
Maandag ging ik vol goede moed weer aan de slag in Arnhem. Het reizen valt me niet tegen. Op de heenweg doe ik er 55 minuten over (vertrek tussen 06.30 en 06.45 uur) en op de terugweg zo'n uur en een kwartier (file rond Amersfoort). Het scheelt natuurlijk enorm dat het licht is 's ochtends en 's avonds. De wekker gaat vroeg en sporten na de werkdag schiet er wel bij in, helaas.
Dinsdag zat ik 's avonds nog met Sim bij de dierenarts want hij at al een paar dagen slecht of niet, hij sliep bijna alleen nog maar en had twee keer overgegeven. Foute boel dus. De dierenarts kon echter niets aan hem ontdekken; alle organen voelden goed, hij was niet uitgedroogd, goede kleur etc. Toch een poging gedaan om bloed te prikken, maar dat liet Sim niet toe, fel als hij kan zijn. Resultaat: een injectie tegen misselijkheid, een flesje met vloeistof tegen misselijkheid die ik hem zelf moet geven en 45 euro armer. Dezelfde avond begon hij nog met eten en nu lijkt er niks aan de hand.
En toen begon "de grote oplichting van Ivo". Woensdag 21 mei kenden we elkaar 1,5 jaar en ik vond dat wel een klein feestje waard. In het geniep boekte ik een hotel in Arnhem voor de nacht van donderdag op vrijdag. Vrijdag werkt Ivo normaliter, dus ik heb hem afgemeld bij de secretaresse van zijn baas. Ik had echter wel een partner in crime nodig, en dat werd Daniel. Ivo moest namelijk naar Anrhem gelokt worden. Dus Daniel verzond een briljant uitje: een voetbalclinic bij Vitesse in het Gelredome, georganiseerd door een sponsor van Vitesse, een projectontwikkelaar die het nieuwe pand van het bedrijf van Daniel zou gaan bouwen. Niets van dit alles is waar (behalve dat het bedrijf waar Daniel werkt een nieuw pand krijgt). Eerst diende probleem 1 zich aan: op dinsdag vertelde Ivo mij quasi nonchelant dat hij donderdag bij een collega ging eten en helpen met een website. Deze collega moest getraceerd en afgebeld. Gelukkig ging zij akkoord. Toen diende probleem 2 zich aan: Ivo heeft al een tijdje last van zijn lies en hapte in eerste instantie niet enthousiast toe toen Daan hem belde en hem mee vroeg. Daniel echter bleek over veel overtuigingskracht te beschikken en Ivo ging akkoord, hij zei zelfs later tegen mij dat Daan het goed had gedaan, want dat hij er nu toch wel reuze zin in had. Waarop hij zijn sporttas pakte, allerlei toiletartikelen erin deed, schoon ondergoed - alle zaken die ik nu niet meer stiekum hoefte te confisqueren. Toen Ivo woensdagavond bij Bart en Lenny de finale van de Champions League keek, kon ik mooi in mijn auto schone kleren en toiletartikelen voor mezelf leggen en toch ook maar een andere broek en shirt voor Ivo.
Overdag stuurde Daniel Ivo nog een briljante, geheel uit zijn duim gezogen mail over waar Ivo zich wanneer moest melden en hoe de avond eruit zou zien. Ik was de hele dag ontzettend nerveus, want ik was heimelijk bang dat Ivo het doorhad en dat ik degene was die in de maling werd genomen. Toen ik om kwart over vijf wegreed van mijn werk belde ik Ivo. Hij was al bijna bij het Gelredome en tijdens ons gesprek kwam hij daar aan. Hij had er veel zin in en had alle Vitesse spelers uit zijn hoofd geleerd, visite kaartjes mee om wat te netwerken en hij had overdag een paar keer goed zijn lies gestrekt en gerekt. Daniel belde hem nog even om te zeggen hoe laat hij zou arriveren. En toen reed ik de parkeerplaats van het Gelredome op en parkeerde mijn auto naast die van Ivo. Hij keek enigszins verbaasd maar dacht toen nog dat ik gewoon ook even kwam kijken, ik werkte immers in de buurt. Toen ik naast hem kwam zitten en zei dat het allemaal niet doorging, heeft hij dat zo´n tien minuten niet geloofd. Hij bleef maar zeggen ´ik ga voetballen´ en ik bleef maar zeggen dat dat niet zo was, terwijl ik helemaal in een deuk lag. Langzaam drong het tot hem door dat hij er vreselijk was ingetuimd en daar baalde hij reuze van!
Het hotelkamer was sfeervol en ruim, prima faciliteiten. We zijn door de stad gelopen en hebben bij een restaurantje gegeten:

Op de Korenmarkt dronken we nog koffie en toen waren we eigenlijk zo moe, dat we lekker naar ons hotel zijn gegaan.
De volgende ochtend hebben we in de zon door Park Sonsbeek gewandeld, waar we met plezier naar jonge meerkoeten keken die zelf waterplantjes probeerden te eten.

Daarna dronken we koffie bij Villa Sonsbeek en zaten heerlijk in de zon. (Zie blog van 20 december voor bijna dezelfde foto.)

Die middag hebben we door de winkelstraatjes van Arnhem geslenterd, kocht ik mooie schoentjes, Ivo een prachtig pak, aten we nog een broodje vlakbij mijn werk

en waren we om een uur of 7 die avond weer terug in Hilversum.
Ivo moppert zo nu en dan nog steeds over zijn voetbalclinic maar volgens mij heeft hij het best naar zijn zin gehad!
Zaterdag ging Ivo opnieuw naar de Nederlandse hockeyfinale, nu in Amsterdam (ze spelen wie het beste is van 3 potjes). Ik ging in Amersfoort naar de kapper en haalde mijn bestelde boek op: De kip die over de soep vloog. We aten bij Renate, Daniel en Thijs. Daan had heerlijk gekookt.
Vandaag is het een echte zondag: Ivo zit beneden wat te rommelen en heeft Roland Garros aan staan. Ik lig met Timo in bed en schrijf dit blog. Wel jammer dat toen Ivo beneden kwam, Timo rondliep met een jonge en dode pimeplmees in zijn bek. Met moeite hebben we 'm kunnen afpakken. Ivo komt net boven om te melden dat Chouffe pimpelmees numero 2 te pakken heeft. Hoeveel zouden er volgen?














































