Een maand later

Mijn Lena is 1. Dat vierden we op het kinderdagverblijf door mooie mandarijnen uit te delen. En op zaterdag vierden we het thuis met een klein beetje familie. We aten cupcakes en Lena liet zich door Minke helpen bij het uitpakken van haar cadeautjes. Dus dat is nu weer klaar.

 

Wat ook klaar is, is mijn traject bij het Meander Medisch Centrum voor mijn knie. Gisteren had ik mijn voorlopig laatste bezoek aan de orthopeed. Eerst moest ik foto's laten maken en daarna kreeg ik een hand en 'thumbs up' en mocht ik gaan. Het been is recht. En hoewel ik altijd mijn beperkingen zal blijven ervaren, is het been nu klaar. In principe kunnen de schroeven en de plaat blijven zitten. Die hoeven er pas uit als ik er last van krijg. In de woorden van mijn arts, zal ik heus ooit nog wel eens iets met mijn knie moeten (knie-prothese) maar daar is voorlopig geen sprake van.
Ik ervaar het met een erg dubbel gevoel. Enerzijds ben ik natuurlijk opgelucht dat ik in de nabije toekomst niet weer geopereerd hoef te worden. Ik heb in de afgelopen 2,5 jaar maar liefst vier keer op de snijtafel gelegen en dat is me niet in mijn koude kleren gaan zitten. Anderzijds voel ik ook een soort verdrietig gevoel. Ik voelde een sterke mate van verbondenheid met het ziekenhuis, met mijn twee artsen en nu zal ik ze niet meer zien. Het waren, zonder dat zij dat echt wisten, maar partners-in-crime, mijn maatjes in dit proces. Ook voel ik verdriet omdat ik weet dat dit resultaat het eindresultaat is. En dat is, op zijn zachts gezegd, nou niet bepaald hoe ik voor het ongeval was. En ja, dat doet me pijn. Ik heb pijn bij langdurig zitten, ik weet niet zo goed hoe ver en hoe lang ik lopen kan. De kou doet mijn litteken geen goed en ik blijf toch angstig op gladde vloeren, droogloopmatten (met van die borsteltjes) en een heel klein beetje op de fiets. Maar, ik zwem, ik fiets, ik loop, ik rijd auto en ik werk.

Dit is een CT scan van mijn knie toen ik op 16 juni 2012 per ambulance werd binnengebracht. Je ziet dat mijn kuitbot gebroken is en dat er meerdere stukken van het bovenste deel van het scheenbot (het tibiaplateau) afgebroken zijn.

 

Dit is een röntgenfoto van mijn benen die gisteren genomen is. Je  ziet dat de benen allebei onder de juiste hoek staan. Duidelijk is het plaatwerk te  zien en de oude breuk in het kuitbot.

Ja, ik werk nog. Nog eventjes. Zoals het er nu naar uitziet is mijn laatste dag als ambtenaar op 23 december. Het team waar ik deel van uitmaak is zo'n twee weken geleden terugverhuist naar het gemeentehuis, waar we zijn opgenomen op de kamer van onze collega's van burgerzaken. Het was een goede aanleiding om alvast een start te maken met opruimen (a.k.a. weggooien) van dingen.
Onderwijl ben ik bezig om een ontwerp voor mijn bedrijfje te laten maken en groeien er in mijn hoofd ideeën. Heel concreet gebeurt er momenteel niet veel, want werk, fysio, activiteiten voor de (centrale) oudercommissie waar ik een rol in speel, slokken mijn tijd op. Maandag-, dinsdag- en woensdagavond was ik niet thuis. Komende week ben ik alleen donderdagavond thuis. Ik denk dat ik mezelf morgen maar eens gaan voorstellen aan mijn huisgenoten.
Maar: nu moet ik weg. Leentje wekken. Minke ophalen en door naar ballet. Druk is goed, maar soms ook wel eens een beetje te veel van het goede.

En dat is recht, en dat is krom... (maar dan andersom)

Ja, geopereerd. Het been lijkt recht te staan en na de eerste schrik bij het zien van het litteken ziet het er nu uit alsof het wel weer netjes wordt.
Ik werd donderdag 14 augustus door dokter Gaasbeek doorgezaagd, open gewigd, van metaal voorzien en toen weer dicht geniet. (Voor wat grafische afbeeldingen klik hier. Let wel, dit gaat over correctie van een O-been. Ik had een X-been. In tegenstelling tot correctie van veel andere X-benen, werd bij mij een ingreep gedaan in het onderbeen, en niet in het bovenbeen). Er werd geen donorbot geplaatst, want er bestaat kennelijk altijd een kleine kans dat dit lichaamsvreemde spul niet door het lijf wordt geaccepteerd. Indringers dus.
Ik zou één nacht blijven; het werden er drie. De wond lekte te veel en als je iets niet wil, is het problemen met de wond. Dus ik lag in het ziekenhuis, op een eenpersoonskamer. En dat is fijn. Want ik had dus niet te maken met de dame die schuin tegenover me op een kamer lag, tegen wie minimaal eenmaal per uur werd gezegd dat ze echt niet zelf uit bed mocht opstaan omdat ze in het ziekenhuis lag met een gebroken heup, en ik lag ook niet op de kamer met de meneer in de kamer naast de mijne die elke nacht blaffend als een hond doorbracht en zijn televisie zo hard had ik mee kon genieten. Maar het was ook wel saai, zo'n eenpersoonskamer. Ivo kwam, al dan niet met de kinderen. Minke maakte een schilderij voor me, en toen kocht ik toch ook maar 24 uur toegang tot de televisie.
Zondag kwam ik thuis. Weinig pijn, redelijk flexibel en helder van geest. Nogal een verschil met de ingreep van twee jaar geleden.
Ik heb twee nachten nog in het ziekenhuisbed dat we in de woonkamer hadden laten plaatsen geslapen, maar daarna ben ik weer lekker in mijn eigen bed gekropen. Als ik me voorzichtig op mijn buik en dus op het litteken draaide, ging dat best goed, en dus kon ik heerlijk op mijn buik slapen zoals ik gewend ben.
Overdag zat of lag ik wel veel in het bed beneden. Ik las veel, ook dit in tegenstelling tot twee jaar geleden.
Inmiddels zijn er vier weken voorbij. Ik heb de eerste controle gehad. De arts en ik zijn allebei tevreden. Het been staat, op het blote oog gezien, recht. Het litteken is alweer verworden tot een dunne donkerrode streep en afgelopen week ben ik met fysiotherapie gestart. Ik kan fietsen op een hometrainer, en als ik over twee weken weer voorzichtig mag gaan belasten, ga ik oefeningen doen om spierkracht te trainen.
Dinsdag heb ik het bed laten ophalen want ik wilde mijn woonkamer terug. Vooral Timo en Sim vinden dat erg spijtig, want man man man, wat lagen die heerlijk 24 uur per dag op dat bed te tukken in de nazomerzon.
Er wordt goed voor mij gezorgd door mijn liefje Ivo. Ik geniet van mijn dochters. De ene is weer terug naar school (groep 2 hoor mensen!) en mijn jonkie tijgert heel de kamer door en maakt lawaai voor tien. Lieve familie en vrienden zorgen voor maaltijden, zodat Ivo niet elke avond hoeft te koken. Op vrijdag komt de schoonmaakster (yeah!).
Ja, tuurlijk is het saai met vlagen. Maar ik probeer me er door heen te slaan. Het lezen is nu even een beetje gestagneerd, maar Minke's winterjas is uitgezocht op internet en al binnen, dit blog was nodig toe aan een update, allerhande werkzaamheden voor de oudercommissie zijn uitgevoerd: ik pak zo nu en dan wat op.

