zondag 25 november 2012
Pietjes
Dit jaar gingen Minke en ik, met de trein, naar Amsterdam waar wij onder andere een bezoekje brachten aan de Bijenkorf om de klimmende pieten in de lichthal. Zie hier de verschillen (14 november 2011 en 19 november 2012).
zondag 18 november 2012
Zoveel meer dan de buitenkant
Afgelopen vrijdag was het vijf maanden geleden dat ik mijn knie brak. Het is een terugkerend iets - haast een soort verjaardagmomenten, maar dan minder leuk. Alhoewel, de verschillen per maand zijn groot dus er valt zeker ook steeds iets te vieren.
Maar het gaat lang niet altijd even goed met me. Dat is niet altijd aan de buitenkant zichtbaar. Ik loop toch? Ik rijd toch auto? Ik ben toch weer aan het werk?
Ja, dat zijn allemaal heel fijne dingen. Maar dagelijks word ik geconfronteerd met wat ik niet kan. En eens in de zoveel tijd word ik gepresenteerd met nieuwe feiten, waaruit blijkt dat mij nog veel te wachten staat.
Dinsdag had ik een gesprek bij de bedrijfsarts. Ik heb haar deze keer rustig kunnen uitleggen hoe veel energie het revalidatieproces nog altijd kost. En daarbij heb ik haar volgens mij ook kunnen uitleggen dat er zoveel meer is dan alleen het trainen van het been. Dat ik nog heel erg het gevoel heb een paar maanden te moeten inhalen. Met Minke. Met Ivo. Met mijzelf. Ik ben de eerste tijd na het ongeval altijd in gezelschap van anderen geweest. Begrijp me niet verkeerd: ik heb hun zorg erg gewaardeerd, maar het er zelfstandig op uit kunnen voelt als een enorme vrijheid. Waar ik dan ook veel behoefte aan heb. Even iets met mezelf doen. De bedrijfsarts stelde voor dat ik per 17 december weer 100% ga werken. Dan ontloop ik ook de verandering in loondoorbetaling (na 6 maanden (gedeeltelijk) ziekteverzuim ga je minder verdienen over de uren die je niet aanwezig bent). Ik stemde in en was blij dat ze me niet al eerder volledig aan de slag wilde laten gaan.
Donderdag bezocht ik Eemland Orthopedie voor het laten aanmeten van een brace. Het lopen op ongelijke ondergrond (denk aan een grindpad, een boswandeling of 'gewoon' een kuiltje in de straat of stoep) is niet prettig. Een brace zou uitkomst moeten bieden. Dit is 'm geworden. Een heel geval, dat eigenlijk niet onder een broek kan. Wel over een bloot been of panty. Lekker charmant. Toen merkte de instrumentenmaker op, want ik mezelf ook al meerdere keren heb afgevraagd, dat ik een beenlengte verschil heb, van zo'n 5 mm. Nu doen we daar nog niets aan, want ik ben nog niet uitgerevalideerd en misschien is het weg als ook het plaatwerk uit mijn knie verwijderd wordt. Maar je moet je voorstellen dat dat voor mij schrikken is. Een soort bevestiging van mijn gevoel dat deze simpele val heel veel gevolgen heeft of nog kan hebben.
Op vrijdag had ik werkoverleg met mijn leidinggevende. En dat ging niet zo goed. Mijn hoofd is nog helemaal niet klaar om vol overgave te werken. Ik ga met plezier naar mijn werk en het werk dat ik momenteel doe vind ik ook prima. Ik zit al mijn ochtenden aan het loket en heb kort en redelijk bevredigend contact met klanten. Ik verbind telefoontjes door, ik beantwoord mails en beantwoord vragen van klanten. Het is goed zo. Na de lunch heb ik nog twee uurtjes te vullen. Dan handel ik wat administratie af van andere consulenten en houd me bezig met het maken van een boekje dat we gaan uitgeven over de verandering binnen de werkwijze van de Wmo in Huizen. En om drie uur ga ik naar huis.
Maar de collega's vinden me niet benaderbaar. Ik ga bijvoorbeeld in de spreekkamer werken van één tot drie, want om een collega van 'mijn' bureau te verjagen voor die twee uurtjes is niet mijn ding. En dat andere lege bureau is echt veel te hoog voor mij. Maar zij lopen mij straal voorbij als ze om 12.10 uur naar de kantine gaan, terwijl ik verplicht tot half 1 aan het loket zit. Dan krijg ik iets te horen over kip en ei. Jaja. Ik werk pas sinds 1 november weer tot na de lunch, dus dat is pas twee weken.
Niemand kan weten dat ik bezig ben met het feit dat ik vrijdag voor het eerst mijn kind zonder zijwieltjes naast haar vader naar het kinderdagverblijf zie weg fietsen, in de wetenschap dat ik haar dus niet kan ophalen, want ik loop niet snel genoeg om haar fietsend bij te houden. En fietsen kan ik niet. En dat doet pijn. Niemand ziet aan mij dat ik baal van de constatering dat mijn heupen niet gelijk zitten. Niemand ziet aan mij dat ik bij het slapen last heb van die schroef die zich naar buiten aan het werken is. Maar vanaf 17 december ben ik voor 100% beter gemeld en wordt van mij verwacht dat ik weer gewoon meedraai. En dat ik harder moet zijn. Dat ik niet altijd maar lief en vriendelijk moet zijn tegen klanten. Dat ik in toenemende mate 'nee' moet verkopen. Dat ik duidelijker moet zijn. Dat er tijdens mij afwezigheid oude dossiers van mij afgehandeld zijn waar mijn leidinggevende nog eens over wil praten.
En dan bedenk ik me dat ik vorig jaar niet zo'n heel goede beoordeling had, maar dat ik drie maanden later complimenten kreeg hoe goed ik het oppakte en dat als ik zo doorging ik volgend jaar een periodiek erbij kreeg. Hoe kan dat dan? Hoe kan het dan dat ik nooit iets terug krijg van de toetser? Wie doet er nou zijn werk niet goed?
