Nagekomen feestfoto's

 

Sabine maakte een waanzinnige taart: door het beslag zat citroenrasp en de vulling was van lemoncurd en citroenbavarois.

 

Thijs, Amber, Julie, Louise, Julie (ja nog ééntje), Amber, Bente en Minke speelden heerlijk met de nieuwe klei.

 

Twee vrienden met hun dochters.

En dat is zes!

Drie dagen lang was Minke jarig. Dat moet toch heerlijk zijn! Dat je je vier maanden verheugt op je verjaardag en dat het dan niet al na één dag klaar is? Dus woensdag trakteerde zij op school. Omdat de Da Vinci klas ook weer gestart was, deelde zij daar uit, maar ook in haar eigen Ruspengroep. Ik was erbij en genoot bijna net zo veel als zij. Ze kreeg een feestmuts op, mocht op de tafel staan en er werden wel duizend liedjes gezongen. Professioneel wees Minke haar klasgenoten aan die met hun vinger omhoog zaten: "Waar zie ik nog vingers?". Ze deelde uit (feestelijke satéprikkers met poffertjes en druiven) en ging de klassen rond.
's Middags aten we een tompouce en speelde ze met Ivo op de Wii. 's Avonds aten we pannenkoeken, want dat eet je op verjaardagen.
Zaterdag vierde Minke haar partijtje. Zes meisjes kwamen op bezoek: Sofie, Britt, Gwen, Babette en Isa. Ze verstopten de cadeaus, versierden cupcakes, knutselden een Olaf, kleurden, gooiden sneeuwballen in wakken en Olafjes om, hapten sneeuwballen en keken film. Er werd bíjna niet geruzied en om vijf uur keerde de rust weder in huize Wildeman - Van Rouendal. Lena was al die tijd bij haar opa en oma in Huizen: dat leek ons voor Ivo en mijzelf, voor Lena en vooral ook voor het partijtje de beste oplossing.
Ook zondag was het feest. Een handjevol familie en vrienden kwamen op bezoek. Sabine maakte op verzoek de taart die echt verrukkelijk was. Minke is erg verwend, heeft veel gespeeld en 's avonds bleven Willemijn, Ruurd-Jan, Louise en Julie bij ons eten.
We sliepen allemaal heerlijk.

En nu ben ik lekker de eerste die jarig is!

Hier drie foto's van 11 februari. Foto's van het feestweekend volgen later.

Bijna!

Morgen is ze jarig, mijn kleine grote dochter. Wordt ze alweer 6.
Laatst was ze nog net geboren, maar dat kan ik me al nauwelijks meer herinneren nu Lena de jongste telg is.
Ze vindt het volgens mij heerlijk spannend, het bijna jarig zijn. De cadeautjes staan al ingepakt op de kast. De post uit Zuid Afrika er bij.
Ivo maakt vanavond de traktatie voor op school. Ik zal de slingers tevoorschijn halen. En daarna de traditionele verjaardagskaart schrijven. Moet ik 'm nog wel even vinden, want ik kocht 'm maar waar liet ik 'm?

 

ps: ik vond 'm hoor. Stop maar met zoeken!

Oor

Kerst. Een feest van samenzijn, genieten, cadeaus, familie en vrienden. Maar ook van eten, drinken en nog wat meer eten. Bij ons ging het dit jaar anders.
Op woensdag voelde Ivo zich niet lekker, en Minke was dinsdag na de BSO al hangerig met keel- en oorpijn. Dus terwijl Minke de hele dag in haar pyjama op de bank hing en tv keek, dook Ivo rond 10 uur zijn bed weer in.
Ik voelde me eigenlijk wel prima. Ik deed de was, begon met strijken, kreeg Margot met Eva en Abel op visite, deed boodschappen en maakte erwtensoep.
Minke en Ivo lagen allebei in hun bed te slapen toen Lena en ik wat aten. Ik heb haar in bed gelegd, de boel opgeruimd en ben op de bank neergeploft. Zo, even niks. Film kijken.
Na een half uur voelde ik me niet zo lekker. Dus ik ben mijn bed ingegaan, Ivo's emmer voor-je-weet-nooit aan mijn kant van het bed. En ik had 'm nodig.
Donderdag was het kerst. In plaats van veel gezelligheid en evenzoveel eten lagen Lena en ik vooral in bed. Ivo en Minke weer redelijk op de been, gingen naar Wiplala in de bioscoop. 's Avonds aten we brood met tomatensoep.
Vrijdag voelde ook ik me weer stukken beter. Maar Lena was verre van fit. Ze was koortsig en 's middags merkten we dat ze oorpijn had. Echt goede koorts had ze 's avonds. Ze hing lusteloos, voortdurend sabbelend op haar speen, tegen één van ons aan. We gingen toch maar even met z'n vieren naar de 70e verjaardag van Fred. 's Avonds had ze bijna 40 graden koorts.
Zaterdag sliep ze veel, eigenlijk voortdurend. En vanmorgen? Toen was haar hele wang vies - haar oor liep leeg. Een zogenaamd loopoor dus. En dat is goed, lees ik op internet. Ze is tierig en in tegenstelling tot de afgelopen dagen floreert zij zonder paracetamol.
Arme kind, gewoon vette oorontsteking.

