Meivakantie

Twee weken vakantie heeft ze, Minke. En morgen is ie voorbij.
Ivo had de eerste week vrij. Het weer zat niet echt mee, dus we deden minder van de verzonnen buiten-uitjes dan gehoopt. In plaats daarvan werd er wat meer thuis gehangen. Ontspannen, noemden we dat. Maar het gebrek aan regelmaat, het voortdurend met Lena bezig moeten zijn en het matige weer speelden Minke parten. Ze was niet altijd even gezellig of aardig. Dat Lena 's avonds niet ging slapen hielp niet voor de gemoedstoestand van pa en moe, wat zich dan weer wreekte op Minke. Arm kind.
Toch deden we leuke dingen. Zo gingen we naar de Foodmarket in Amsterdam, waar Minke genoot van een smoothie, iets waar zij het met regelmaat over heeft. Ook bezochten we opa en oma in Overdinkel, waar Minke heerlijk geknutseld heeft aan de keukentafel met oma. Madurodam was ook een leuk uitje (maar het gedrag van Minke behaalde die dag wel een dieptepunt). Die avond gingen Minke en ik naar een voorstelling van Introdans ensemble voor de jeugd, en dat was echt waanzinnig mooi. De dag daarop reden we naar Winterswijk voor de jaarlijkse familiedag van oma Gea. Daar speelde Minke en stal Lena de show.
In de tweede week ging Minke lekker bij opa en oma in Huizen logeren - en ze kwam terug met een dansend konijn, een nieuwe korte broek mét sexy topje, sandalen en een bikini. En heel veel knutsels. Op Hemelvaartsdag lunchten we bij Daphne in de Kas en kregen we Minke terug van opa en oma. Gisteren stonden we lang in de file maar bereikten toch nog Oss waar Ivo en ik een vloer voor onze nieuwe keuken kozen en waar we spontaan bij Martine en Tjerk konden aanschuiven voor een bord nasi.
Morgen start de school weer. Enerzijds heerlijk. Voor mij - want ik kan weer echt hard gaan werken: de flyers moeten nog naar veel meer locaties gebracht worden. Voor Ivo - want hij heeft wel genoeg buiten gespeeld met de meisjes en de buurtkinderen voor de komende twee maanden. Voor Lena - want die komt weer in een wat strakker ritme, en gaat daardoor hopelijk beter slapen. En voor Minke - want die komt weer in een wat strakker ritme, ziet al haar vriendinnen weer en kan weer lekker afspreken en spelen. Anderzijds is het dan 's ochtends ook weer haasten en moeten alle trommels weer op tijd in schooltassen zitten.

Nog even, en dan is het zomervakantie. Zes weken lang.

Foto's volgen

Kleuren

Het is moeilijk om alleen iets met Minke te doen als Lena wakker en in de woonkamer is. Dus is het steeds weer een zoektocht naar iets dat samen gedaan kan worden. Gisteren zaten Minke en ik op de bank allebei met een kleurplaat en stiften. Lena was boos, wilde ook mee doen. Ik gaf haar papier en een grijs potlood. Dat vindt ze leuk. Maar ik dacht 'wat saai'. Dus pakte ik grote vellen papier en krijt. En toen werd het alsnog gezellig.

 

En dan was er nog Wup. Ooit gekregen van mijn oma Furler en al zeker twintig jaar woonachtig in een krat. Die moest op 2 mei maar eens verkocht op de snuffelmarkt. Maar ja, toen kreeg Minke 'm in het vizier. Dus Wup ging in de was en aan de waslijn, want twintig jaar in een krat, daar ruik je niet frisser van. En nu is Wup de nieuwe lievelings.

 

 

En dat is recht, en dat is krom... (maar dan andersom)