Waar of ik mezelf zie nu we de komende tijd nog meer gaan veranderen, gaan samenwerken met Sociale Zaken? Wat ik nodig heb van het bedrijf om mijn functie uit te kunnen oefenen? Snap je dat ik daar helemaal niet mee bezig ben? Dat ik bezig ben dat ik maandag weer naar de fysio moet, dat ik al een week niet op mijn hometrainer heb gezeten, dat ik me afvraag op wat voor schoenen ik ga lopen als ik in Zuid Afrika ben? Of ik wel of niet die pen uit mijn knie laat verwijderen, alvast? Dat ik niet alleen drie keer per week naar de fysiotherapeut ga, maar om de week ook tijd kwijt ben aan een psycholoog waar ik heengestuurd ben? Dat ik dan weer bij de orthopedisch instrumentenmaker zit en dan weer bij de podoloog? En dat ik daarnaast een gezin heb, een klein kind, een leven en werk?
Ik bedoel maar.
Maar het gaat lang niet altijd even goed met me. Dat is niet altijd aan de buitenkant zichtbaar. Ik loop toch? Ik rijd toch auto? Ik ben toch weer aan het werk?
Ja, dat zijn allemaal heel fijne dingen. Maar dagelijks word ik geconfronteerd met wat ik niet kan. En eens in de zoveel tijd word ik gepresenteerd met nieuwe feiten, waaruit blijkt dat mij nog veel te wachten staat.
Dinsdag had ik een gesprek bij de bedrijfsarts. Ik heb haar deze keer rustig kunnen uitleggen hoe veel energie het revalidatieproces nog altijd kost. En daarbij heb ik haar volgens mij ook kunnen uitleggen dat er zoveel meer is dan alleen het trainen van het been. Dat ik nog heel erg het gevoel heb een paar maanden te moeten inhalen. Met Minke. Met Ivo. Met mijzelf. Ik ben de eerste tijd na het ongeval altijd in gezelschap van anderen geweest. Begrijp me niet verkeerd: ik heb hun zorg erg gewaardeerd, maar het er zelfstandig op uit kunnen voelt als een enorme vrijheid. Waar ik dan ook veel behoefte aan heb. Even iets met mezelf doen. De bedrijfsarts stelde voor dat ik per 17 december weer 100% ga werken. Dan ontloop ik ook de verandering in loondoorbetaling (na 6 maanden (gedeeltelijk) ziekteverzuim ga je minder verdienen over de uren die je niet aanwezig bent). Ik stemde in en was blij dat ze me niet al eerder volledig aan de slag wilde laten gaan.
Donderdag bezocht ik Eemland Orthopedie voor het laten aanmeten van een brace. Het lopen op ongelijke ondergrond (denk aan een grindpad, een boswandeling of 'gewoon' een kuiltje in de straat of stoep) is niet prettig. Een brace zou uitkomst moeten bieden. Dit is 'm geworden. Een heel geval, dat eigenlijk niet onder een broek kan. Wel over een bloot been of panty. Lekker charmant. Toen merkte de instrumentenmaker op, want ik mezelf ook al meerdere keren heb afgevraagd, dat ik een beenlengte verschil heb, van zo'n 5 mm. Nu doen we daar nog niets aan, want ik ben nog niet uitgerevalideerd en misschien is het weg als ook het plaatwerk uit mijn knie verwijderd wordt. Maar je moet je voorstellen dat dat voor mij schrikken is. Een soort bevestiging van mijn gevoel dat deze simpele val heel veel gevolgen heeft of nog kan hebben.
Op vrijdag had ik werkoverleg met mijn leidinggevende. En dat ging niet zo goed. Mijn hoofd is nog helemaal niet klaar om vol overgave te werken. Ik ga met plezier naar mijn werk en het werk dat ik momenteel doe vind ik ook prima. Ik zit al mijn ochtenden aan het loket en heb kort en redelijk bevredigend contact met klanten. Ik verbind telefoontjes door, ik beantwoord mails en beantwoord vragen van klanten. Het is goed zo. Na de lunch heb ik nog twee uurtjes te vullen. Dan handel ik wat administratie af van andere consulenten en houd me bezig met het maken van een boekje dat we gaan uitgeven over de verandering binnen de werkwijze van de Wmo in Huizen. En om drie uur ga ik naar huis.
Maar de collega's vinden me niet benaderbaar. Ik ga bijvoorbeeld in de spreekkamer werken van één tot drie, want om een collega van 'mijn' bureau te verjagen voor die twee uurtjes is niet mijn ding. En dat andere lege bureau is echt veel te hoog voor mij. Maar zij lopen mij straal voorbij als ze om 12.10 uur naar de kantine gaan, terwijl ik verplicht tot half 1 aan het loket zit. Dan krijg ik iets te horen over kip en ei. Jaja. Ik werk pas sinds 1 november weer tot na de lunch, dus dat is pas twee weken.
Niemand kan weten dat ik bezig ben met het feit dat ik vrijdag voor het eerst mijn kind zonder zijwieltjes naast haar vader naar het kinderdagverblijf zie weg fietsen, in de wetenschap dat ik haar dus niet kan ophalen, want ik loop niet snel genoeg om haar fietsend bij te houden. En fietsen kan ik niet. En dat doet pijn. Niemand ziet aan mij dat ik baal van de constatering dat mijn heupen niet gelijk zitten. Niemand ziet aan mij dat ik bij het slapen last heb van die schroef die zich naar buiten aan het werken is. Maar vanaf 17 december ben ik voor 100% beter gemeld en wordt van mij verwacht dat ik weer gewoon meedraai. En dat ik harder moet zijn. Dat ik niet altijd maar lief en vriendelijk moet zijn tegen klanten. Dat ik in toenemende mate 'nee' moet verkopen. Dat ik duidelijker moet zijn. Dat er tijdens mij afwezigheid oude dossiers van mij afgehandeld zijn waar mijn leidinggevende nog eens over wil praten.
En dan bedenk ik me dat ik vorig jaar niet zo'n heel goede beoordeling had, maar dat ik drie maanden later complimenten kreeg hoe goed ik het oppakte en dat als ik zo doorging ik volgend jaar een periodiek erbij kreeg. Hoe kan dat dan? Hoe kan het dan dat ik nooit iets terug krijg van de toetser? Wie doet er nou zijn werk niet goed?
