Er op uit!

Het gaat gestaag de goede kant op, met mij en het been. Vorige week reed Ivo met mij achterin de auto naar de stad zodat ik naar mijn kapper kon. Ik heb natuurlijk wel zo mijn prioriteiten in het manke leven. En afgelopen woensdag reed hij me naar kantoor, waar ik heerlijk even heb rondgehangen en bijgepraat. Ook gisteren reed ik mee naar de stad. Omdat het nog voor elf uur was, mocht Ivo de winkelstraat inrijden. Daardoor kon hij me afzetten voor het restaurant waar ik met Irnsje had afgesproken voor koffie. Minke en Ivo kwamen na hun boodschappen op de markt ook erbij. Daarna liepen zij alvast naar de parkeergarage en liepen mij tegemoet met de rolstoel. Want hoewel ik best kan lopen met de krukken gaat het erg traag en gaan mijn handen toch wel pijn doen na een tijdje. Vandaag waren we bij Renate, Daniël, Thijs en Amber. Terwijl Minke zich het ongans sprong op de trampoline, Ivo en Daan gingen hardlopen, deed ik een dutje in het bed van Renate en Daniël. Uiteindelijk zijn we er bijna de hele dag geweest. Wat het zo heerlijk maakt, is dat ik het gevoel heb er weer bij te horen. Ik kan dan niet mijn steentje bijdragen aan het huishouden (ik vouw de was op als ik de kans krijg, ik orden het rondslingerende speelgoed zodat Ivo het makkelijk in de kast kan opbergen) maar ik ben minder dan drie weken (of vijf!) geleden alleen maar patiënt. Het gaat wel goed komen met mij!

Vooruitgang

Het is de twaalfde dag na de operatie. De pijn en wanhoop van de eerste dag zijn vergeten en ik boek langszaam vooruitgang. Een ontzettend fijne fysiotherapeute bezoekt mij op maandag en donderdag. De oefeningen die zij mij maandag gaf en die gisteren nog erg pijnlijk waren, voelen vandaag al minder erg. Ik heb de afgelopen twee nachten weer in het echtelijke bed geslapen. Ivo en ik wisselden van kant, zodat het aangedane been niet geschopt kan worden. Ik moet nu het been zoveel mogelijk laten hangen en buigen. Dus zittend op de bedrand, met het bovenbeen op het bed, laat ik het onderbeen hangen. Na een half uur zijn mijn tenen dan erg dik. Liggend op het ziekenhuisbed in de woonkamer heb ik nu het bed weer in een hoek staan en ligt er een opgerolde handdoek onder de knie om voor buiging te zorgen. Ik oefen met mijn voet. Maandag zijn de krammen en de hechting verwijderd. Ik heb ook een foto gezien van het binnenwerk na de operatie: een plaat, een schroef en talloze pennen. Bij het zien van die röntgenfoto keerde mijn maag zich zowat om. Ook tijdens het verwijderen van de krammetjes, dat geen pijn deed, ging ik bijna tegen de vlakte. Gelukkig zat ik in mijn rolstoel en was Irnsje bij me. Het litteken ziet er, op de bovenste drie centimeter na, netjes en smal uit. De bovenkant kiert wat en ik kijk er niet graag na. Er lijkt nog wat wondvocht uit te komen. Morgen komt er een mevrouw bij mij langs die wellicht wat vocht uit de vet/enkel kan weg masseren. Ik hoop dat dat wat verlichting geeft. Ik ben begonnen met het afbouwen an de pijnmedicate en neem nu nog maar één morfinetablet per dag in plaats van twee. Ik heb niet veel pijn, alleen na nieuwe oefeningen. Tot zo ver... To be continued!

