We hadden een zoon te leen, voor anderhalve dag. En dat beviel reuze goed. Wat lastig was, is dat we onze leenzoon niet altijd even goed konden inschatten, omdat we hem niet zo door en door kennen als onze eigen dochter. Dus waarom trok hij zich opeens helemaal terug, keerde hij in zichzelf? Was het omdat Ivo het hem verbood om in het treintje te gaan, dat toch echt meer een achtbaan dan een treintje was? Kwam het omdat hij behalve een halve boterham bij het ontbijt nog niks gegeten had die dag? Kwam het omdat hij zijn moeder miste? Of omdat hij moe was? Ivo is als geen ander in staat om onze dochter 'te lezen'. Hij weet bij elke scheet die ze laat hoe haar leven er voor staat. Beter dan ik weet hij haar in te schatten, ziet hij aan haar ogen hoe laat het is, aan haar doen en laat hoe de vlag erbij hangt. Toen zij nog een baby was kon hij een half uur zachtjes op haar rug troffelen tot die boer kwam, omdat hij binnen no time door had dat onze Minke moest boeren wilde ze weer in haar hum komen. Ik had daar geen geduld voor, ik zag het trouwens niet. Ivo snapt dat als Minke vier keer binnen een kwartier zegt dat ze moet plassen, dat ze dan eigenlijk moet poepen. Hij weet dat ze niet eten wil omdat ze al anderhalve dag niet gepoept heeft. Ik heb thuis mijn eigen peuter(f)luisteraar.
En nu hadden we er een te leen. Wat een joch, en wat een stel. Ik heb het over Abe, die bij ons pannenkoeken kwam eten, slapen en mee ging naar, zoals Minke het noemt, Plopsiland. Abe was afwachtender dan Minke, die voor niks bang is. Abe kuierde wat dromerig rond, maar genoot met volle teugen van het klimmen buiten. Hij vond alles dat mechanisch was eng, en geeft het joch eens ongelijk.
En hij bleek moe. Helemaal af vielen beide kinderen in een diepe slaap op de terugweg. En toen was Abe terug van weggeweest. Werd er buiten gerend, gesprongen en geteld. Werden cavia's bewonderd, en babypoppen gevoerd. Werd er gehonkbald. En toen zijn moeder hem kwam halen ging hij weer heerlijk mee naar zijn vertrouwde omgeving.