Ja, geopereerd. Het been lijkt recht te staan en na de eerste schrik bij het zien van het litteken ziet het er nu uit alsof het wel weer netjes wordt.
Ik werd donderdag 14 augustus door dokter Gaasbeek doorgezaagd, open gewigd, van metaal voorzien en toen weer dicht geniet. (Voor wat grafische afbeeldingen klik hier. Let wel, dit gaat over correctie van een O-been. Ik had een X-been. In tegenstelling tot correctie van veel andere X-benen, werd bij mij een ingreep gedaan in het onderbeen, en niet in het bovenbeen). Er werd geen donorbot geplaatst, want er bestaat kennelijk altijd een kleine kans dat dit lichaamsvreemde spul niet door het lijf wordt geaccepteerd. Indringers dus.
Ik zou één nacht blijven; het werden er drie. De wond lekte te veel en als je iets niet wil, is het problemen met de wond. Dus ik lag in het ziekenhuis, op een eenpersoonskamer. En dat is fijn. Want ik had dus niet te maken met de dame die schuin tegenover me op een kamer lag, tegen wie minimaal eenmaal per uur werd gezegd dat ze echt niet zelf uit bed mocht opstaan omdat ze in het ziekenhuis lag met een gebroken heup, en ik lag ook niet op de kamer met de meneer in de kamer naast de mijne die elke nacht blaffend als een hond doorbracht en zijn televisie zo hard had ik mee kon genieten. Maar het was ook wel saai, zo'n eenpersoonskamer. Ivo kwam, al dan niet met de kinderen. Minke maakte een schilderij voor me, en toen kocht ik toch ook maar 24 uur toegang tot de televisie.
Zondag kwam ik thuis. Weinig pijn, redelijk flexibel en helder van geest. Nogal een verschil met de ingreep van twee jaar geleden.
Ik heb twee nachten nog in het ziekenhuisbed dat we in de woonkamer hadden laten plaatsen geslapen, maar daarna ben ik weer lekker in mijn eigen bed gekropen. Als ik me voorzichtig op mijn buik en dus op het litteken draaide, ging dat best goed, en dus kon ik heerlijk op mijn buik slapen zoals ik gewend ben.
Overdag zat of lag ik wel veel in het bed beneden. Ik las veel, ook dit in tegenstelling tot twee jaar geleden.
Inmiddels zijn er vier weken voorbij. Ik heb de eerste controle gehad. De arts en ik zijn allebei tevreden. Het been staat, op het blote oog gezien, recht. Het litteken is alweer verworden tot een dunne donkerrode streep en afgelopen week ben ik met fysiotherapie gestart. Ik kan fietsen op een hometrainer, en als ik over twee weken weer voorzichtig mag gaan belasten, ga ik oefeningen doen om spierkracht te trainen.
Dinsdag heb ik het bed laten ophalen want ik wilde mijn woonkamer terug. Vooral Timo en Sim vinden dat erg spijtig, want man man man, wat lagen die heerlijk 24 uur per dag op dat bed te tukken in de nazomerzon.
Er wordt goed voor mij gezorgd door mijn liefje Ivo. Ik geniet van mijn dochters. De ene is weer terug naar school (groep 2 hoor mensen!) en mijn jonkie tijgert heel de kamer door en maakt lawaai voor tien. Lieve familie en vrienden zorgen voor maaltijden, zodat Ivo niet elke avond hoeft te koken. Op vrijdag komt de schoonmaakster (yeah!).
Ja, tuurlijk is het saai met vlagen. Maar ik probeer me er door heen te slaan. Het lezen is nu even een beetje gestagneerd, maar Minke's winterjas is uitgezocht op internet en al binnen, dit blog was nodig toe aan een update, allerhande werkzaamheden voor de oudercommissie zijn uitgevoerd: ik pak zo nu en dan wat op.

Groene vingers

Gisteren was het best lekker weer. En we hadden natuurlijk weer eens veel te doen. Dus Ivo en Minke vertrokken in de ochtend naar het zwembad voor zwemles. Lena ging toen weer terug naar bed. Toen Minke en Ivo terugkwamen had ze net haar fruit op. Er bleek rommelroute bij de Bergen in Vathorst te zijn. Als ik dat van te voren had geweten had ik mijn twee tassen die klaar staan voor de Kringloopwinkel buiten gestald. Met Lena in de draagdoek en Minke aan de hand liepen we wat door de buurt.
Na de lunch fietsten Minke en ik naar Emiclaer. Minke op haar eigen fiets. Ik vond het nog wel spannend, want ik had eigenlijk geen idee hoever zijn fietsen kan. Het ging ontzettend goed (2,6 km enkele reis) en ik denk dat die dame makkelijk met ons naar de stad kan fietsen. Na wat spulletjes bij de Natuurwinkel te hebben ingeslagen reden we weer terug. Ivo nam Lena toen mee naar de Albert Heijn en Minke en ik bleven achter in het park. Zij speelde in de zandbak en daarna gingen we tuinieren. Ik had namelijk nog een zakjes met zaadjes van Natuurmonumenten in huis en onlangs kregen we nog een zakje bij een natuurmarkt. Van een collega kreeg ik een zakje met een soort zonnebloemen. Genoeg te doen dus. Ik had nog wel wat potten en twee gigantische zakken aarde. Minke ging het doen. Ik assisteerde. Minke wilde weten hoe aarde gemaakt werd, en ze dacht vanmorgen trouwens dat de zaadjes vast al uit de grond zouden zijn gekomen. Ik hoop dat het überhaupt wat wordt. Het leverde wel leuke foto's op.