Pech en geluk

Zo'n ochtend dat niks lukt.

Afgelopen vrijdag zat ik 's ochtends uitgebreid met automatisering van mijn werk aan de telefoon om er voor te zorgen dat ik thuis weer kon inloggen. Veranderde inlogcodes, tokens, passwords, Java - er was van alles aan de hand. Maar na heel wat tijd hadden we het voor elkaar - ik was op het netwerk ingelogd. Maar toen kreeg ik bezoek en heb ik verder niks kunnen doen.
Deze morgen wilde ik echt even aan de slag. Met 16 uur per week en dan ook nog kolven ren ik constant achter de feiten aan. Ik ben zo druk, dat ik niet eens toekom aan een tweede keer kolven op een dag, en dat is toch echt wat nodig is en wat ik wil. En dus baal ik enorm: van het niet kunnen kolven, van het niet op schema zijn van mijn werk en van het getrek van beleid over een project enerzijds en het getrek van het 'reguliere' werk anderzijds. Spagaat dus.
Maar ja, inloggen lukte vandaag dus weer niet. Meerdere keren geprobeerd maar niks. Incorrect inlogcode/password. Wat kan ik daar van balen zeg!
Maar niet getreurd, verzet je zinnen Van Rouendal. Wat wilde ik nog meer? Verder met het fotoboekje van Terschelling. Maar wat doet de software van mijn fotoboekprogramma? Niks - traag - wachten - blokkeren. Wat een drama. Dus de boel uitgegooid en loslaten.
Wat wil ik nog meer? De muur schilderen. Want die is nu een aantal jaar roze en die wil ik nu niet meer roze. Op mijn verzoek heeft Ivo alles vorige week afgeplakt maar ja, ik heb geen tijd gevonden om de verf te kopen. En de Gamma? Die gaat vandaag 'pas' om 12 uur open. En dus ga ik zo verf kopen. Misschien kom ik er vandaag niet aan toe, maar anders morgen wel, om een begin te maken.

 

En wat is het geluk? Het geluk zit 'm in een beeldschone gouden ring.
In 2009 geleden gingen Ivo en ik op zoek naar trouwringen. We kwamen uit bij een kleine juwelier/edelsmid in de Krommestraat, Anello. Ik zag een ring en wat vond ik 'm mooi. Zo mooi, dat ik de ring nooit heb vergeten en soms nog even ging kijken. Hij stond op mijn verlanglijstje en ik pestte Ivo elke verjaardag ermee. We kochten uiteindelijk andere trouwringen, dat moge duidelijk zijn. Nooit had ik genoeg geld om de ring te kopen. Ik had het niet, of ik had het er niet voor over.
Maar toen? In 2012 viel ik van mijn fiets. En dat had nogal wat voeten in aarde, op z'n zachts gezegd. Eind vorig jaar besloot ik onze WA-verzekering aan te spreken, via DAS, waar we ook verzekerd zijn. Behalve dat ik veel persoonlijk leed heb van het been, hebben we inmiddels ook redelijk wat kosten gemaakt. Het zou lastig worden, omdat gedaagde en aanklager op één polis zitten: we gaven aan dat Ivo mij aanreed en tja, Ivo is nou eenmaal mijn echtgenoot. De kans dat het zou lukken om in aanmerking te komen voor smartengeld en/of vergoeding van gemaakte kosten werd niet zo groot geacht. En als het al gehoneerd zou worden, zou het waarschijnlijk 50% zijn.
Ik schreef een brief over het ongeval en alle gevolgen. We kregen bezoek van een medisch adviseur op verzoek van onze verzekering. Ik gaf toestemming om informatie bij al mijn behandelaren op te vragen en vorige week kwam het goede nieuws. Omdat de ernst van het letsel zo groot is, wordt aan mij (ons) 100% uitgekeerd. Ik ben onverwacht blij - ik had het niet verwacht. En hoewel ik me ernstig realiseer dat ik mijn gezonde been niet terug heb, heb ik nu wel de ring waar ik al jaren van droomde.
Ik denk nog over een inscriptie, maar daar ben ik nog niet uit. Iemand ideeën?

