Kogel door de kerk

De knoop is doorgehakt. Ik heb mijn baan opgezegd. Per 1 januari 2015 werk ik niet meer bij de gemeente Huizen.
Ik voel spanning, ik voel onzekerheid, maar bovenal voel ik opluchting.
Al meerdere jaren vraag ik me af of mijn persoonlijkheid zich nog wel kan verenigen met wat van mijn verwacht en geëist wordt als Wmo consulente. De wetgeving vereist van de burger een grote eigen inbreng, Eigen Kracht genoemd. Er is minder geld beschikbaar voor het inzetten van ondersteuning. Ik snap dat. De kosten van de AWBZ en Wmo stijgen de pan uit. De burger is zogenaamd verwend de afgelopen decennia. We moeten de burger heropvoeden. We noemen dat Kantelen.
Ik kan er met mijn hoofd bij. Maar mijn hart volgt niet. Daarbij komt dat ik na een grote reorganisatie binnen de gemeente Huizen koos voor deelname aan het Gemeenteloket. Dat loket vormt de eerste toegang voor alle burgers van Huizen. Voor vragen over WWB, schuldhulpverlening, leerlingenvervoer, Wmo, bijstand, minimabeleid. Ook komen de functies Begeleiding en Jeugdzorg per 2015 naar de gemeente.
Ik zag het mezelf niet doen. Toen ik vorige week in een overleg zat waarin we bespraken wie wat van wie ging leren voelde ik wel iets raars. Had ik te vlug opgegeven? Was het laf om dit leerproces niet in te gaan? Was ik gemakzuchtig? Misschien. Maar ik denk nu dat ik er goed aan doe mijn dienstverband bij Huizen te beëindigen.
En ik ga wel verder hoor. Maar dan als zelfstandige. Waarin? Houd mijn blog in de gaten!