Waar of ik mezelf zie nu we de komende tijd nog meer gaan veranderen, gaan samenwerken met Sociale Zaken? Wat ik nodig heb van het bedrijf om mijn functie uit te kunnen oefenen? Snap je dat ik daar helemaal niet mee bezig ben? Dat ik bezig ben dat ik maandag weer naar de fysio moet, dat ik al een week niet op mijn hometrainer heb gezeten, dat ik me afvraag op wat voor schoenen ik ga lopen als ik in Zuid Afrika ben? Of ik wel of niet die pen uit mijn knie laat verwijderen, alvast? Dat ik niet alleen drie keer per week naar de fysiotherapeut ga, maar om de week ook tijd kwijt ben aan een psycholoog waar ik heengestuurd ben? Dat ik dan weer bij de orthopedisch instrumentenmaker zit en dan weer bij de podoloog? En dat ik daarnaast een gezin heb, een klein kind, een leven en werk?
Ik bedoel maar.
zaterdag 17 november 2012
zondag 11 november 2012
Zoals Suze. Maar dan anders.
Minke wilde een jas zoals Suze heeft. Dat wil zeggen een zilveren jas met een ceintuur mèt gesp. Ik vond het prima dat Minke nog een winterjas kreeg, want de huidige jas is nog van vorig jaar en ze kon wel een wat langer model gebruiken. Maar ik zei haar dat we gingen wachten op de uitverkoop.
Al snel vonden we een zilveren jas, lang en in de uitverkoop. Maar de ceintuur ontbrak. Na veel wikken en wegen besloot ik de jas niet te kopen.
Maar ja, een jas die bijna aan alle eisen voldoet niet kopen, da's toch wel lastig. Ik verzon toen dat ik best zelf een ceintuur met gesp kon maken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik kocht bij de fourniturenzaak een groot stuk rood elastisch band en een gesp die precies de juiste maat had. Ik zette de gesp aan het band en de band aan de jas. Klaar is Klara. En Minke? Die doet 'm niet meer uit. En poseren wil ze ook wel even.
Al snel vonden we een zilveren jas, lang en in de uitverkoop. Maar de ceintuur ontbrak. Na veel wikken en wegen besloot ik de jas niet te kopen.
Maar ja, een jas die bijna aan alle eisen voldoet niet kopen, da's toch wel lastig. Ik verzon toen dat ik best zelf een ceintuur met gesp kon maken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik kocht bij de fourniturenzaak een groot stuk rood elastisch band en een gesp die precies de juiste maat had. Ik zette de gesp aan het band en de band aan de jas. Klaar is Klara. En Minke? Die doet 'm niet meer uit. En poseren wil ze ook wel even.
woensdag 31 oktober 2012
Smoesjes
Ik hoorde onlangs het volgende beneden in de keuken gebeuren:
Ivo: Kom, drink je jus d'orange even op.
Minke: Nee, mijn buik zit vol.
Ivo: Kom op zeg, dit is echt heel gezond en goed voor je. Er is vast nog wel een plekje voor.
Minke: Nee, mijn buik zit vol want eh, eh, eh, dan heb ik geen gaatje meer voor tanden te poetsen.
Ivo: Kom, drink je jus d'orange even op.
Minke: Nee, mijn buik zit vol.
Ivo: Kom op zeg, dit is echt heel gezond en goed voor je. Er is vast nog wel een plekje voor.
Minke: Nee, mijn buik zit vol want eh, eh, eh, dan heb ik geen gaatje meer voor tanden te poetsen.
zondag 21 oktober 2012
Wat in het vat zit...
Nu Minke echt wat groter wordt vind ik het leuk om haar wat meer bloot te stellen aan Kunst & Cultuur. Lezen, bibliotheekbezoek, boekwinkels en voorleesochtenden; daar is ze allemaal allang bekend mee. Musea bezoeken we niet vaak. We bezochten het Dick Bruna huis in Utrecht en het Museonder op Park Hoge Veluwe. Met haar oma is ze in Kasteel Groeneveld geweest. Tot nu toe is ze één keer in het theater geweest, namelijk toen we haar meenamen naar een voorstelling van Dirk Scheele in Baarn. Omdat ze dat heel leuk vond hebben we nu drie uitjes in het vat:
In november gaan we naar een optreden van Samba Salad, waar we twee cd's van hebben waar we van genieten. Ze blinken uit in muzikaliteit, in enthousiasme, in pakkende teksten.
In maart gaan we, met Margot en Eva, naar een kinderconcert in de kleine zaal van het Concertgebouw. Mijn zus en ik hadden vroeger, met mijn ouders, een abonnement op de kinderconcerten en ik kan me herinneren het leuk te vinden. Ik ben benieuwd hoe Minke het zal ervaren.
En dan in mei bezoeken we hier in de Flint een voorstelling van Buurman & Buurman. Ik hoop dat Minke er net zo om moet schaterlachen als om de filmpjes!
In november gaan we naar een optreden van Samba Salad, waar we twee cd's van hebben waar we van genieten. Ze blinken uit in muzikaliteit, in enthousiasme, in pakkende teksten.
In maart gaan we, met Margot en Eva, naar een kinderconcert in de kleine zaal van het Concertgebouw. Mijn zus en ik hadden vroeger, met mijn ouders, een abonnement op de kinderconcerten en ik kan me herinneren het leuk te vinden. Ik ben benieuwd hoe Minke het zal ervaren.
En dan in mei bezoeken we hier in de Flint een voorstelling van Buurman & Buurman. Ik hoop dat Minke er net zo om moet schaterlachen als om de filmpjes!
woensdag 10 oktober 2012
Het laatste woord
Zomaar wat geklets:
Minke tegen Ivo: Als ik groter ben ga ik op crossfietsen. En als jij 35 wordt mag je ook op crossfietsen. En dan ga ik niet meer op crossfietsen. Dan ga ik op Mega Mindy. En als ik dan daarna op K3 ga, mag jij op Mega Mindy.
Ik: ik vind het jammer dat je nooit je blauwe bandana draagt.
Minke: neehee, die is voor de winter. Dat heb ik besluiten.
Minke wil met mijn telefoon foto's maken. Ik vertel haar op welk knopje ze moet drukken.