Hakken

Onlangs zette ik mijn zwangerschapskleding op Marktplaats. Daarna brak plotseling de lente aan en bekeek ik mijn zomergarderobe. Ik werd er niet heel blij van en zette een boel spullen op internet in de hoop een  zakcentje eraan te verdienen. En toen ik toch mijn kast aan het doorspitten was, volgden vandaag dan mijn schoenen.
Ik kan sinds het ongeval geen hakken meer dragen, of schoenen die weinig tot geen steun bieden. Dus dag laarsjes met hakken, dag zomerspump, dag gympen. Nu was ik al niet zo'n ontzettende hakkendraagster, maar ja, soms toch wel leuk onder een jurkje in de zomer.
Maar nu staan ze op Marktplaats. Maak me los!

Status knie en status baby

De operatie viel tegen, laat ik daar maar mee beginnen.
Ik nam dus een taxi naar het gloednieuwe ziekenhuis en meldde met op afdeling A1. Daar werd ik na verloop van tijd naar de ruimte gebracht waar ik werd klaargemaakt voor de operatie. De chirurg kwam nog even langs en zette wat lijnen op mijn been met een Eddingstift. Dat rook lekker! Daarna werd er een infuus geprikt (nare dingen altijd, in de dunne aders van je hand) en werd ik aan de hartbewaking gelegd. In de operatiezaal kreeg ik een slaapmiddel in mijn infuus. Hierdoor krijg ik altijd een bittere smaak in mijn mond, dat was me al eerder eens opgevallen. Tijdens de operatie ontwaakte ik uit het roesje, dat was me niet eerder overgekomen. Ik hoorde Van Olden, mijn arts, praten tegen zijn assistent. Dat het muurvast zat en dat hij die ene schroef niet los kreeg. Ik vroeg hem of ik daar mee kon leven, waarop hij bevestigend antwoordde. Ik zag niets hoor, by the way, de deken was hoog opgespannen. Daarna hoorde ik de boor en vervolgens Van Olden vragen om de beitel en hamer. En toen hoorde ik beitelen. Toen heb ik aan de dame die over mijn infuus en hartbewaking ging gezegd dat ik het eigenlijk niet zo leuk vond. Ze heeft me weer in slaap gebracht. Ik werd pas weer wakker op zaal, wat in het nieuwe ziekenhuis geen zaal mag heten. Wat een luxe ruimte zeg, welk een vooruitgang.
Het been was van onder tot boven ingepakt met rekverband, maar het bloedde er wel doorheen. Daarop kwam er een arts in opleiding mij zeggen dat er even een extra verband moest worden aangelegd en dat ik morfinetabletten kreeg tegen de pijn, die mochten worden genomen in combinatie met het geven van borstvoeding. Pas zaterdag (!) las ik in de bijsluiter dat dat dus niet mocht! Er werden twee matjes onder mijn kuit gelegd en een hoger verband aangebracht. Ik at wat, dronk wat, sliep wat. Ivo, Minke en Lena kwamen mij om 16.00 uur ophalen.

Ivo had telefonisch contact met de chirurg en hij vertelde hem dat de operatie was tegengevallen en dat mijn knie er slecht aan toe is. Ivo begon over de standcorrectie, maar Van Olden zei dat ik dan net zo goed een prothese kon nemen. Maandag 3 februari heb ik een controle afspraak en wil ik de toekomst van mijn knie met hem bespreken.
Ik ben thuis naar bovengestrompeld en ben tot zondag ongeveer mijn bed niet uitgeweest. Vrijdag kreeg ik hulp en gezelschap van Evelien en van Irnsje. Ik ging douchen met de hoes om mijn been die ik gelukkig nog had bewaard. De pijn zakte de dagen erna. Zaterdag pakte ik het been uit (niet fijn) en zondag ging ik met Ivo en Minke mee op pad. Uiteraard viel dat toch nog wel tegen. Maandag was mijn schoonmoeder bij mij thuis, want hoewel ik kan lopen, durfde ik nog niet met Lena de trap op en af, en Minke uit school halen behoorde geenszins tot de mogelijkheden. Dinsdag was ik wel alleen thuis met Lena. Ivo had haar in de reiswieg van de kinderwagen gelegd, die we in de woonkamer hadden neergezet. Ook haalden we luiers en andere verschoningsspulletjes naar de woonkamer, zodat ik met Lena niet de trap op of af hoefde. Gisteren was Ivo thuis.

 

Vandaag had Lena een afspraak bij het consultatiebureau. Ik regelde mantelzorg (wederom) want ik verwachtte wel dat ik kon autorijden, maar dan moest ik wel dichtbij kunnen parkeren. Mocht dat niet het geval zijn, dan zou mijn vriendin Sabine de auto parkeren en met mij mee naar het consultatiebureau. Ik kon wel dichtbij parkeren, maar voor de gezelligheid ging ze toch mee. Lena meet nu zo'n 58 cm (vandaar dat ik dinsdag maat 50/56 uit de kast haalde en 62/68 ering legde) en weegt 5.3 kg! Ze doet het dus goed op de borstvoeding. Ze hield zich bijzonder kranig bij de vaccinaties en de koorts die sommige kinderen soms krijgen heeft ze tot nu toe niet. Ze ligt nu vredig in het wipstoeltje naast me en slaat ietwat ongecontroleerd tegen twee speelgoedjes aan die vlak voor haar gezichtje hangen. Wat is het een moppie.
We gaan zo op pad om Minke uit school te halen en naar balletles te brengen. Een uitje met mijn meiden - wat heerlijk toch! Hopelijk houdt mijn been zich een beetje gedeisd.

