar maar liefst vier keer op de snijtafel gelegen en dat is me niet in mijn koude kleren gaan zitten. Anderzijds voel ik ook een soort verdrietig gevoel. Ik voelde een sterke mate van verbondenheid met het ziekenhuis, met mijn twee artsen en nu zal ik ze niet meer zien. Het waren, zonder dat zij dat echt wisten, maar partners-in-crime, mijn maatjes in dit proces. Ook voel ik verdriet omdat ik weet dat dit resultaat het eindresultaat is. En dat is, op zijn zachts gezegd, nou niet bepaald hoe ik voor het ongeval was. En ja, dat doet me pijn. Ik heb pijn bij langdurig zitten, ik weet niet zo goed hoe ver en hoe lang ik lopen kan. De kou doet mijn litteken geen goed en ik blijf toch angstig op gladde vloeren, droogloopmatten (met van die borsteltjes) en een heel klein beetje op de fiets. Maar, ik zwem, ik fiets, ik loop, ik rijd auto en ik werk.

Dit is een CT scan van mijn knie toen ik op 16 juni 2012 per ambulance werd binnengebracht. Je ziet dat mijn kuitbot gebroken is en dat er meerdere stukken van het bovenste deel van het scheenbot (het tibiaplateau) afgebroken zijn.

 

Dit is een röntgenfoto van mijn benen die gisteren genomen is. Je  ziet dat de benen allebei onder de juiste hoek staan. Duidelijk is het plaatwerk te  zien en de oude breuk in het kuitbot.

Ja, ik werk nog. Nog eventjes. Zoals het er nu naar uitziet is mijn laatste dag als ambtenaar op 23 december. Het team waar ik deel van uitmaak is zo'n twee weken geleden terugverhuist naar het gemeentehuis, waar we zijn opgenomen op de kamer van onze collega's van burgerzaken. Het was een goede aanleiding om alvast een start te maken met opruimen (a.k.a. weggooien) van dingen.
Onderwijl ben ik bezig om een ontwerp voor mijn bedrijfje te laten maken en groeien er in mijn hoofd ideeën. Heel concreet gebeurt er momenteel niet veel, want werk, fysio, activiteiten voor de (centrale) oudercommissie waar ik een rol in speel, slokken mijn tijd op. Maandag-, dinsdag- en woensdagavond was ik niet thuis. Komende week ben ik alleen donderdagavond thuis. Ik denk dat ik mezelf morgen maar eens gaan voorstellen aan mijn huisgenoten.
Maar: nu moet ik weg. Leentje wekken. Minke ophalen en door naar ballet. Druk is goed, maar soms ook wel eens een beetje te veel van het goede.

En dat is recht, en dat is krom... (maar dan andersom)

Ja, geopereerd. Het been lijkt recht te staan en na de eerste schrik bij het zien van het litteken ziet het er nu uit alsof het wel weer netjes wordt.
Ik werd donderdag 14 augustus door dokter Gaasbeek doorgezaagd, open gewigd, van metaal voorzien en toen weer dicht geniet. (Voor wat grafische afbeeldingen klik hier. Let wel, dit gaat over correctie van een O-been. Ik had een X-been. In tegenstelling tot correctie van veel andere X-benen, werd bij mij een ingreep gedaan in het onderbeen, en niet in het bovenbeen). Er werd geen donorbot geplaatst, want er bestaat kennelijk altijd een kleine kans dat dit lichaamsvreemde spul niet door het lijf wordt geaccepteerd. Indringers dus.
Ik zou één nacht blijven; het werden er drie. De wond lekte te veel en als je iets niet wil, is het problemen met de wond. Dus ik lag in het ziekenhuis, op een eenpersoonskamer. En dat is fijn. Want ik had dus niet te maken met de dame die schuin tegenover me op een kamer lag, tegen wie minimaal eenmaal per uur werd gezegd dat ze echt niet zelf uit bed mocht opstaan omdat ze in het ziekenhuis lag met een gebroken heup, en ik lag ook niet op de kamer met de meneer in de kamer naast de mijne die elke nacht blaffend als een hond doorbracht en zijn televisie zo hard had ik mee kon genieten. Maar het was ook wel saai, zo'n eenpersoonskamer. Ivo kwam, al dan niet met de kinderen. Minke maakte een schilderij voor me, en toen kocht ik toch ook maar 24 uur toegang tot de televisie.
Zondag kwam ik thuis. Weinig pijn, redelijk flexibel en helder van geest. Nogal een verschil met de ingreep van twee jaar geleden.
Ik heb twee nachten nog in het ziekenhuisbed dat we in de woonkamer hadden laten plaatsen geslapen, maar daarna ben ik weer lekker in mijn eigen bed gekropen. Als ik me voorzichtig op mijn buik en dus op het litteken draaide, ging dat best goed, en dus kon ik heerlijk op mijn buik slapen zoals ik gewend ben.
Overdag zat of lag ik wel veel in het bed beneden. Ik las veel, ook dit in tegenstelling tot twee jaar geleden.
Inmiddels zijn er vier weken voorbij. Ik heb de eerste controle gehad. De arts en ik zijn allebei tevreden. Het been staat, op het blote oog gezien, recht. Het litteken is alweer verworden tot een dunne donkerrode streep en afgelopen week ben ik met fysiotherapie gestart. Ik kan fietsen op een hometrainer, en als ik over twee weken weer voorzichtig mag gaan belasten, ga ik oefeningen doen om spierkracht te trainen.
Dinsdag heb ik het bed laten ophalen want ik wilde mijn woonkamer terug. Vooral Timo en Sim vinden dat erg spijtig, want man man man, wat lagen die heerlijk 24 uur per dag op dat bed te tukken in de nazomerzon.
Er wordt goed voor mij gezorgd door mijn liefje Ivo. Ik geniet van mijn dochters. De ene is weer terug naar school (groep 2 hoor mensen!) en mijn jonkie tijgert heel de kamer door en maakt lawaai voor tien. Lieve familie en vrienden zorgen voor maaltijden, zodat Ivo niet elke avond hoeft te koken. Op vrijdag komt de schoonmaakster (yeah!).
Ja, tuurlijk is het saai met vlagen. Maar ik probeer me er door heen te slaan. Het lezen is nu even een beetje gestagneerd, maar Minke's winterjas is uitgezocht op internet en al binnen, dit blog was nodig toe aan een update, allerhande werkzaamheden voor de oudercommissie zijn uitgevoerd: ik pak zo nu en dan wat op.