Minke: Dat weet ik to-hoch.
Er wordt aan de weg gewerkt.
Minke: En dat blauwe huisje is de w.c. (wijst naar een Dixi-toilet).
Ik: Hoe weet je dat nou weer?
M: Dat weet ik gewoon.
Minke tegen Ivo: Als ik groter ben ga ik op crossfietsen. En als jij 35 wordt mag je ook op crossfietsen. En dan ga ik niet meer op crossfietsen. Dan ga ik op Mega Mindy. En als ik dan daarna op K3 ga, mag jij op Mega Mindy.
Ik: ik vind het jammer dat je nooit je blauwe bandana draagt.
Minke: neehee, die is voor de winter. Dat heb ik besluiten.
Minke wil met mijn telefoon foto's maken. Ik vertel haar op welk knopje ze moet drukken.
Minke: Dat weet ik to-hoch.
Er wordt aan de weg gewerkt.
Minke: En dat blauwe huisje is de w.c. (wijst naar een Dixi-toilet).
Ik: Hoe weet je dat nou weer?
M: Dat weet ik gewoon.
zondag 7 oktober 2012
Beduusd
Afgelopen woensdag was ik in het ziekenhuis voor het laten maken van een röntgenfoto en een bezoek aan de chirurg. Ik merkte van te voren dat ik wel benieuwd was naar wat er te zien zou zijn. Echt nerveus was ik niet. De foto's waren zo gemaakt en daarna volgde het onderhoud met de arts. Voordat hij mij in persoon zag, had hij de röntgenfoto's bekeken. Daar was hij niet heel blij van geworden en hij verwachtte een patiënte te zien met veel pijn. Ik heb echter niet heel veel pijn. Ja, dat schroefje (deze keer echt geteld: het zijn er acht in totaal) zit me soms dwars en ik denk ook de plaat te voelen 'branden' onder het litteken. Maar pijn, nee, dat niet. Volgens dokter Van Olden zakt de hele boel weg. Ja, ik had wel een puinhoop van een knie. Ivo herinnerde zich ook dat Van Olden hem na de operatie had gebeld en het woord 'geëxplodeerd' in de mond had genomen.
Ik zei dat de steunzolen mij veel ondersteuning gaven, dat ik vond dat het de laatste paar weken echt goed vooruitging en dat ik weer aan het werk was.
Hij vertelde dat hij de plaat en schroeven in principe een jaar na het ongeval wil verwijderen. Hij zou de schroef die zich nu naar buiten aan het werken is ook seperaat (dus eerder) weg kunnen halen. We maakten geen nieuwe afspraak. Ik heb besloten hem in maart weer te bezoeken, zodat we dan een afspraak kunnen maken over een operatie om het plaatwerk te verwijderen. Mocht ik eerder pijn of last hebben, kan ik hem altijd nog eerder een bezoek brengen.
De rest van de dag was ik er eigenlijk wel beduusd van. Want de wetenschap dat ik nu niet ergens last van heb, maar dat het van binnen niet zo goed gaat (ik zag inderdaad op de foto's dat er iets aan het verschuiven was) maakt me wel bang voor de toekomst. Het woord prothese viel weer en gezegd moet worden, daar word ik nou niet bepaald blij van.
Tot zover...
Ik zei dat de steunzolen mij veel ondersteuning gaven, dat ik vond dat het de laatste paar weken echt goed vooruitging en dat ik weer aan het werk was.
Hij vertelde dat hij de plaat en schroeven in principe een jaar na het ongeval wil verwijderen. Hij zou de schroef die zich nu naar buiten aan het werken is ook seperaat (dus eerder) weg kunnen halen. We maakten geen nieuwe afspraak. Ik heb besloten hem in maart weer te bezoeken, zodat we dan een afspraak kunnen maken over een operatie om het plaatwerk te verwijderen. Mocht ik eerder pijn of last hebben, kan ik hem altijd nog eerder een bezoek brengen.
De rest van de dag was ik er eigenlijk wel beduusd van. Want de wetenschap dat ik nu niet ergens last van heb, maar dat het van binnen niet zo goed gaat (ik zag inderdaad op de foto's dat er iets aan het verschuiven was) maakt me wel bang voor de toekomst. Het woord prothese viel weer en gezegd moet worden, daar word ik nou niet bepaald blij van.
Tot zover...
vrijdag 28 september 2012
TROTS!!!
http://youtu.be/jcCWwaVNhaM
Morgen 15 weken geleden viel ik van mijn fiets.
Vandaag 13 weken geleden ging ik onder het mes.
Vandaag 5 weken geleden mocht ik met één kruk gaan lopen.
En sinds gisteren mag ik (binnen) de kruk weglaten. Ook buiten mag ik (korte) stukken zonder hulpmiddel lopen. En dat betekent dat ik wellicht eind volgende week mag auto rijden.
Ik ben HEEL BLIJ!
Morgen 15 weken geleden viel ik van mijn fiets.
Vandaag 13 weken geleden ging ik onder het mes.
Vandaag 5 weken geleden mocht ik met één kruk gaan lopen.
En sinds gisteren mag ik (binnen) de kruk weglaten. Ook buiten mag ik (korte) stukken zonder hulpmiddel lopen. En dat betekent dat ik wellicht eind volgende week mag auto rijden.
Ik ben HEEL BLIJ!
dinsdag 25 september 2012
Gemengde gevoelens?
Eind van deze week is het 15 weken geleden dat ik van mijn fiets viel. En ik moet het werkzame leven weer gaan oppakken. Ik heb gemengde gevoelens hierover.
Vandaag sprak ik met de bedrijfsarts en woonde in de middag het teamoverleg bij. Fysiek was dat laatste nog best lastig, want twee uur zitten is nog niet helemaal je van het.
De afgelopen twee weken heb ik (bijna) dagelijks mijn emails bijgehouden. Ik merkte toen dat ik het best weer leuk vond om met het werk bezig te zijn. Maar nu de eerste dag nadert (dinsdag ga ik een ochtend werken) merk ik dat het best een hele overgang is. Er bestaat wat verwarring over het aantal dagen dat ik nu terug ga komen. Volgens de bedrijfsarts kan ik weer drie halve dagen gaan werken, maar in de notulen van de vergadering stond dat ik voor vier uur per week terugkwam. Woensdagochtend ben ik niet in de gelegenheid om te werken, omdat ik dan een afspraak heb voor röntgenfoto's en een consult bij de chirurg.