Been

Morgen word ik al om 8 uur geopereerd aan mijn been: schroeven en plaat eruit. De taxi rijdt om 7 uur voor, want ik moet me om 07.15 uur melden.
Ivo brengt Minke naar school en is thuis met Lena en om mij 's middags weer op te halen. Ik heb er wel zin in eigenlijk - de twee schroeven die nu uitsteken zitten niet lekker en ik voel echt iets dwars zitten ter hoogte van de knieschijf.
Ik heb met de chirurg gesproken over het rechtzetten van het been, een zogenaamde standcorrectie. Zo'n operatie voert hij niet zelf uit maar een orthopedisch chirurg. Ik heb op internet wat onderzoek gedaan - in feite wordt je been weer 'gebroken' en een wig geplaatst, waarna de boel weer wordt vastgezet met plaat en schroeven. En dan dus weer revalideren.
Ik wil eigenlijk de komende maanden wat gesprekken voeren, bijvoorbeeld met zo'n chirurg, met een fysiotherapeut en misschien met iemand die zo'n ingreep heeft ondergaan. De operatie wordt uitgevoerd bij mensen met artrose in de knie. Bij mij zou het ook een preventieve werking kunnen hebben: wellicht dat de ingreep ervoor zorgt dat er (minder) slijtage van het kraakbeen optreedt, waardoor ik een knieprothese niet nodig zal hebben in de toekomst, of in ieder geval minder snel.
Nu ja, eerst maar eens morgen afwachten!

Nieuwe ronde

Welkom 2014

Ik ben benieuwd wat dit jaar gaat brengen. Minke is nu echt een scholier, wil graag met vriendinnen afspreken (maar dat is soms nog best lastig en spannend), leert veel en ik lees net een mail van de juf dat er binnenkort een Cito toets wordt afgenomen: taal en rekenen. Ik heb nog niet echt een oordeel wat ik daar nou van moet vinden. Hopelijk gaat het erg spelenderwijs, zonder al te veel druk.
Lena zal dit jaar heel veel leren, maar dan niet op school maar gewoon thuis. Ik merk nu al dat zij dagelijks wat langer wakker in de box kan liggen en dan zich wel lijkt te vermaken. Ik ben vandaag begonnen om haar bij de eerste tekenen van vermoeidheid in haar ledikant te leggen. Nu ligt ze echter in de reisbak van de kinderwagen te slapen. 's Middags doet ze altijd een lange middagdut en die is begonnen vlak voordat we Minke gingen halen. Ik wandelde, want dan komen wij lekker buiten en dan beweeg ik ook goed. Helaas hadden we op de terugweg een fikse bui te pakken.
Ivo krijgt hopelijk wat meer rust op zijn werk dit jaar. Hij heeft eigenlijk al sinds augustus twee banen en dat is nogal pittig. Verder zal hij waarschijnlijk zich verder ontwikkelen op zijn nieuwe elektrische gitaar.
En ik? Ik ga weer werken, moet weer kolven en Leentje bij het kinderdagverblijf inleveren. Ik heb al twee wendagen gepland. Maar ik zie dat allemaal nog niet zo zitten. Ik moet echt een voorraadje melk gaan aanleggen, maar ik kan me er maar niet toe zetten. Nu ligt ze dus nog te slapen en zou ik best één borst kunnen kolven, maar ik heb kolfontwijkend gedrag: ik zoek op internet naar ideeën voor Minke's aanstaande eerste kinderfeestje. Ze wil een K3 feestje.. Het wordt waarschijnlijk iets met cakejes versieren, stoelendans op K3 muziek en iets knutselen (een fotolijstje of een houten bakje versieren of een ketting/armband rijgen).
In mei gaan we een midweek naar Terschelling en hoe we de zomervakantie invullen? Misschien wel zoals vorig jaar, dus met een gehuurde tent. En zou er misschien een weekendje alleen voor mij en Ivo inzitten?
Dit jaar word ik ook weer geopereerd: de schroeven (7) en plaat (1) worden over anderhalve week uit mijn been gehaald. Deze week heb ik nog een telefonische afspraak met de chirurg staan omdat ik hem graag wil vragen of hij in staat is het been wat rechter te maken. Het 'knikt' namelijk ter hoogte van de knie naar binnen en ik vind dat zo'n droevig gezicht. Ik denk eigenlijk dat het niet kan, dat rechtzetten, maar dat wil ik dan graag van de arts horen, zodat ik me er misschien wat meer bij kan neerleggen.
Dit jaar geen echte voornemens. Hopelijk ben ik op 1 januari 2015 weer terug op mijn oorspronkelijke gewicht en postuur. Geen haast.

Maar nu moet ik kolven.

Roeien

Afgelopen twee donderdagen heb ik mijn eerste roeilessen gehad.
De eerste les vond ik niet briljant, maar misschien kwam dat omdat mijn verwachtingen nogal hooggespannen waren. Ik had me ingesteld om 'eindelijk' een sport gevonden te hebben die ik kan uitvoeren (want je hoeft niet te rennen, en dat kan ik niet). Maar ten eerste was het echt ontzettend koud. En ten tweede bleken er heel veel regeltjes en handelingen te zijn, voordat je het water op kan (en ook als je het water weer uitkomt).
We kregen wat theoretische uitleg over de roeibeweging op de roeimachine. Omdat ik toen opeens mijn hersens aanzette bij het roeien, bakte ik er niks van. Je moet in feite op je heup 'scharnieren' terwijl ik mijn hele rug naar voren buig, waardoor mijn rug krom komt te staan en dat moet je kennelijk niet willen. Daarna gingen we de roeibak in:

Als je twee deksel hiervan aftilt, komen er twee roeiplaatsen tevoorschijn en kan je dus zonder te varen, de slag oefenen. Zonder met het stoeltje op te rijden (dus je benen in te trekken) vond mijn been dat niet zo heel leuk, omdat ie dan wel heel lang recht (en in de kou) moest zitten.
Na twee uur buiten te zijn geweest 's avonds, waren mijn tenen bevroren en had ik zin in een warm bad.
De week erop had ik dan ook niet heel veel zin. Deze keer trok ik Ivo's thermo-onderbroek onder mijn sportbroek aan en andere schoenen en ik ging met enige tegenzin naar de roeivereniging. Alwaar we direct een boot pakten en het water opgingen. En wat was dat leuk! Het is veel minder zwaar dan ik verwachtte, maar ik haalde nog wel even mijn knokkels open (volgende keer wielrenhandschoentjes aan!). Het was leuk om over het water te gaan en we roeiden tot bij de brug waar ik vaak overheen rijd. Ik zag veel futen en het water rook lekker.
Helaas heb ik zaterdag en zondag erg veel last van mijn knie gehad, maar dat leek in de loop van de week weer wat af te zakken.
Nu hopen op zacht weer aanstaande donderdagavond!

