Kogel door de kerk

De knoop is doorgehakt. Ik heb mijn baan opgezegd. Per 1 januari 2015 werk ik niet meer bij de gemeente Huizen.
Ik voel spanning, ik voel onzekerheid, maar bovenal voel ik opluchting.
Al meerdere jaren vraag ik me af of mijn persoonlijkheid zich nog wel kan verenigen met wat van mijn verwacht en geëist wordt als Wmo consulente. De wetgeving vereist van de burger een grote eigen inbreng, Eigen Kracht genoemd. Er is minder geld beschikbaar voor het inzetten van ondersteuning. Ik snap dat. De kosten van de AWBZ en Wmo stijgen de pan uit. De burger is zogenaamd verwend de afgelopen decennia. We moeten de burger heropvoeden. We noemen dat Kantelen.
Ik kan er met mijn hoofd bij. Maar mijn hart volgt niet. Daarbij komt dat ik na een grote reorganisatie binnen de gemeente Huizen koos voor deelname aan het Gemeenteloket. Dat loket vormt de eerste toegang voor alle burgers van Huizen. Voor vragen over WWB, schuldhulpverlening, leerlingenvervoer, Wmo, bijstand, minimabeleid. Ook komen de functies Begeleiding en Jeugdzorg per 2015 naar de gemeente.
Ik zag het mezelf niet doen. Toen ik vorige week in een overleg zat waarin we bespraken wie wat van wie ging leren voelde ik wel iets raars. Had ik te vlug opgegeven? Was het laf om dit leerproces niet in te gaan? Was ik gemakzuchtig? Misschien. Maar ik denk nu dat ik er goed aan doe mijn dienstverband bij Huizen te beëindigen.
En ik ga wel verder hoor. Maar dan als zelfstandige. Waarin? Houd mijn blog in de gaten!

Over spijkers en knopen

Soms moet je spijkers met koppen slaan. Het ijzer smeden als het heet is.
In veel gevallen ben ik daar goed in. Ik heb iets in mijn hoofd en ga het regelen. Voorbeeld? Vlak voor onze zomervakantie besloot ik toch wel heel graag een draagdoek te willen om Lena in te vervoeren. Dus hup, draagdoekconsulente uitgenodigd, doek gekocht en klaar is Klara.

Nog een voorbeeld? De avond na het schrijven van het vorige blogbericht heb ik me ingeschreven voor een cursus columns schrijven, die start in januari 2015. Net zo makkelijk. Ik verdiep me kort in de materie, besluit dat het goed is en regel het.
Maar waarom kan ik het soms zo slecht, die spreekwoordelijke knopen doorhakken? Al zeer geruime tijd heb ik grote twijfels over mijn werk. De wet die ik begon uit te voeren in 2007 is niet meer de wet die ik anno 2014 moet uitvoeren. Ik ervaar het niet als een vooruitgang, integendeel. En hoewel ik me zeer dikwijls afvraag waar mijn hart wel ligt als het niet meer bij de Wmo is, het antwoord daarop heb ik nog altijd niet gevonden. Komt het omdat het geen kwestie is van 'me even ergens kort in verdiepen' of speelt er meer? En wat is dat meer dan? Waarom lukt het me niet om voor eens en voor altijd een knoop door te hakken en een andere baan te zoeken? Of dapperder zijn, en op te zeggen.
Is jouw baan de baan die je werkelijk ambieert?
Ja? Dat is mooi. Hoe kwam het dat je die vond, of dat je weet waar jouw passie ligt?
Nee? Hoe komt dat dan, en waarom zeg je 'm niet op?

afbeelding van www.kaartje2go.nl

Eerst denken, dan doen

Een mens wil wel eens wat. En ik wil de laatste tijd nogal wat.
Nu ik tijdelijk thuis zit vanwege mijn been, heb ik tijd zat. Soms te veel, dan ga ik malen.
We namen een abonnement op Netflix zodat we Breaking Bad kunnen kijken, maar het betekende ook dat ik op mijn dagen alleen thuis, films ben gaan kijken. En sommige hebben me aan het denken gezet. Zo keek ik Julie & Julia. Over een jonge vrouw anno nu in New York die zoekt naar zingeving in haar dagelijks leven met een uitzichtloze baan en een blog start. Een blog waarin zij zichzelf uitdaagt elke dag gedurende één jaar gerechten te koken van bijna-naamgenoot Julia Child die in de jaren 60 van de vorige eeuw furore maakte met haar kookboek- en shows op televisie. Het leek me wel wat. Schrijven. Een doelstelling.
Daarbij kwam dat mij gevraagd werd om al dan niet tijdelijk korte nieuwsbriefjes te schrijven voor een online winkel in wijnen. En dat kwam dan weer omdat diegene mijn mailtjes aan ouders van het kinderdagverblijf over het reilen en zeilen van de oudercommissie erg goed geschreven vond.
Maar ik zou niet Simone heten als ik dan niet weet waarover te schrijven, of welk doel te hebben. Te denken dat natuurlijk nooit te kunnen. Maar ja, daar peins ik nu dus over. Ik overweeg (en zoek een beetje) naar een leuke cursus. Columns schrijven, of blogs. Ofzo.

Nu ik actief ben op Facebook merk ik dat ik minder vaak hier stukjes schrijf. Een echt blog is het natuurlijk nooit echt geweest; het is meer een online dagboek over mijn doen en laten en het leven met, maar ook van, mijn kinderen.
Ik ga eens proberen of het me lukt om het soms eens over een andere boeg te gooien. En dan hoor ik erg graag in de comments (!) hoe jullie dat bevalt.