Ik ben nu bezig om collega's te vinden die mij op mijn werkdagen 's ochtends mee willen nemen naar Huizen. Ik zou in principe 's middags met het openbaar vervoer terug kunnen (misschien wil Ivo me op woensdagen wel ophalen...). Met de bus en de trein zijn er verscheidene routes, de kortste duurt zo'n anderhalf uur.
Ja, ik zie op tegen de terugkeer naar het werk.
Vandaag sprak ik met de bedrijfsarts en woonde in de middag het teamoverleg bij. Fysiek was dat laatste nog best lastig, want twee uur zitten is nog niet helemaal je van het.
De afgelopen twee weken heb ik (bijna) dagelijks mijn emails bijgehouden. Ik merkte toen dat ik het best weer leuk vond om met het werk bezig te zijn. Maar nu de eerste dag nadert (dinsdag ga ik een ochtend werken) merk ik dat het best een hele overgang is. Er bestaat wat verwarring over het aantal dagen dat ik nu terug ga komen. Volgens de bedrijfsarts kan ik weer drie halve dagen gaan werken, maar in de notulen van de vergadering stond dat ik voor vier uur per week terugkwam. Woensdagochtend ben ik niet in de gelegenheid om te werken, omdat ik dan een afspraak heb voor röntgenfoto's en een consult bij de chirurg.
Ik ben nu bezig om collega's te vinden die mij op mijn werkdagen 's ochtends mee willen nemen naar Huizen. Ik zou in principe 's middags met het openbaar vervoer terug kunnen (misschien wil Ivo me op woensdagen wel ophalen...). Met de bus en de trein zijn er verscheidene routes, de kortste duurt zo'n anderhalf uur.
Ja, ik zie op tegen de terugkeer naar het werk.
zaterdag 15 september 2012
Mooi roze is niet lelijk
Minke is twee week geleden weer begonnen met danskriebels van de Scholen in de Kunst. Omdat ikzelf niet mee kan dansen (en haar er naar toe rijden) gaat oma Gea mee. In tegenstelling tot vorig jaar wilde Minke een balletpak aan. Laat ik nou het pakje dat ze heeft niet zo mooi vinden... Dus een smaakvol pakje werd vandaag aangeschaft. Wat zijn we er blij mee!
Oja, en dat op de bank staan? Dat mocht van de dansjuf hoor!
Oja, en dat op de bank staan? Dat mocht van de dansjuf hoor!
dinsdag 4 september 2012
België
Ivo, Minke en ik zijn, in plaats van twee weken te gaan kamperen in Frankrijk, een midweek naar België geweest. Maandag heen, zaterdag rond het middaguur weer terug. We huurden op een klein Center Parcs een huisje, aan de Belgische kust. Het was er fijn. Het kleine huisje was prima, de konijnen die onze wortels aten in de tuin waren leuk, het zwembad was heerlijk en Minke genoot met volle teugen van het springkussen en de trampolines. En van ijsjes eten, want dat doet ze graag.
We bezochten Brugge maar ook Sea Life, waar we naast haaien en zeepaardjes ook zeehonden en zeeleeuwen zagen.
We zwommen bijna dagelijks (zelfs ik), speelden met de Lego, aten verse Vlaamse frieten en deden het rustig aan.
Dus hoewel onze vakantie er anders uit zag dan in eerste instantie stond gepland, hebben we het heerlijk gehad!
We bezochten Brugge maar ook Sea Life, waar we naast haaien en zeepaardjes ook zeehonden en zeeleeuwen zagen.
We zwommen bijna dagelijks (zelfs ik), speelden met de Lego, aten verse Vlaamse frieten en deden het rustig aan.
Dus hoewel onze vakantie er anders uit zag dan in eerste instantie stond gepland, hebben we het heerlijk gehad!
zondag 2 september 2012
Manke Poot
Afgelopen week in Belgie veel gelopen met één kruk, want dat was opdracht en doel. Omdat het rubber dopje onder de linker kruk het begaf, moest ik ook wel met alleen die ene verder. Op mijn verzoek maakte Ivo op vrijdag wederom een filmpje. Zo kunnen we een beetje de vooruitgang in de gaten houden.
Als ik lang stilzit dan is het opstarten erg moeilijk en enigszins vervelend. Als ik eenmaal lekker op gang ben gaat het wel, totdat het te lang duurt, dan is het niet meer zo leuk. Zie hier en oordeel zelf:
http://www.youtube.com/watch?v=0dP4_YeSjWA&feature=plcp
Als ik lang stilzit dan is het opstarten erg moeilijk en enigszins vervelend. Als ik eenmaal lekker op gang ben gaat het wel, totdat het te lang duurt, dan is het niet meer zo leuk. Zie hier en oordeel zelf:
http://www.youtube.com/watch?v=0dP4_YeSjWA&feature=plcp
vrijdag 24 augustus 2012
Lopen
Afgelopen maandag was ik op controle in het ziekenhuis, de eerste na de operatie.
Eerst werden er foto's gemaakt, daarna had ik een consult bij de chirurg. De foto's zagen er goed uit. Het kuitbot is weer aan elkaar gegroeid en de arts zag dat de botcellen in het plateau aan het aangroeien waren. Ook zag hij dat het wat scheef stond, maar dat had hij de dag na de operatie al opgemerkt. Hij schreef mij dus een steunzool voor, die ik na volgende week ga laten aanmeten. Ik hoorde wat ik horen wilde, namelijk dat ik mag gaan belasten.
De volgende dag was ik bij de fysiotherapeute en zij leerde mij meer kracht op de voetstap te zetten. En vandaag werd het mooier (zoiets dan), want ik bezocht mijn huisarts, die vond dat ik nu echt keihard aan de bak moet. Over drie weken zonder krukken.