Zeven centimeter

Afgelopen maandag, na een pre-kerstavonddiner in Almere, mocht ik weer bij ziekenhuis de Lichtenberg verschijnen, dit keer voor het laten verwijderen van een schroef. De desbetreffende schroef, één van in totaal acht, zat me erg dwars bij een bepaalde hoek en daarom bij bijna elke beweging. Dokter Van Olden heeft 'm verwijderd. Hij opende het bestaande litteken en verwijderde de boosdoener. Ik merk nu al dat het geholpen heeft, vooral bij koppelen in de auto is het verschil goed merkbaar.
Ik kreeg de schroef mee naar huis - een joekel van een ding. Ik denk haast dat het de grootste van allemaal is. Deze werd voornamelijk gebruikt om alle losse brokjes bij elkaar te trekken.
Voor gevoelige oogjes: niet verder kijken.

Deze eerste foto is om te laten zien dat het linkerbeen een lichte X vorm heeft. Dit is veroorzaakt door de operatie, waarbij het kennelijk moeilijk was om het been goed recht boven de voet te krijgen (ofzo).

 

Het keiharde bewijs!

 

De hechtingen mogen er na 10 dagen uit. Ik heb een afspraak bij de assistente van de huisarts op 4 januari. Ik hoop dat ook na de volgende (grotere) operatie het litteken weer net zo mooi wordt als na de eerste operatie.

 

Ikzelf vind dat er nu, op de plek van de ingreep, een rare bult is ontstaan. Het been wordt er niet echt mooier op...

Lodderig tot ziek

Minke snottert al een week of wat, maar donderdagavond werd het koorts. Het zat er dik aan te komen, want die middag op de peuterspeelzaal bleek ongeveer iedereen al ziek: twee invaljuffen en slechts vier kindjes. Minke voelde warm, maar was niet te ziek om in het ballenbad van Ikea te spelen terwijl ik strijkkralen kocht. Minke en ik hebben het knutselen namelijk te pakken. Of moet ik zeggen: ík heb het knutselen met Minke te pakken?
Die avond voelde ze warm en ze streek op de bank neer. Voor het eten nam ik haar temperatuur: 37,7. Dus een zetpil en daarna wilde ze zelf zonder eten naar bed. Ivo zei dat ze zich alles liet aanleunen.
De volgende dag was haar koorts hoger: 38,5. Dus Ivo haalde voor dag en dauw zijn laptop op van zijn werk en Minke streek, deze keer met haar dekbed, neer op de bank. Zij keek 5 dvds en Ivo kon redelijk werken. Ik kwam anderhalf uur eerder thuis om nog even met haar te hangen alvorens ik me in de hoosbuien met de auto naar Amsterdam begaf, waar ik met Jan Willem ging eten.
Zaterdag leek Minke opgeknapt en dus gingen we naar de stad. Minke mocht in de buggy want we wilden haar nog wat rust gunnen. 's Middags was ze op.
Zondag was ze duidelijk niet helemaal in orde, maar wel opgewekt. Zij speelde buiten met de honden van de buren terwijl Ivo de boom voor het huis op mijn verzoek snoeide. En ik? Ik stapte op de fiets en reed een rondje. Geen probleem! Zondag was het exact een half jaar sinds ik voor het laatst op de fiets zat. Dus een hele mijlpaal.
's Middags besloten we tóch naar de verjaardag van Thijs te gaan. We besloten het relatief kort te houden. Minke sliep de hele weg naar Heemstede en had het best naar haar zin.

Thuisgekomen voelde Ivo zich niet zo lekker. 's Nachts was hij misselijk en hij zweette als een gek. Nu ligt hij weggedoken onder de dekens. Wanneer zou ik aan de beurt zijn?

(Zojuist belt juf Lieneke: Minke zit als een dood vogeltje op schoot bij de juf. Ik ga haar halen.)

Beduusd

Afgelopen woensdag was ik in het ziekenhuis voor het laten maken van een röntgenfoto en een bezoek aan de chirurg. Ik merkte van te voren dat ik wel benieuwd was naar wat er te zien zou zijn. Echt nerveus was ik niet. De foto's waren zo gemaakt en daarna volgde het onderhoud met de arts. Voordat hij mij in persoon zag, had hij de röntgenfoto's bekeken. Daar was hij niet heel blij van geworden en hij verwachtte een patiënte te zien met veel pijn. Ik heb echter niet heel veel pijn. Ja, dat schroefje (deze keer echt geteld: het zijn er acht in totaal) zit me soms dwars en ik denk ook de plaat te voelen 'branden' onder het litteken. Maar pijn, nee, dat niet. Volgens dokter Van Olden zakt de hele boel weg. Ja, ik had wel een puinhoop van een knie. Ivo herinnerde zich ook dat Van Olden hem na de operatie had gebeld en het woord 'geëxplodeerd' in de mond had genomen.
Ik zei dat de steunzolen mij veel ondersteuning gaven, dat ik vond dat het de laatste paar weken echt goed vooruitging en dat ik weer aan het werk was.
Hij vertelde dat hij de plaat en schroeven in principe een jaar na het ongeval wil verwijderen. Hij zou de schroef die zich nu naar buiten aan het werken is ook seperaat (dus eerder) weg kunnen halen. We maakten geen nieuwe afspraak. Ik heb besloten hem in maart weer te bezoeken, zodat we dan een afspraak kunnen maken over een operatie om het plaatwerk te verwijderen. Mocht ik eerder pijn of last hebben, kan ik hem altijd nog eerder een bezoek brengen.
De rest van de dag was ik er eigenlijk wel beduusd van. Want de wetenschap dat ik nu niet ergens last van heb, maar dat het van binnen niet zo goed gaat (ik zag inderdaad op de foto's dat er iets aan het verschuiven was) maakt me wel bang voor de toekomst. Het woord prothese viel weer en gezegd moet worden, daar word ik nou niet bepaald blij van.
Tot zover...