Stadia

Het laatste blog was op de dag van de operatie. Inmiddels is deze meer dan een week geleden uitgevoerd en ben ik weer thuis.
De operatie is naar alle waarschijnlijkheid goed geslaagd. Met één plaat zijn de gruzelementen van het bot bijeengeharkt en vastgezet. Of dat met pennen of met botcement is gedaan - ik weet het niet. Er zit een grote hechting over het been, en twee kleinere voor twee drains.
De chirurg had mij al gewaarschuwd dat de eerste 24 uur afschuwelijk zouden zijn. En daar had hij allerminst over gelogen. Maar toen het eenmaal zover was, kon ik me dat niet herinneren want ik had echt heel veel pijn. Ook was ik redelijk in paniek, dus zaterdag was géén gezellig dag.
Dinsdag ben ik in de namiddag naar huis gegaan. Ik slaap nog altijd in het ziekenhuisbed in de woonkamer, maar ik ben van plan komende week eens een nachtje in ons eigen bed te proberen. Wat ik prettig vind aan het ziekenhuisbed, is dat Ivo's 's avonds het hek dicht doet, zodat er geen enkele kans tot uitrollen is.
Ik ga nu dagelijks douchen en dat bevalt me prima. Ik kleed me ook weer aan. Ik heb ongeveer 3 weken in slechts een onderbroekje en t-shirt in bed gelegen. Toen begon ik met een bh, en nu draag ik lekker een jurkje en maak ik me ook een beetje op. Ik voel me gelijk een stuk minder ziek en zielig.
Ik kan me redelijk redden met mijn krukken.
Gisteren ben ik met mijn zus, voorgeduwd in de rolstoel, naar de C1000 gegaan. Ik vind het heerlijk om buiten te komen en even onder de mensen te zijn. Daarna heb ik in de tuin geluncht en 's avonds ben ik ook weer in de tuin gaan eten. Daarna was ik kapot. Vandaag doe ik het dus rustiger aan.

Minke is een beetje 'anders' de laatste dagen. Moe, luistert niet goed, doet gekke dingen. Het zal voor haar natuurlijk ook wel gek zijn. Ze is voor alles aangewezen op haar vader, alhoewel ik ook probeer zeker twee keer op een dag met haar in mijn bed boekjes te lezen of iets anders te doen. Maar ik ben gewend nogal 'out-going' met haar te zijn. Even naar het winkelcentrum, naar een vriendin, de stad, koffie bij de Hema. Nu lig ik hier en mag ze maar weinig. Moet ze constant opruimen en komen opa's en oma's op haar passen.
Nu is ze met Ivo naar Ernst en Josephine. Ik hoop dat ze daar even lekker los kan gaan en het naar haar zin heeft. Het weer zit niet echt meer, anders hadden Ivo en Minke vanmiddag nog lekker naar buiten gekund. Ik had haar graag een andere zomer gegund!

Hier foto's van de knie in verschillende stadia.
Zaterdag 16 juni: in de spalk die ik in de ambulance omkreeg, in het ziekenhuisbed.

Toen bleek dat ik niet in de schiene kon met deze breuk, is er zaterdagavond nog een gipsen spalk gemaakt. Hier terug op de afdeling.

Donderdag middag mocht ik tijdelijk naar huis. Vervoerd in een rolstoel in een rolstoeltaxi. Warm en een naar zweet ruikende chauffeur. Kosten: € 42,-

Thuis in de woonkamer in het ziekenhuisbed. Minke is niet moe, zegt ze, maar valt als een zweterig blok in slaap als ze uit de peuterspeelzaal komt.

Vrijdag 29 juni weer per rolstoeltaxi terug naar het ziekenhuis voor de operatie.

Terug op de afdeling na de operatie, met zuurstof in mijn neus en een morfine-infuus in mijn hand. Toen ging het nog goed.

Thuis. Het linkerbeen is zeker anderhalf keer zo dik door opeenhoping van vocht. Timo ligt achter op het bed.

Close-up van het litteken. Het grote litteken is van 13 krammetjes voorzien, daaronder een 'echte' hechting en daaronder weer drie krammetjes. Inmiddels is de tekening van stift weggewassen.