Dus toen ik een verdieping afzakte in het gezondheidscentrum voor mijn afspraak bij de fysiotherapeute, voegden wij de daad bij het woord. Lopen met één kruk. De eerste drie minuten kreeg ik het echt niet voor elkaar om mijn been maar enigszins te verplaatsen, maar toen ik eenmaal het trucje doorhad, liep ik rondjes om de behandeltafel.
Dat lopen met één kruk moet ik nu volhouden, met name binnenshuis, want buitenshuis is het misschien nog wat te hobbelig, al liep ik met Ivo aan mij zijde wel even langs het fietspad voor ons huis, dat mooi glad is.
Het voelt onprettig, want pijnlijk voor de kuitspier. En voor de heup en bil. En het ziet er reuze grappig uit. Ik voel me een soort kruising tussen een poliopatiënt en een spast. Oordeel zelf door op onderstaande link te klikken.
http://youtu.be/GdfXTFpzSWM
Eens kijken of het er volgende week vrijdag al anders uitziet...
Eerst werden er foto's gemaakt, daarna had ik een consult bij de chirurg. De foto's zagen er goed uit. Het kuitbot is weer aan elkaar gegroeid en de arts zag dat de botcellen in het plateau aan het aangroeien waren. Ook zag hij dat het wat scheef stond, maar dat had hij de dag na de operatie al opgemerkt. Hij schreef mij dus een steunzool voor, die ik na volgende week ga laten aanmeten. Ik hoorde wat ik horen wilde, namelijk dat ik mag gaan belasten.
De volgende dag was ik bij de fysiotherapeute en zij leerde mij meer kracht op de voetstap te zetten. En vandaag werd het mooier (zoiets dan), want ik bezocht mijn huisarts, die vond dat ik nu echt keihard aan de bak moet. Over drie weken zonder krukken.
Dus toen ik een verdieping afzakte in het gezondheidscentrum voor mijn afspraak bij de fysiotherapeute, voegden wij de daad bij het woord. Lopen met één kruk. De eerste drie minuten kreeg ik het echt niet voor elkaar om mijn been maar enigszins te verplaatsen, maar toen ik eenmaal het trucje doorhad, liep ik rondjes om de behandeltafel.
Dat lopen met één kruk moet ik nu volhouden, met name binnenshuis, want buitenshuis is het misschien nog wat te hobbelig, al liep ik met Ivo aan mij zijde wel even langs het fietspad voor ons huis, dat mooi glad is.
Het voelt onprettig, want pijnlijk voor de kuitspier. En voor de heup en bil. En het ziet er reuze grappig uit. Ik voel me een soort kruising tussen een poliopatiënt en een spast. Oordeel zelf door op onderstaande link te klikken.
http://youtu.be/GdfXTFpzSWM
Eens kijken of het er volgende week vrijdag al anders uitziet...
woensdag 8 augustus 2012
Op de fiets
Sinds vorige week bezoekt de fysiotherapeute mij niet meer, maar ik haar. Drie keer per week heb ik een afspraak in de praktijk van het gezondheidscentrum. Op maandag gaan mijn moeder en Minke mee en vermaken zich met een soort skippybal en ander materiaal. En ik? Ik onderga een lichte martelgang. In eerste instantie moet ik op een ligfiets om daarop met het goede been de trapper goed weg te duwen waardoor je druk en dus rek uitoefent op het slechte been. Dat is niet heel leuk, maar het werkt wel. Sinds deze week ga ik ook op de zogenaamde legpress. Ik plaats mijn beide voeten tegen een plaat en zet het gewicht op 10 kilo. Ik maak dan een beginnetje met duwen met beide benen. Zodra ik in beweging kom, haal ik de rechtervoet weg, zodat ik verder duw met alleen het linkerbeen. Ik merk dat ik vooruit ga, omdat ik mijn voet al lager op de plaat zetten kan.
Gisteren heeft de fysiotherapeute mijn kuit gemasseerd. Ik zei nog "masseren vind ik wel fijn" waarop zij antwoordde dat dat geenszins het geval zou zijn. En ze had gelijk. Ze masseert met volle kracht en duwt daarbij in feite de spieren uit, zodat ze langer worden. Hoewel het pijnlijk was en ik daarna nog de fiets en de legpress moest doen, merkte ik wel dat het geholpen was. Ook hier geldt 'meten is weten' en dus meten we de hoek van de buiging zowel voor als na de oefeningen (helaas gisteren niet na). Na de massage kwam ik tot 57 graden geloof ik. En maandag kwam ik na de oefeningen tot 59 graden.
Thuis ga ik door met oefenen en ik heb oefeningen toegevoegd voor het trainen van mijn bovenbeenspieren. Ik heb het idee dat het wel werkt. Nu valt mijn knie nog naar binnen toe als ik sta waardoor ik onwaarschijnlijk mooie x-benen heb, maar als de bovenbenen sterker worden, trekken zij de knie weer meer naar buiten toe.
Soms doe ik ook gewoon leuke dingen hoor. Vorige week heb ik me door een taxi naar de stad laten rijden om naar de schoonheidsspecialiste te gaan. Daar trakteerde ik mezelf op een behandeling van anderhalf uur. Daarna ben ik koffie gaan drinken in de stad. Omdat ik de kosten van de taxi toch wel tegen vond vallen (bijna 20 euro) besloot ik met de bus terug te gaan. Maar de wandeling naar de halte van bus 3 viel ook nogal tegen en op het laatst had ik een blaar op mijn hand van de druk op de kruk.
Vanmorgen heb ik aardbeienjam gemaakt. Ik stond aan het aanrecht en van buitenaf lijkt het dan net of ik ook wel kan koken (dat begreep ik tenminste van de opmerkingen...) maar vergeet daarbij niet dat ik dan alleen op het rechterbeen sta en dat dat na verloop van tijd flink pijn doet in de spieren van het gezonde been. Zittend aan tafel kan ik natuurlijk wel het een en ander. Volgende week wil ik een taartje bakken en met marsepein bekleden. Dat kan zittend aan tafel (met hulp van mijn moeder). Wordt vervolgd!