TROTS!!!

http://youtu.be/jcCWwaVNhaM

Morgen 15 weken geleden viel ik van mijn fiets.
Vandaag 13 weken geleden ging ik onder het mes.
Vandaag 5 weken geleden mocht ik met één kruk gaan lopen.
En sinds gisteren mag ik (binnen) de kruk weglaten. Ook buiten mag ik (korte) stukken zonder hulpmiddel lopen. En dat betekent dat ik wellicht eind volgende week mag auto rijden.
Ik ben HEEL BLIJ!

Gemengde gevoelens?

Eind van deze week is het 15 weken geleden dat ik van mijn fiets viel. En ik moet het werkzame leven weer gaan oppakken. Ik heb gemengde gevoelens hierover.
Vandaag sprak ik met de bedrijfsarts en woonde in de middag het teamoverleg bij. Fysiek was dat laatste nog best lastig, want twee uur zitten is nog niet helemaal je van het.
De afgelopen twee weken heb ik (bijna) dagelijks mijn emails bijgehouden. Ik merkte toen dat ik het best weer leuk vond om met het werk bezig te zijn. Maar nu de eerste dag nadert (dinsdag ga ik een ochtend werken) merk ik dat het best een hele overgang is. Er bestaat wat verwarring over het aantal dagen dat ik nu terug ga komen. Volgens de bedrijfsarts kan ik weer drie halve dagen gaan werken, maar in de notulen van de vergadering stond dat ik voor vier uur per week terugkwam. Woensdagochtend ben ik niet in de gelegenheid om te werken, omdat ik dan een afspraak heb voor röntgenfoto's en een consult bij de chirurg.
Ik ben nu bezig om collega's te vinden die mij op mijn werkdagen 's ochtends mee willen nemen naar Huizen. Ik zou in principe 's middags met het openbaar vervoer terug kunnen (misschien wil Ivo me op woensdagen wel ophalen...). Met de bus en de trein zijn er verscheidene routes, de kortste duurt zo'n anderhalf uur.
Ja, ik zie op tegen de terugkeer naar het werk.

Manke Poot

Afgelopen week in Belgie veel gelopen met één kruk, want dat was opdracht en doel. Omdat het rubber dopje onder de linker kruk het begaf, moest ik ook wel met alleen die ene verder. Op mijn verzoek maakte Ivo op vrijdag wederom een filmpje. Zo kunnen we een beetje de vooruitgang in de gaten houden.
Als ik lang stilzit dan is het opstarten erg moeilijk en enigszins vervelend. Als ik eenmaal lekker op gang ben gaat het wel, totdat het te lang duurt, dan is het niet meer zo leuk. Zie hier en oordeel zelf:

http://www.youtube.com/watch?v=0dP4_YeSjWA&feature=plcp

Lopen

Afgelopen maandag was ik op controle in het ziekenhuis, de eerste na de operatie.
Eerst werden er foto's gemaakt, daarna had ik een consult bij de chirurg. De foto's zagen er goed uit. Het kuitbot is weer aan elkaar gegroeid en de arts zag dat de botcellen in het plateau aan het aangroeien waren. Ook zag hij dat het wat scheef stond, maar dat had hij de dag na de operatie al opgemerkt. Hij schreef mij dus een steunzool voor, die ik na volgende week ga laten aanmeten. Ik hoorde wat ik horen wilde, namelijk dat ik mag gaan belasten.
De volgende dag was ik bij de fysiotherapeute en zij leerde mij meer kracht op de voetstap te zetten. En vandaag werd het mooier (zoiets dan), want ik bezocht mijn huisarts, die vond dat ik nu echt keihard aan de bak moet. Over drie weken zonder krukken.
Dus toen ik een verdieping afzakte in het gezondheidscentrum voor mijn afspraak bij de fysiotherapeute, voegden wij de daad bij het woord. Lopen met één kruk. De eerste drie minuten kreeg ik het echt niet voor elkaar om mijn been maar enigszins te verplaatsen, maar toen ik eenmaal het trucje doorhad, liep ik rondjes om de behandeltafel.
Dat lopen met één kruk moet ik nu volhouden, met name binnenshuis, want buitenshuis is het misschien nog wat te hobbelig, al liep ik met Ivo aan mij zijde wel even langs het fietspad voor ons huis, dat mooi glad is.
Het voelt onprettig, want pijnlijk voor de kuitspier. En voor de heup en bil. En het ziet er reuze grappig uit. Ik voel me een soort kruising tussen een poliopatiënt en een spast. Oordeel zelf door op onderstaande link te klikken.

http://youtu.be/GdfXTFpzSWM

Eens kijken of het er volgende week vrijdag al anders uitziet...

Op de fiets

Sinds vorige week bezoekt de fysiotherapeute mij niet meer, maar ik haar. Drie keer per week heb ik een afspraak in de praktijk van het gezondheidscentrum. Op maandag gaan mijn moeder en Minke mee en vermaken zich met een soort skippybal en ander materiaal. En ik? Ik onderga een lichte martelgang. In eerste instantie moet ik op een ligfiets om daarop met het goede been de trapper goed weg te duwen waardoor je druk en dus rek uitoefent op het slechte been. Dat is niet heel leuk, maar het werkt wel. Sinds deze week ga ik ook op de zogenaamde legpress. Ik plaats mijn beide voeten tegen een plaat en zet het gewicht op 10 kilo. Ik maak dan een beginnetje met duwen met beide benen. Zodra ik in beweging kom, haal ik de rechtervoet weg, zodat ik verder duw met alleen het linkerbeen. Ik merk dat ik vooruit ga, omdat ik mijn voet al lager op de plaat zetten kan.

