Beduusd

Afgelopen woensdag was ik in het ziekenhuis voor het laten maken van een röntgenfoto en een bezoek aan de chirurg. Ik merkte van te voren dat ik wel benieuwd was naar wat er te zien zou zijn. Echt nerveus was ik niet. De foto's waren zo gemaakt en daarna volgde het onderhoud met de arts. Voordat hij mij in persoon zag, had hij de röntgenfoto's bekeken. Daar was hij niet heel blij van geworden en hij verwachtte een patiënte te zien met veel pijn. Ik heb echter niet heel veel pijn. Ja, dat schroefje (deze keer echt geteld: het zijn er acht in totaal) zit me soms dwars en ik denk ook de plaat te voelen 'branden' onder het litteken. Maar pijn, nee, dat niet. Volgens dokter Van Olden zakt de hele boel weg. Ja, ik had wel een puinhoop van een knie. Ivo herinnerde zich ook dat Van Olden hem na de operatie had gebeld en het woord 'geëxplodeerd' in de mond had genomen.
Ik zei dat de steunzolen mij veel ondersteuning gaven, dat ik vond dat het de laatste paar weken echt goed vooruitging en dat ik weer aan het werk was.
Hij vertelde dat hij de plaat en schroeven in principe een jaar na het ongeval wil verwijderen. Hij zou de schroef die zich nu naar buiten aan het werken is ook seperaat (dus eerder) weg kunnen halen. We maakten geen nieuwe afspraak. Ik heb besloten hem in maart weer te bezoeken, zodat we dan een afspraak kunnen maken over een operatie om het plaatwerk te verwijderen. Mocht ik eerder pijn of last hebben, kan ik hem altijd nog eerder een bezoek brengen.
De rest van de dag was ik er eigenlijk wel beduusd van. Want de wetenschap dat ik nu niet ergens last van heb, maar dat het van binnen niet zo goed gaat (ik zag inderdaad op de foto's dat er iets aan het verschuiven was) maakt me wel bang voor de toekomst. Het woord prothese viel weer en gezegd moet worden, daar word ik nou niet bepaald blij van.
Tot zover...