Er op uit!

Het gaat gestaag de goede kant op, met mij en het been. Vorige week reed Ivo met mij achterin de auto naar de stad zodat ik naar mijn kapper kon. Ik heb natuurlijk wel zo mijn prioriteiten in het manke leven. En afgelopen woensdag reed hij me naar kantoor, waar ik heerlijk even heb rondgehangen en bijgepraat. Ook gisteren reed ik mee naar de stad. Omdat het nog voor elf uur was, mocht Ivo de winkelstraat inrijden. Daardoor kon hij me afzetten voor het restaurant waar ik met Irnsje had afgesproken voor koffie. Minke en Ivo kwamen na hun boodschappen op de markt ook erbij. Daarna liepen zij alvast naar de parkeergarage en liepen mij tegemoet met de rolstoel. Want hoewel ik best kan lopen met de krukken gaat het erg traag en gaan mijn handen toch wel pijn doen na een tijdje. Vandaag waren we bij Renate, Daniël, Thijs en Amber. Terwijl Minke zich het ongans sprong op de trampoline, Ivo en Daan gingen hardlopen, deed ik een dutje in het bed van Renate en Daniël. Uiteindelijk zijn we er bijna de hele dag geweest. Wat het zo heerlijk maakt, is dat ik het gevoel heb er weer bij te horen. Ik kan dan niet mijn steentje bijdragen aan het huishouden (ik vouw de was op als ik de kans krijg, ik orden het rondslingerende speelgoed zodat Ivo het makkelijk in de kast kan opbergen) maar ik ben minder dan drie weken (of vijf!) geleden alleen maar patiënt. Het gaat wel goed komen met mij!