Gisteren heeft de fysiotherapeute mijn kuit gemasseerd. Ik zei nog "masseren vind ik wel fijn" waarop zij antwoordde dat dat geenszins het geval zou zijn. En ze had gelijk. Ze masseert met volle kracht en duwt daarbij in feite de spieren uit, zodat ze langer worden. Hoewel het pijnlijk was en ik daarna nog de fiets en de legpress moest doen, merkte ik wel dat het geholpen was. Ook hier geldt 'meten is weten' en dus meten we de hoek van de buiging zowel voor als na de oefeningen (helaas gisteren niet na). Na de massage kwam ik tot 57 graden geloof ik. En maandag kwam ik na de oefeningen tot 59 graden.
Thuis ga ik door met oefenen en ik heb oefeningen toegevoegd voor het trainen van mijn bovenbeenspieren. Ik heb het idee dat het wel werkt. Nu valt mijn knie nog naar binnen toe als ik sta waardoor ik onwaarschijnlijk mooie x-benen heb, maar als de bovenbenen sterker worden, trekken zij de knie weer meer naar buiten toe.

Soms doe ik ook gewoon leuke dingen hoor. Vorige week heb ik me door een taxi naar de stad laten rijden om naar de schoonheidsspecialiste te gaan. Daar trakteerde ik mezelf op een behandeling van anderhalf uur. Daarna ben ik koffie gaan drinken in de stad. Omdat ik de kosten van de taxi toch wel tegen vond vallen (bijna 20 euro) besloot ik met de bus terug te gaan. Maar de wandeling naar de halte van bus 3 viel ook nogal tegen en op het laatst had ik een blaar op mijn hand van de druk op de kruk.

Vanmorgen heb ik aardbeienjam gemaakt. Ik stond aan het aanrecht en van buitenaf lijkt het dan net of ik ook wel kan koken (dat begreep ik tenminste van de opmerkingen...) maar vergeet daarbij niet dat ik dan alleen op het rechterbeen sta en dat dat na verloop van tijd flink pijn doet in de spieren van het gezonde been. Zittend aan tafel kan ik natuurlijk wel het een en ander. Volgende week wil ik een taartje bakken en met marsepein bekleden. Dat kan zittend aan tafel (met hulp van mijn moeder). Wordt vervolgd!

Er op uit!

Het gaat gestaag de goede kant op, met mij en het been. Vorige week reed Ivo met mij achterin de auto naar de stad zodat ik naar mijn kapper kon. Ik heb natuurlijk wel zo mijn prioriteiten in het manke leven. En afgelopen woensdag reed hij me naar kantoor, waar ik heerlijk even heb rondgehangen en bijgepraat. Ook gisteren reed ik mee naar de stad. Omdat het nog voor elf uur was, mocht Ivo de winkelstraat inrijden. Daardoor kon hij me afzetten voor het restaurant waar ik met Irnsje had afgesproken voor koffie. Minke en Ivo kwamen na hun boodschappen op de markt ook erbij. Daarna liepen zij alvast naar de parkeergarage en liepen mij tegemoet met de rolstoel. Want hoewel ik best kan lopen met de krukken gaat het erg traag en gaan mijn handen toch wel pijn doen na een tijdje. Vandaag waren we bij Renate, Daniël, Thijs en Amber. Terwijl Minke zich het ongans sprong op de trampoline, Ivo en Daan gingen hardlopen, deed ik een dutje in het bed van Renate en Daniël. Uiteindelijk zijn we er bijna de hele dag geweest. Wat het zo heerlijk maakt, is dat ik het gevoel heb er weer bij te horen. Ik kan dan niet mijn steentje bijdragen aan het huishouden (ik vouw de was op als ik de kans krijg, ik orden het rondslingerende speelgoed zodat Ivo het makkelijk in de kast kan opbergen) maar ik ben minder dan drie weken (of vijf!) geleden alleen maar patiënt. Het gaat wel goed komen met mij!

Vooruitgang

Het is de twaalfde dag na de operatie. De pijn en wanhoop van de eerste dag zijn vergeten en ik boek langszaam vooruitgang. Een ontzettend fijne fysiotherapeute bezoekt mij op maandag en donderdag. De oefeningen die zij mij maandag gaf en die gisteren nog erg pijnlijk waren, voelen vandaag al minder erg. Ik heb de afgelopen twee nachten weer in het echtelijke bed geslapen. Ivo en ik wisselden van kant, zodat het aangedane been niet geschopt kan worden. Ik moet nu het been zoveel mogelijk laten hangen en buigen. Dus zittend op de bedrand, met het bovenbeen op het bed, laat ik het onderbeen hangen. Na een half uur zijn mijn tenen dan erg dik. Liggend op het ziekenhuisbed in de woonkamer heb ik nu het bed weer in een hoek staan en ligt er een opgerolde handdoek onder de knie om voor buiging te zorgen. Ik oefen met mijn voet. Maandag zijn de krammen en de hechting verwijderd. Ik heb ook een foto gezien van het binnenwerk na de operatie: een plaat, een schroef en talloze pennen. Bij het zien van die röntgenfoto keerde mijn maag zich zowat om. Ook tijdens het verwijderen van de krammetjes, dat geen pijn deed, ging ik bijna tegen de vlakte. Gelukkig zat ik in mijn rolstoel en was Irnsje bij me. Het litteken ziet er, op de bovenste drie centimeter na, netjes en smal uit. De bovenkant kiert wat en ik kijk er niet graag na. Er lijkt nog wat wondvocht uit te komen. Morgen komt er een mevrouw bij mij langs die wellicht wat vocht uit de vet/enkel kan weg masseren. Ik hoop dat dat wat verlichting geeft. Ik ben begonnen met het afbouwen an de pijnmedicate en neem nu nog maar één morfinetablet per dag in plaats van twee. Ik heb niet veel pijn, alleen na nieuwe oefeningen. Tot zo ver... To be continued!

