Gehoord

Mama, wil jij dat lepelaleren?
Ja hoor, dat wil ik wel repareren.
Mama, heb jij dat gelepelaleerd?

We zitten aan tafel, Ivo en ik zijn in gesprek. Dan, zomaar, zonder echte aanleiding horen wij Minke zeggen: Dat geloof je toch niet?

Mama, mag ik jouw hardlopenschoenen aan?

Minke is haar elastiekje kwijt. Niet zomaar een elastiekje, nee, die ze van juf Lianne van het kinderdagverblijf kreeg. Een elastiekje kwijt? Nee! Erger:
Waar is mijn staart van de kindeldagvelblijf?

Spelen: nog best lastig

Al jaren was ik niet meer bezig met vakanties, in de zin dat ik rekening diende te houden met "kindervakanties". Maar nu Minke naar de peuterspeelzaal gaat, was daar plots de voorjaarsvakantie. Eigenlijk best handig, want nu hadden we weer samen de hele maandag en donderdag voor ons tweetjes. Maandag vertrokken we voor een bezoekje naar Chantal en Stijn. De kinderen overhandigden cadeautjes aan elkaar en speelden redelijk onwennig ver weg van elkaar. Toen de boterham op was en we huiswaarts wilden gaan, was het opeens feest en werd er samen gespeeld. Zul je altijd zien.


Donderdag kwam Rauza spelen. Dat is Minke's beste vriendin van het kinderdagverblijf. Minke had zich er best op verheugd, maar het was niet een daverend succes. De enige die zich echt heel goed vermaakte was het tien maanden oude zusje van Rauza. De meisjes hadden nogal moeite met het samen spelen, samen delen devies waar elk kind uit de 21 eeuw mee wordt doodgegooid. Toen de prinsessenjurken eenmaal aan waren en K3 door de huiskamer schalde en Rauza dus naar huis moest, werd het feest. Zul je altijd zien.
Hier een foto van de dikke vriendinnen op het kinderdagverblijf:


Dit weekend doken we nogmaals in de kleine kinderen: zondag vierden nicht Stella en neef Hugo hun vierde en tweede verjaardag. Mijn zuster bakte mooie en heerlijke taart, de kinderen speelden, Minke vertoonde haar vaardigheden op de nieuwe step van Stella (was is dat kind van ons toch vreselijk linkshandig en -benig!).
Nu is het kind weer braaf (hoop ik) op de peuterspeelzaal. Ik betaal rekeningen, tik blogjes en selecteer foto's van de fotoshoot voor aan de muur, op het bureau en het nachtkastje. Deze bijvoorbeeld:

Kort verslag

Hier nog even een korte samenvatting van de derde verjaardag van Minke.
's Avonds laat stond ik nog te ploeteren op de taart van Minke, Ivo hing ladingen slingers op en blies balonnen vol met lucht. De volgende ochtend riep Minke, zoals bijna dagelijks, vanuit haar bed "waar moet mij naar toe-hoe"? Wij slopen naar haar kamer en zongen haar toe. Blij verrast bekeek ze de slingers en liep, met haar nieuwe schoenen aan onder haar pyjama, naar beneden, waar zij de cadeautjes uitpakte. Van ons kreeg zij een houten treinbaan met ladingen treintjes, boompjes en huisjes. Ook nog het vervolg op de Gruffalo. Er waren kaarten en zelfs nog een cadeau van Fatma, onze schoonmaakster.
We staken Minke in de kleren en gingen zitten wachten op de visite. Die kwam als eerste in de vorm van Bart en Bas. Daarna volgende nog opa en oma, Daniël en Renate (met kids), Ernst en Josephine (met kids) en op de valreep Anne, Jan Cees en Julie. Minke kreeg een poppenservies, lego, een prinsessenjurk mèt balletsloffen, een treinbaan mèt prinses èn toren (soort Duplo), een dvd van Knofje, een prentenboek over een jongen en zijn fiets en mooie tekeningen van Thijs. Ik mag wel zeggen dat de prinsessenjurk (later nog eentje van Martine) het grootste succes was. We zijn nu ruim een week verder, en ik heb Minke nauwelijks iets anders zien dragen.




Zondag lieten wij ons wederom fotograferen. We hebben inmiddels één van de foto's ontvangen en dat maakt mij heel benieuwd naar de rest. Ik vind het foto's maken op of rond Minke's verjaardag een heel leuke traditie!


En oja, ik heb ook twee filmpjes geupload.

En dat is drie!

Hier volgt z.s.m. een verslag van Minke's derde verjaardag.
Zij ligt al te pitten, ik zou ook wel willen slapen - wat een inspanningen zeg! Zie voorgaande blog over baksels.
Morgen doen we nog de traditionele fotoshoot. Ik moet nodig wat manden bij Ikea kopen om alle nieuwe cadeaus weer in de kast op te kunnen bergen. Maar dat komt een andere keer. Nu ga ik op mijn gat zitten. Welverdiend, al zeg ik het zelf.

Simone bakt (verjaardagstaart)

Vrijdag nam ik vrij om te bakken.
Ik bakte twee zogenaamde biscuitkapsels (een van 24 cm doorsnede en een van 18 cm doorsnede). Ik sneed ze doormidden en vulde ze met slagroom (verdikt) en frambozenjam. Ik streek ze af met de rest van de slagroom, en bedekte ze respectievelijk met paarse (zelfgekleurd) en roze marsepein. Daarna hielp Ivo mij met versieren (rood en groen werden ook nog toegevoegd).
Het was een heel werk, voornamelijk het uitrollen van de marsepein om de taarten te bekleden. Hard werken hoor, banketbakker...


Diezelfde middag bakte ik ook cupcakes. Heel veel cupcakes kan ik wel zeggen (48 kleintjes, 20 grote). Allen in paarse papiertjes, want mijn meisje houdt van paars. Ik zou ze versieren. Maar toen de taart 's avonds om 22.00 uur klaar was, bleven de cakejes kaal. Nou ja, kaal. Er zat heerlijk verse citroenrasp in hoor.

Simone kookt (fruitcobbler)

Donderdag kwam Irns bij ons eten. We grapten over zomerse barbecues met ijstaart toe. Het werd verse pasta (zelf opgewarmd) met heerlijke saus (zelf opgewarmd) en rijk gevulde salade (zelf gevuld). Desert was Jamie Olivers fruitcobbler, bestaande uit pruimen (2), kaki, aardbeien, frambozen, blauwe bessen, peer en 1/2 appel (ales vers), suiker en balsamico azijn, afgetobt met korstdeeglaag. Ik maakte 'm al eens eerder.

Winter

Minke en Ivo zijn op wintersport in een plaatsje nabij Winterberg. Vrijdag haalde ik haar al met de slee op vanaf het kinderdagverblijf. Ik nam volgens haar de verkeerde route (over het ene in plaats van over het andere fietspad) en dat mondde uit in een huildrama, gevolgd door het volledig teruglopen van eerst Minke en daarna mijzelf, om uiteindelijk via het enige juiste fietspad onze weg te vervolgen. Zucht. Wilskracht, noemde een passeerde moeder het. Ja. Leuk voor later.
Na dit drama hebben zowel Minke als ik heerlijk gesleed van het heuveltje aan het einde van het park, zoals wij dat vorig jaar ook deden.
Na het eten vertrokken de Wildemannen en zat ik thuis bij de warme kachel en genoot van de rust in huis.
Vanmiddag komen ze terug. Ik ga nu dus nog even in het zonnetje in de woonkamer lezen in de stilte, en maak me op voor veel wasgoed en vooral weer veel genieten van mijn wintersporters.