Een maand later

Mijn Lena is 1. Dat vierden we op het kinderdagverblijf door mooie mandarijnen uit te delen. En op zaterdag vierden we het thuis met een klein beetje familie. We aten cupcakes en Lena liet zich door Minke helpen bij het uitpakken van haar cadeautjes. Dus dat is nu weer klaar.

 

Wat ook klaar is, is mijn traject bij het Meander Medisch Centrum voor mijn knie. Gisteren had ik mijn voorlopig laatste bezoek aan de orthopeed. Eerst moest ik foto's laten maken en daarna kreeg ik een hand en 'thumbs up' en mocht ik gaan. Het been is recht. En hoewel ik altijd mijn beperkingen zal blijven ervaren, is het been nu klaar. In principe kunnen de schroeven en de plaat blijven zitten. Die hoeven er pas uit als ik er last van krijg. In de woorden van mijn arts, zal ik heus ooit nog wel eens iets met mijn knie moeten (knie-prothese) maar daar is voorlopig geen sprake van.
Ik ervaar het met een erg dubbel gevoel. Enerzijds ben ik natuurlijk opgelucht dat ik in de nabije toekomst niet weer geopereerd hoef te worden. Ik heb in de afgelopen 2,5 jaar maar liefst vier keer op de snijtafel gelegen en dat is me niet in mijn koude kleren gaan zitten. Anderzijds voel ik ook een soort verdrietig gevoel. Ik voelde een sterke mate van verbondenheid met het ziekenhuis, met mijn twee artsen en nu zal ik ze niet meer zien. Het waren, zonder dat zij dat echt wisten, maar partners-in-crime, mijn maatjes in dit proces. Ook voel ik verdriet omdat ik weet dat dit resultaat het eindresultaat is. En dat is, op zijn zachts gezegd, nou niet bepaald hoe ik voor het ongeval was. En ja, dat doet me pijn. Ik heb pijn bij langdurig zitten, ik weet niet zo goed hoe ver en hoe lang ik lopen kan. De kou doet mijn litteken geen goed en ik blijf toch angstig op gladde vloeren, droogloopmatten (met van die borsteltjes) en een heel klein beetje op de fiets. Maar, ik zwem, ik fiets, ik loop, ik rijd auto en ik werk.

Dit is een CT scan van mijn knie toen ik op 16 juni 2012 per ambulance werd binnengebracht. Je ziet dat mijn kuitbot gebroken is en dat er meerdere stukken van het bovenste deel van het scheenbot (het tibiaplateau) afgebroken zijn.

 

Dit is een röntgenfoto van mijn benen die gisteren genomen is. Je  ziet dat de benen allebei onder de juiste hoek staan. Duidelijk is het plaatwerk te  zien en de oude breuk in het kuitbot.

Ja, ik werk nog. Nog eventjes. Zoals het er nu naar uitziet is mijn laatste dag als ambtenaar op 23 december. Het team waar ik deel van uitmaak is zo'n twee weken geleden terugverhuist naar het gemeentehuis, waar we zijn opgenomen op de kamer van onze collega's van burgerzaken. Het was een goede aanleiding om alvast een start te maken met opruimen (a.k.a. weggooien) van dingen.
Onderwijl ben ik bezig om een ontwerp voor mijn bedrijfje te laten maken en groeien er in mijn hoofd ideeën. Heel concreet gebeurt er momenteel niet veel, want werk, fysio, activiteiten voor de (centrale) oudercommissie waar ik een rol in speel, slokken mijn tijd op. Maandag-, dinsdag- en woensdagavond was ik niet thuis. Komende week ben ik alleen donderdagavond thuis. Ik denk dat ik mezelf morgen maar eens gaan voorstellen aan mijn huisgenoten.
Maar: nu moet ik weg. Leentje wekken. Minke ophalen en door naar ballet. Druk is goed, maar soms ook wel eens een beetje te veel van het goede.

Eten

Op eerste Paasdag herenigden wij ons met mijn ouders in Overdinkel. Het was tevens de eerste keer dat mijn vader Lena in levende lijve ontmoette en ik neem aan dat het wederzijds een ervaring van een lifetime was.
Verder aten we onze buiken bijzonder vol aan al het lekkers dat mijn moeder had gemaakt. Minke en Stella kleurden en tekenden, Hugo bakte zandtaartjes, ik deed een dutje en 's avonds keken we naar het Paasvuur dat aan de rand van het dorp werd ontstoken.

