Gisteren was ik met Minke en Sim nog even bij onze eigen dierenarts voor nacontrole en om elkaar even bij te praten over het afgelopen weekend. Het zag er op zich goed uit, Sim had sinds zondagmiddag twee keer zelf geplast.
Maar vanmorgen zinde het met toch wederom niet. Ik zag dat hij had gepoept, maar eigenlijk had hij al 24 uur niet geplast. Ik belde mijn werk, dat ik later zou komen (onze dierenarts opent om half 10). Gea was lief en kwam naar ons toe, zij bleef even met Minke thuis tot ik terugkwam. Sim deed voor de sier nog een heel klein plasje, maar de moeite die hij daarvoor moest doen was de hoeveelheid geproduceerde urine niet echt waard.
De arts nam hem op en wij hadden vandaag veelvuldig telefonisch contact. Het werd een echte kutdag!
Er werden foto's van Sims blaas gemaakt. In eerste instantie bleek er niets te zien, maar toen er lucht in de blaas werd gedaan (onder narcose) bleek dat het foute boel was. Iets (poliep? tumor?) ligt groots tegen een van de wanden van de blaas aan en belet de doorgang van urine naar de plasbuis. Omdat Sim bekend is als zogenaamde plaskater en de obstructie in eerste instantie toch echt in het uiteinde zat (de penis dus) is er eigenlijk nooit eerder zo'n foto gemaakt. Had de penisamputatie voorkomen kunnen worden? Who knows... onze dierenartsen hebben zich die vraag zelf ook gesteld en gaan vanaf nu protocolair wel eerst foto's maken. De kosten van vandaag zijn ons kwijtgescholden.
Desalnietemin: foute boel dus. Morgen ga ik met Simmetje naar de specialist in Amsterdam. Daar wordt een echo gemaakt en indien nodig en mogelijk (...) zal hij geopereerd worden.
Op de valreep maakte ik nog ruzie met een collega, vetrok ik huilend om mijn kind op te halen en kotste Minke werkelijk àl haar eten uit vlak voordat we thuis waren (echt, in onze eigen straat...) (in de nieuwe huurauto met 11 km op de teller...).
Wat een dag. Was het maar een slechte 1-april-grap...