Gisteren heeft de fysiotherapeute mijn kuit gemasseerd. Ik zei nog "masseren vind ik wel fijn" waarop zij antwoordde dat dat geenszins het geval zou zijn. En ze had gelijk. Ze masseert met volle kracht en duwt daarbij in feite de spieren uit, zodat ze langer worden. Hoewel het pijnlijk was en ik daarna nog de fiets en de legpress moest doen, merkte ik wel dat het geholpen was. Ook hier geldt 'meten is weten' en dus meten we de hoek van de buiging zowel voor als na de oefeningen (helaas gisteren niet na). Na de massage kwam ik tot 57 graden geloof ik. En maandag kwam ik na de oefeningen tot 59 graden.
Thuis ga ik door met oefenen en ik heb oefeningen toegevoegd voor het trainen van mijn bovenbeenspieren. Ik heb het idee dat het wel werkt. Nu valt mijn knie nog naar binnen toe als ik sta waardoor ik onwaarschijnlijk mooie x-benen heb, maar als de bovenbenen sterker worden, trekken zij de knie weer meer naar buiten toe.
Soms doe ik ook gewoon leuke dingen hoor. Vorige week heb ik me door een taxi naar de stad laten rijden om naar de schoonheidsspecialiste te gaan. Daar trakteerde ik mezelf op een behandeling van anderhalf uur. Daarna ben ik koffie gaan drinken in de stad. Omdat ik de kosten van de taxi toch wel tegen vond vallen (bijna 20 euro) besloot ik met de bus terug te gaan. Maar de wandeling naar de halte van bus 3 viel ook nogal tegen en op het laatst had ik een blaar op mijn hand van de druk op de kruk.
zondag 22 juli 2012
Er op uit!
Het gaat gestaag de goede kant op, met mij en het been.
Vorige week reed Ivo met mij achterin de auto naar de stad zodat ik naar mijn kapper kon. Ik heb natuurlijk wel zo mijn prioriteiten in het manke leven. En afgelopen woensdag reed hij me naar kantoor, waar ik heerlijk even heb rondgehangen en bijgepraat.
Ook gisteren reed ik mee naar de stad. Omdat het nog voor elf uur was, mocht Ivo de winkelstraat inrijden. Daardoor kon hij me afzetten voor het restaurant waar ik met Irnsje had afgesproken voor koffie.
Minke en Ivo kwamen na hun boodschappen op de markt ook erbij. Daarna liepen zij alvast naar de parkeergarage en liepen mij tegemoet met de rolstoel. Want hoewel ik best kan lopen met de krukken gaat het erg traag en gaan mijn handen toch wel pijn doen na een tijdje.
Vandaag waren we bij Renate, Daniël, Thijs en Amber. Terwijl Minke zich het ongans sprong op de trampoline, Ivo en Daan gingen hardlopen, deed ik een dutje in het bed van Renate en Daniël. Uiteindelijk zijn we er bijna de hele dag geweest.
Wat het zo heerlijk maakt, is dat ik het gevoel heb er weer bij te horen. Ik kan dan niet mijn steentje bijdragen aan het huishouden (ik vouw de was op als ik de kans krijg, ik orden het rondslingerende speelgoed zodat Ivo het makkelijk in de kast kan opbergen) maar ik ben minder dan drie weken (of vijf!) geleden alleen maar patiënt.
Het gaat wel goed komen met mij!
woensdag 11 juli 2012
Vooruitgang
Het is de twaalfde dag na de operatie. De pijn en wanhoop van de eerste dag zijn vergeten en ik boek langszaam vooruitgang.
Een ontzettend fijne fysiotherapeute bezoekt mij op maandag en donderdag. De oefeningen die zij mij maandag gaf en die gisteren nog erg pijnlijk waren, voelen vandaag al minder erg. Ik heb de afgelopen twee nachten weer in het echtelijke bed geslapen. Ivo en ik wisselden van kant, zodat het aangedane been niet geschopt kan worden. Ik moet nu het been zoveel mogelijk laten hangen en buigen. Dus zittend op de bedrand, met het bovenbeen op het bed, laat ik het onderbeen hangen. Na een half uur zijn mijn tenen dan erg dik. Liggend op het ziekenhuisbed in de woonkamer heb ik nu het bed weer in een hoek staan en ligt er een opgerolde handdoek onder de knie om voor buiging te zorgen. Ik oefen met mijn voet.
Maandag zijn de krammen en de hechting verwijderd. Ik heb ook een foto gezien van het binnenwerk na de operatie: een plaat, een schroef en talloze pennen. Bij het zien van die röntgenfoto keerde mijn maag zich zowat om. Ook tijdens het verwijderen van de krammetjes, dat geen pijn deed, ging ik bijna tegen de vlakte. Gelukkig zat ik in mijn rolstoel en was Irnsje bij me.
Het litteken ziet er, op de bovenste drie centimeter na, netjes en smal uit. De bovenkant kiert wat en ik kijk er niet graag na. Er lijkt nog wat wondvocht uit te komen.
Morgen komt er een mevrouw bij mij langs die wellicht wat vocht uit de vet/enkel kan weg masseren. Ik hoop dat dat wat verlichting geeft. Ik ben begonnen met het afbouwen an de pijnmedicate en neem nu nog maar één morfinetablet per dag in plaats van twee. Ik heb niet veel pijn, alleen na nieuwe oefeningen.
Tot zo ver... To be continued!
zondag 8 juli 2012
Stadia
Het laatste blog was op de dag van de operatie. Inmiddels is deze meer dan een week geleden uitgevoerd en ben ik weer thuis.
De operatie is naar alle waarschijnlijkheid goed geslaagd. Met één plaat zijn de gruzelementen van het bot bijeengeharkt en vastgezet. Of dat met pennen of met botcement is gedaan - ik weet het niet. Er zit een grote hechting over het been, en twee kleinere voor twee drains.
De chirurg had mij al gewaarschuwd dat de eerste 24 uur afschuwelijk zouden zijn. En daar had hij allerminst over gelogen. Maar toen het eenmaal zover was, kon ik me dat niet herinneren want ik had echt heel veel pijn. Ook was ik redelijk in paniek, dus zaterdag was géén gezellig dag.