Oranje boven

Ik heb deze week vrij, net als Minke (die ook volgende week nog vrij is). Maandag had ik mezelf voorgenomen om er een echte Minkedag van te maken. Er moest niks, er mocht vanalles. Even lekker tutten. Dus hing ze tot half 12 in haar pyjama, lakte ik haar teennagels, aten we 's middags een veel te groot ijsje. Prima dagje.
Dinsdag gingen we traditiegetrouw naar Heemstede. Dit jaar hadden de Ludies een kraampje op de vrijmarkt. Gelet op de opbrengst zouden wij dat ook een keer kunnen doen! Volgend jaar gewoon het kraampje ernaast zien te huren. We liepen langs de kraampjes. Ik kocht één spelletje voor Minke. Zij en Thijs liepen nog even mee naar de kermis waar ze ballen mochten gooien. Minke koos voor glinsterende pompoms, die ze helemaal geweldig vond.

Na de lunch en springen op de trampoline gingen we toch ook nog even naar Bennebroek. De kinderen bakten broodjes boven een vuurtje, wij dronken een glaasje en daarna reden we moe maar voldaan naar huis.

Vorige week had Minke al meegedaan met het Koningsontbijt en de Koningsspelen op school. Ze moest in het oranje komen. Het werd een rode broek, wit met oranje t-shirt en blauwe schoenen, afgemaakt met oranje sokken en haarband. Minke wilde Dikkie Dik mee - die is immers ook oranje.

Woensdag was Ivo ook nog lekker vrij. Hij is/was op zoek naar nieuwe schoenen en nadat hij heel Amersfoort al was afgeweest, gingen we nu naar Laren. Ook daar slaagde hij helaas niet. Wel aten we een prima lunch op een terras.
Ook donderdag en vrijdag hoefde er niet veel. Niet allerhande verplichten en heen en weer gerij. Gewoon rustig aan, veel buiten met dit mooie weer.
Nu (zaterdag) zijn Ivo en Minke naar de familiedag van oma Gea in Winterswijk. Ik heb een thuisdagje. Ik was vanalles van plan: kleding uitzoeken (wat hou ik, wat doe ik weg), werkzaamheden voor de oudercommissie doen (nieuwe jaaragenda maken), keukenkast opruimen (wat houden we, wat kan er weg). Maar nadat ik vanmorgen  bij de kapper was en boodschappen deed op de markt (20 perssinaasappels zijn best zwaar), ik thuis brood at en nog een boodschap deed op het winkelcentrum, is het alweer half vier. Ik denk dat ik op mijn gat ga zitten en een boek ga lezen. Ook leuk en verstandig.

Van mijn hand

Zie hier het kleine stukje dat ik schreef over het feestje op 7 januari bij het kinderdagverblijf.