Stadia

Het laatste blog was op de dag van de operatie. Inmiddels is deze meer dan een week geleden uitgevoerd en ben ik weer thuis.
De operatie is naar alle waarschijnlijkheid goed geslaagd. Met één plaat zijn de gruzelementen van het bot bijeengeharkt en vastgezet. Of dat met pennen of met botcement is gedaan - ik weet het niet. Er zit een grote hechting over het been, en twee kleinere voor twee drains.
De chirurg had mij al gewaarschuwd dat de eerste 24 uur afschuwelijk zouden zijn. En daar had hij allerminst over gelogen. Maar toen het eenmaal zover was, kon ik me dat niet herinneren want ik had echt heel veel pijn. Ook was ik redelijk in paniek, dus zaterdag was géén gezellig dag.
Dinsdag ben ik in de namiddag naar huis gegaan. Ik slaap nog altijd in het ziekenhuisbed in de woonkamer, maar ik ben van plan komende week eens een nachtje in ons eigen bed te proberen. Wat ik prettig vind aan het ziekenhuisbed, is dat Ivo's 's avonds het hek dicht doet, zodat er geen enkele kans tot uitrollen is.
Ik ga nu dagelijks douchen en dat bevalt me prima. Ik kleed me ook weer aan. Ik heb ongeveer 3 weken in slechts een onderbroekje en t-shirt in bed gelegen. Toen begon ik met een bh, en nu draag ik lekker een jurkje en maak ik me ook een beetje op. Ik voel me gelijk een stuk minder ziek en zielig.
Ik kan me redelijk redden met mijn krukken.
Gisteren ben ik met mijn zus, voorgeduwd in de rolstoel, naar de C1000 gegaan. Ik vind het heerlijk om buiten te komen en even onder de mensen te zijn. Daarna heb ik in de tuin geluncht en 's avonds ben ik ook weer in de tuin gaan eten. Daarna was ik kapot. Vandaag doe ik het dus rustiger aan.

Minke is een beetje 'anders' de laatste dagen. Moe, luistert niet goed, doet gekke dingen. Het zal voor haar natuurlijk ook wel gek zijn. Ze is voor alles aangewezen op haar vader, alhoewel ik ook probeer zeker twee keer op een dag met haar in mijn bed boekjes te lezen of iets anders te doen. Maar ik ben gewend nogal 'out-going' met haar te zijn. Even naar het winkelcentrum, naar een vriendin, de stad, koffie bij de Hema. Nu lig ik hier en mag ze maar weinig. Moet ze constant opruimen en komen opa's en oma's op haar passen.
Nu is ze met Ivo naar Ernst en Josephine. Ik hoop dat ze daar even lekker los kan gaan en het naar haar zin heeft. Het weer zit niet echt meer, anders hadden Ivo en Minke vanmiddag nog lekker naar buiten gekund. Ik had haar graag een andere zomer gegund!

Hier foto's van de knie in verschillende stadia.
Zaterdag 16 juni: in de spalk die ik in de ambulance omkreeg, in het ziekenhuisbed.

Toen bleek dat ik niet in de schiene kon met deze breuk, is er zaterdagavond nog een gipsen spalk gemaakt. Hier terug op de afdeling.

Donderdag middag mocht ik tijdelijk naar huis. Vervoerd in een rolstoel in een rolstoeltaxi. Warm en een naar zweet ruikende chauffeur. Kosten: € 42,-

Thuis in de woonkamer in het ziekenhuisbed. Minke is niet moe, zegt ze, maar valt als een zweterig blok in slaap als ze uit de peuterspeelzaal komt.

Vrijdag 29 juni weer per rolstoeltaxi terug naar het ziekenhuis voor de operatie.

Terug op de afdeling na de operatie, met zuurstof in mijn neus en een morfine-infuus in mijn hand. Toen ging het nog goed.

Thuis. Het linkerbeen is zeker anderhalf keer zo dik door opeenhoping van vocht. Timo ligt achter op het bed.

Close-up van het litteken. Het grote litteken is van 13 krammetjes voorzien, daaronder een 'echte' hechting en daaronder weer drie krammetjes. Inmiddels is de tekening van stift weggewassen.

There goes...

Bijna tijd om te gaan. De rolstoeltaxi arriveert om 11 uur. Ivo heeft vanmorgen een rolsoel met beensteun opgehaald bij de uitleen. Ik ben nog even gaan douchen, want of dat er morgen inzit, is nog maar de vraag. Mijn tas is gepakt. En ik ben nuchter. Ik ben niet nerveus, ik ben er eigenlijk wel klaar voor. Ik voel dat er wat ruimte in de spalk is gekomen en ik kan mijn been er een beetje in bewegen. Soms is dat wel even lekker, bijvoorbeeld als mijn hak niet lekker in de spalk ligt. Maar geslonken is et been zeker. Moeders werken hard, over Ivo maar te zwijgen. Minke is lief en soms ook niet: net een gewoon kind. Ze is begaan en druk met de zorgtaken die ik haar heb gegeven. Ze is soms droevig maar ook wel optimistisch ingesteld. Ik weet niet precies hoe lang ik blijven moet na de operatie. Ik schat drie tot vier dagen. Als ik weer een beetje bij ben vanmiddag of vanavond klim ik weer in Twitter. Ik word overstelpt met smsjes, tweets, mails en whats appjes. Soms kost elke vorm van communicatie veel energie, dus vergeef me tikfouten de eerste anderhalve dag. Ik zal wellicht Ivo vragen om vanavond of morgenochtend een gastblog te maken. Aangezien ik via de iPad geen foto's kan toevoegen bij een blog, volgen deze later als ik weer met de laptop kan zitten. Okido. Tot snel allemaal!