 

Ivo ging die namiddag naar Arnhem naar een festival in het Openlucht Museum. Minke (en Lena) en ik speelden met de strijkkralen, een kleurboek, de Loomelastiekjes en na het eten gooide ik ze alletwee in bed en ging ik op mijn gat zitten. En dat allemaal op de langste dag van het jaar!

Beetje dom

Ik had wel opgemerkt dat er een merel druk was in mijn kamperfoelie maar ik had me niet gerealiseerd dat er ook daadwerkelijk een nest zou zijn. Maar mijn buurvrouw had het wel door en inderdaad: pa en moe vlogen af en aan, verjoegen de eksters en waarschuwden elkaar en/of hun jong(en) voor de katten. Wat tsja, een nest in een tuin met twee katten - dat heeft heel wat waarschuwingen nodig.
Gisteren viel het mijn moeder op dat het jong (het lijkt er maar eentje te zijn) al uit het nest was. En vandaag spotten wij hem ook. Klein brutaal mereltje. Hopelijk blijft ie uit de bekken van Timo en Sim of één van de vele andere buurtkatten.

Eten

Op eerste Paasdag herenigden wij ons met mijn ouders in Overdinkel. Het was tevens de eerste keer dat mijn vader Lena in levende lijve ontmoette en ik neem aan dat het wederzijds een ervaring van een lifetime was.
Verder aten we onze buiken bijzonder vol aan al het lekkers dat mijn moeder had gemaakt. Minke en Stella kleurden en tekenden, Hugo bakte zandtaartjes, ik deed een dutje en 's avonds keken we naar het Paasvuur dat aan de rand van het dorp werd ontstoken.

 

Maandagavond gaven we Lena voor het eerst een beetje rijstebloem door haar melk in de hoop dat ze wat langer zou slapen. Maar dat was helaas niet het geval. Dus dinsdag herhaalden we de truc. Deze keer kwam ze ook nog twee keer, maar wel een uur later. Donderdag at ze voor het eerst een wortelpureetje. Waar ze het toen nog enigszins moeizaam het eten in haar mond hield alvorens het door te slikken, zie je nu met de dag vooruitgang. Gisteren at ze haar worteltjes terwijl ze bij mij op schoot zat en hup, daar ging haar mond weer open. Na vandaag mag ze dan ook een andere groente oefenen: het advies is om zo'n vier dagen hetzelfde aan te bieden zodat het kind aan de smaak kan wennen.
Nu gaan Minke en haar vriendin Julie naar paardrijden. Ik moet eigenlijk het een en ander voor de oudercommissie doen, maar ik heb ook wat strijkwerk liggen en zelfs wat verstelwerk. Jaja, niets huishoudelijks is mij vreemd. Aan de bak dus!

Sfeerimpressie

Dinsdag gingen Lena en ik naar een zeer mooie boerderij van een mede-cursist van de babymassage. Lena plaste even over me heen, maar dat mocht de pret niet drukken. Na afloop leerde de massagejuf mij even hoe ik Lena in een wikkeldraagdoek kon tillen. Zij hield Lena even vast toen ik me aankleedde (Lena in haar blootje op mijn blote benen tijdens de massage).

Die middag maakte ik stoofperen in port en rode wijn, met een kaneelstokje, laurierblad, kruidnagels, bruine basterdsuiker en de schil van een citroen en een sinaasappel. Ook maakte ik, alcoholvrije, appelmoes. Beiden lukten goed. Minke was op de BSO en Ivo aan het werk.
Daniël, Renate, Thijs en Amber kwamen eten. Het was druk en gezellig. De twee kleine grote kinderen gingen niet slapen, maar speelden lief in de woonkamer.
Lena was bij het naar bed gaan om tien uur nogal aan het rommelen, dus eerst was ik een uur bezig, en daarna Ivo. Minke sliep uit tot bij acht uur.

Deze morgen gingen we dan ein-de-lijk pakjes uitpakken toen Lena en ik gebadderd en gedoucht hadden. Minke kon eigenlijk niet zo lang wachten.
Zij kreeg een grote doos Lego Friends, Ivo een pot bodycreme van Rituals (en ik ook ééntje). Verder kreeg hij een ei dat liedjes speelt als je eieren zacht of juist hard zijn. Ik kreeg een CD van een zangeres die Lena (!!) heet en twee koffiekopjes en vier schoteltjes van ons servies. Ivo en Minke kregen nog een spel dat je aan de iPad kan klikken en zo bordspelletjes kan spelen. Lena kreeg een leuk speelgoedje.