 

Maandagavond gaven we Lena voor het eerst een beetje rijstebloem door haar melk in de hoop dat ze wat langer zou slapen. Maar dat was helaas niet het geval. Dus dinsdag herhaalden we de truc. Deze keer kwam ze ook nog twee keer, maar wel een uur later. Donderdag at ze voor het eerst een wortelpureetje. Waar ze het toen nog enigszins moeizaam het eten in haar mond hield alvorens het door te slikken, zie je nu met de dag vooruitgang. Gisteren at ze haar worteltjes terwijl ze bij mij op schoot zat en hup, daar ging haar mond weer open. Na vandaag mag ze dan ook een andere groente oefenen: het advies is om zo'n vier dagen hetzelfde aan te bieden zodat het kind aan de smaak kan wennen.
Nu gaan Minke en haar vriendin Julie naar paardrijden. Ik moet eigenlijk het een en ander voor de oudercommissie doen, maar ik heb ook wat strijkwerk liggen en zelfs wat verstelwerk. Jaja, niets huishoudelijks is mij vreemd. Aan de bak dus!

100

Als mijn grootvader nog had geleefd, was hij vandaag 100 jaar geworden. Helaas stierf hij, in 1999.
Mijn grootmoeder stierf in 2010. Maar wie laten zij achter?
Naast mijn vader, Frank, nog twee kinderen: Simone en Jaap. De generatie daaronder bestaat uit Joost (van Simone), Claudia (mijn zus) en ikzelf. En daaronder? Stella en Hugo (van Claudia), Minke (van mij) en Fabian (van Joost). En aanhang natuurlijk: Sonja (mijn moeder), Freek (bij Claudia), Wendy (bij Joost) en Ivo (bij mij).
Dus toen Wendy, Joost en Fabian onlangs verhuisden werd het plan opgepakt om samen te komen, op de 100e verjaardag van opa. We aten wat opa lekker vond: gemberkoek, witte boterhammetjes met ei, gebakken mosseltjes, sprot, gerookte makreel, haringsalade. Dat we er vruchtensap bij dronken in plaats van karnemelk of een half litertje Grolsch, dat heeft ie vast niet gezien!

 

Wendy (op de rug), Simone sr, Frank, Sonja, Ivo

 

Jaap

Stella, Minke, Fabian

 

Joost

Ivo veertig

Een kleine impressie van het feestje dat Ivo gaf ter gelegenheid van zijn veertigste verjaardag:

Waar blijft de tijd?

Jarig geweest.
Hondsverkouden geweest.
Uit eten geweest.
Naar het theater geweest.
Bij een vriendin geweest.
Bij de oudercommissie geweest.
Bij mijn fotocursus geweest.
Bij de fysio geweest.
Op mijn werk geweest.
Druk geweest.
Maar wel oké hoor, allemaal.

Met Minke naar het Koninklijk Concertgebouw om een kindervoorstel te bekijken en te beluisteren:

 

 

 

Feestontbijt op mijn verjaardag:

 

 

Feestmaaltijd op mijn 'feestje':



Knutselen voor een jarige vriendin:

En een klein vogeltje voor Nina en een iets minder klein vogeltje voor Bas:

 

Warme chocomel terwijl we wachten op Minke's kapperafspraak:

 

 

En nog meer knutselen, nu voor een vriendin in Duitsland:

 

En vier eierwarmers  voor onszelf:

Jarige Jet

Mijn meisje is vier jaar geworden vandaag. Van een goedlachse baby is zij veranderd in een kletsende kleuter, die vragen stelt, opmerkingen heeft, boos kan worden en kan schaterlachen. Vrijdag deelde ze uit op het kinderdagverblijf, zaterdag vierden we feest,  zondag gingen we traditioneel op de foto met z'n allen (zie hier voor die van vorig jaar) en vandaag is Minke naar school.

Minke is verwend, zoals het hoort. Van ons kreeg ze een schoolbeker en broodtrommel voorzien van haar naam. Op dinsdag moet zijn namelijk overblijven op school. Ook kreeg ze de dvd van Doornsroosje en ik kan niet wachten om die met haar te kijken. Vandaag kwam ons 'grote' cadeau: een poppenbedje. Saskia bleek nog het poppenbed van mijn nicht Maaike te hebben, zo'n 40 jaar geleden gemaakt door onze gemeenschappelijk opa (de vader van mijn moeder). De stof was smoezelig en niet meer helemaal van deze tijd. Saskia was zo lief om de stof te vervangen (samen uitgekozen in de stad afgelopen vrijdag). Ze maakte ook een dekbedje en een hoeslaken: een heel compleet geheel. Minke vindt het waanzinnig. Nu ligt de baby in haar slaapkamer te slapen, met een warme kruik. Ik moet af en toe kijken of het nog goed gaat. Een poppenmoeder eerste klas hoor, die Minke!
Verder kreeg Minke een voorleesboek, kleine boekjes, kleurboeken, potloden, de zeer gewenste K3 dansmat en K3 jurk en een K3 tasje Verder nog Hello Kitty zeepsop met toilettas en elastiekjes, een beschilderbaar keukenschort, een koektrommel met inhoud, een Tinkerbell puzzel en een badschuimbal mèt verrassing. Van mijn ouders kreeg ze afgelopen zomer al rolschaatsen cadeau.