Vlak na ons huwelijk leken veel mensen de verwachting te hebben dat er nu wel een tweede kindje zou komen. En zoals kennelijk gebruikelijk is in onze cultuur, wordt het mij en ons (met regelmaat) gevraagd: En? Wanneer komt de tweede? Tuurlijk, ik heb de vraag heus ook wel gesteld. Maar probeer me in te houden als deze nu op mijn lippen ligt. Ik vind het eigenlijk een nogal impertinente vraag.
Wij weten het nog niet. We zijn allebei heel erg gek op Minke. Minke is nu drie en in vele opzichten hebben wij alweer een boel van onze vrijheid terug. Waarom dan weer aan zo'n babytje beginnen? We hebben het goed met z'n drietjes - we hebben plezier en voelen elkaar goed aan. Waarom die balans verstoren?
Nou, omdat het zo mooi is om nog een keer zwanger te mogen zijn. Of omdat ik het Minke gun om een grote zus te zijn. Of dat ik het iemand anders gun dat Minke zijn/haar grote zus is. Omdat een baby zo vertederend is.
Maar voor nu? Nee. Nu nog niet. Dus vraag maar niet. Of als je het vraagt, wees dan niet verbaasd als ik al mijn twijfels op tafel gooi!
Uitspraken:
Minke kleedde zich vanmorgen helemaal zelf aan: schoon hemd, longsleeve, jurk, legging, sokken (die helemaal tot haar knie over de legging gingen): Ik doe dit aan voor oma. Dat vindt zij vast heel fijn!
Minke komt thuis van het kinderdagverblijf met een moederdagcadeau: Mag ik het openpakken?
Minke is kennelijk onder de indruk van laarzen. Die van mij, de rode van Stella en ook die van Romy (vriendin op kinderdagverblijf). Gisteren voor zij wegging: Mag ik dan die laarzen van Romy aan, met die streepjes zo hier (wijst op de neusen van haar schoenen). Dat moet je dan maar even aan Romy vragen, zei ik. Ja, dan ga ìk dat regelen!
Minke poept de laatste dagen alleen maar kleine keuteltjes. Ik zeg dat we een geitje aan tafel hebben zitten. Nee, een Mega Mindy geit!
5 opmerkingen:
Heeeel openhartig! Maar aan de andere kant waarom zou je je verantwoorden. HET IS EEN KEUS VAN JULLIE BEIDEN!
...en nu zit ik hier met mijn kopje thee aan de keukentafel met kippenvel en een brokje in de keel. Wat dapper dat je dit opschrijft, en wat herken ik veel van jouw verhaal uit Martin's twijfels van een paar jaar terug. En ja: ook ik werd gek van al die mensen die vroegen 'wanneer komt er een tweede?'. Doe wat je hart je ingeeft want dat is altijd het juiste! Dikke, nee: hele dikke, kus!
Waarom zou je daar niet open en eerlijk over mogen zijn. Net als de roze wolk waar iedereen het over heeft als je net moeder bent. Zo erg dat je jezelf schaamt als je dat niet zo ervaart. Ook ik ben open en eerlijk tegen iedereen, dat het allemaal niet zo mee is gevallen voor mij.
Ook ik twijfelde over een tweede maar weet wel dat ik Bas niet alleen wil laten opgroeien. Dus mijn/onze beslissing is dus wel dat er een tweede kindje mag komen, maar wanneer dat weten we nog niet!
En mensen moeten misschien leren de vraag anders te stellen: "Willen jullie nog een (tweede,derde enz) kindje?" ipv wanneer komt de tweede? Want misschien kan/lukt of je wil je het niet!!! #durf te zeggen ;)
Waarom is het zo 'normaal'dat als je eerste kind de leeftijd van 3 heeft er 'automatisch' een 2 de komt. Kinderen kunnen krijgen is niet vanzelfsprekend (spreekt een adoptiekind en zelf ook lang bezig geweest). Daarbij moet het ook nog allemaal passen (ruimte, financien, ed). Ik had graag een groot gezin gewild als enig kind. Maar na de geboorte van stijn denk ik daar toch echt anders over. Keihard van je roze wolk afdonderen is echt niet fijn. Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die het een zeer vervelende vraag vind.
Een reactie posten