 

Nu we allemaal gedoucht zijn, het Lego Friends pakket in elkaar gezet is en de lunch achter de kiezen is gaan we op pad, naar het Top2000 café in Hilversum. Hopelijk is het er net zo rustig als vorig jaar.

Versieren

We komen langszaam aan in hogere kerstsferen.
Na de lunch gingen we naar de Winterfair bij ons winkelcentrum. Minke versierde er cakejes (ze maakte van zwarte marsepein een Zwarte Piet gezicht, dus zij is kennelijk nog ergens anders mee bezig). Ze schaatste op de kunstijsbaan (echt nep, maar toch wel glad kennelijk). Ik wandelde wat rond met een slapende Lena in de wagen.

 

Minke kreeg van haar vader een miniboompje cadeau, en Minke versierde het groots. De openhaard ging aan, er was port en kaas. Prima middag dus.

Oranje boven

Ik heb deze week vrij, net als Minke (die ook volgende week nog vrij is). Maandag had ik mezelf voorgenomen om er een echte Minkedag van te maken. Er moest niks, er mocht vanalles. Even lekker tutten. Dus hing ze tot half 12 in haar pyjama, lakte ik haar teennagels, aten we 's middags een veel te groot ijsje. Prima dagje.
Dinsdag gingen we traditiegetrouw naar Heemstede. Dit jaar hadden de Ludies een kraampje op de vrijmarkt. Gelet op de opbrengst zouden wij dat ook een keer kunnen doen! Volgend jaar gewoon het kraampje ernaast zien te huren. We liepen langs de kraampjes. Ik kocht één spelletje voor Minke. Zij en Thijs liepen nog even mee naar de kermis waar ze ballen mochten gooien. Minke koos voor glinsterende pompoms, die ze helemaal geweldig vond.

Na de lunch en springen op de trampoline gingen we toch ook nog even naar Bennebroek. De kinderen bakten broodjes boven een vuurtje, wij dronken een glaasje en daarna reden we moe maar voldaan naar huis.

Vorige week had Minke al meegedaan met het Koningsontbijt en de Koningsspelen op school. Ze moest in het oranje komen. Het werd een rode broek, wit met oranje t-shirt en blauwe schoenen, afgemaakt met oranje sokken en haarband. Minke wilde Dikkie Dik mee - die is immers ook oranje.

Woensdag was Ivo ook nog lekker vrij. Hij is/was op zoek naar nieuwe schoenen en nadat hij heel Amersfoort al was afgeweest, gingen we nu naar Laren. Ook daar slaagde hij helaas niet. Wel aten we een prima lunch op een terras.
Ook donderdag en vrijdag hoefde er niet veel. Niet allerhande verplichten en heen en weer gerij. Gewoon rustig aan, veel buiten met dit mooie weer.
Nu (zaterdag) zijn Ivo en Minke naar de familiedag van oma Gea in Winterswijk. Ik heb een thuisdagje. Ik was vanalles van plan: kleding uitzoeken (wat hou ik, wat doe ik weg), werkzaamheden voor de oudercommissie doen (nieuwe jaaragenda maken), keukenkast opruimen (wat houden we, wat kan er weg). Maar nadat ik vanmorgen  bij de kapper was en boodschappen deed op de markt (20 perssinaasappels zijn best zwaar), ik thuis brood at en nog een boodschap deed op het winkelcentrum, is het alweer half vier. Ik denk dat ik op mijn gat ga zitten en een boek ga lezen. Ook leuk en verstandig.

Eierwarmers

Nee nee, het zijn er geen vier meer.De vragen kunnen stoppen. Het zijn er zeven.
Zeven? Ja. Drie voor ons (Ivo, Minke, ikzelf) en vier voor onze gasten met Pasen (Daniël, Renate, Thijs en Amber).

Niks van dat alles

Hier geen jaaroverzichten, terugblikken of lijsten met goede voornemens. Goede voornemens zitten in mijn hoofd, net als hoogte- en dieptepunten van 2011. Niet te lang blijven hangen, blik op de toekomst om te zorgen dat er op 1 januari 2013 weer andere hoogtepunten (en waarschijnlijk ook dieptepunten) zullen zijn.
Wel: lekker gegeten en gedronken gisteravond.


Open haard aan, Youp in beeld, en om middernacht Minke gewekt die mee mocht genieten van het onwaarschijnlijk mooie vuurwerk boven ons aller Vathorst.
En toen vanmorgen voor het eerst in drie maanden mijn postzegeltuin ingegaan om te snoeien, vegen en fotograferen. Een postzegeltuin die trouwens danig in de war is:



Op een b(l)oeiend 2012!

Men neme ...

... perenchutney.