Dinsdag ben ik in de namiddag naar huis gegaan. Ik slaap nog altijd in het ziekenhuisbed in de woonkamer, maar ik ben van plan komende week eens een nachtje in ons eigen bed te proberen. Wat ik prettig vind aan het ziekenhuisbed, is dat Ivo's 's avonds het hek dicht doet, zodat er geen enkele kans tot uitrollen is.
Ik ga nu dagelijks douchen en dat bevalt me prima. Ik kleed me ook weer aan. Ik heb ongeveer 3 weken in slechts een onderbroekje en t-shirt in bed gelegen. Toen begon ik met een bh, en nu draag ik lekker een jurkje en maak ik me ook een beetje op. Ik voel me gelijk een stuk minder ziek en zielig.
Ik kan me redelijk redden met mijn krukken.
Gisteren ben ik met mijn zus, voorgeduwd in de rolstoel, naar de C1000 gegaan. Ik vind het heerlijk om buiten te komen en even onder de mensen te zijn. Daarna heb ik in de tuin geluncht en 's avonds ben ik ook weer in de tuin gaan eten. Daarna was ik kapot. Vandaag doe ik het dus rustiger aan.
Minke is een beetje 'anders' de laatste dagen. Moe, luistert niet goed, doet gekke dingen. Het zal voor haar natuurlijk ook wel gek zijn. Ze is voor alles aangewezen op haar vader, alhoewel ik ook probeer zeker twee keer op een dag met haar in mijn bed boekjes te lezen of iets anders te doen. Maar ik ben gewend nogal 'out-going' met haar te zijn. Even naar het winkelcentrum, naar een vriendin, de stad, koffie bij de Hema. Nu lig ik hier en mag ze maar weinig. Moet ze constant opruimen en komen opa's en oma's op haar passen.
Nu is ze met Ivo naar Ernst en Josephine. Ik hoop dat ze daar even lekker los kan gaan en het naar haar zin heeft. Het weer zit niet echt meer, anders hadden Ivo en Minke vanmiddag nog lekker naar buiten gekund. Ik had haar graag een andere zomer gegund!
Hier foto's van de knie in verschillende stadia.
Zaterdag 16 juni: in de spalk die ik in de ambulance omkreeg, in het ziekenhuisbed.
Toen bleek dat ik niet in de schiene kon met deze breuk, is er zaterdagavond nog een gipsen spalk gemaakt. Hier terug op de afdeling.
Donderdag middag mocht ik tijdelijk naar huis. Vervoerd in een rolstoel in een rolstoeltaxi. Warm en een naar zweet ruikende chauffeur. Kosten: € 42,-
Thuis in de woonkamer in het ziekenhuisbed. Minke is niet moe, zegt ze, maar valt als een zweterig blok in slaap als ze uit de peuterspeelzaal komt.
Vrijdag 29 juni weer per rolstoeltaxi terug naar het ziekenhuis voor de operatie.
Terug op de afdeling na de operatie, met zuurstof in mijn neus en een morfine-infuus in mijn hand. Toen ging het nog goed.
Thuis. Het linkerbeen is zeker anderhalf keer zo dik door opeenhoping van vocht. Timo ligt achter op het bed.
Close-up van het litteken. Het grote litteken is van 13 krammetjes voorzien, daaronder een 'echte' hechting en daaronder weer drie krammetjes. Inmiddels is de tekening van stift weggewassen.
De operatie is naar alle waarschijnlijkheid goed geslaagd. Met één plaat zijn de gruzelementen van het bot bijeengeharkt en vastgezet. Of dat met pennen of met botcement is gedaan - ik weet het niet. Er zit een grote hechting over het been, en twee kleinere voor twee drains.
De chirurg had mij al gewaarschuwd dat de eerste 24 uur afschuwelijk zouden zijn. En daar had hij allerminst over gelogen. Maar toen het eenmaal zover was, kon ik me dat niet herinneren want ik had echt heel veel pijn. Ook was ik redelijk in paniek, dus zaterdag was géén gezellig dag.
Dinsdag ben ik in de namiddag naar huis gegaan. Ik slaap nog altijd in het ziekenhuisbed in de woonkamer, maar ik ben van plan komende week eens een nachtje in ons eigen bed te proberen. Wat ik prettig vind aan het ziekenhuisbed, is dat Ivo's 's avonds het hek dicht doet, zodat er geen enkele kans tot uitrollen is.
Ik ga nu dagelijks douchen en dat bevalt me prima. Ik kleed me ook weer aan. Ik heb ongeveer 3 weken in slechts een onderbroekje en t-shirt in bed gelegen. Toen begon ik met een bh, en nu draag ik lekker een jurkje en maak ik me ook een beetje op. Ik voel me gelijk een stuk minder ziek en zielig.
Ik kan me redelijk redden met mijn krukken.
Gisteren ben ik met mijn zus, voorgeduwd in de rolstoel, naar de C1000 gegaan. Ik vind het heerlijk om buiten te komen en even onder de mensen te zijn. Daarna heb ik in de tuin geluncht en 's avonds ben ik ook weer in de tuin gaan eten. Daarna was ik kapot. Vandaag doe ik het dus rustiger aan.
Minke is een beetje 'anders' de laatste dagen. Moe, luistert niet goed, doet gekke dingen. Het zal voor haar natuurlijk ook wel gek zijn. Ze is voor alles aangewezen op haar vader, alhoewel ik ook probeer zeker twee keer op een dag met haar in mijn bed boekjes te lezen of iets anders te doen. Maar ik ben gewend nogal 'out-going' met haar te zijn. Even naar het winkelcentrum, naar een vriendin, de stad, koffie bij de Hema. Nu lig ik hier en mag ze maar weinig. Moet ze constant opruimen en komen opa's en oma's op haar passen.
Nu is ze met Ivo naar Ernst en Josephine. Ik hoop dat ze daar even lekker los kan gaan en het naar haar zin heeft. Het weer zit niet echt meer, anders hadden Ivo en Minke vanmiddag nog lekker naar buiten gekund. Ik had haar graag een andere zomer gegund!
Hier foto's van de knie in verschillende stadia.
Zaterdag 16 juni: in de spalk die ik in de ambulance omkreeg, in het ziekenhuisbed.
Toen bleek dat ik niet in de schiene kon met deze breuk, is er zaterdagavond nog een gipsen spalk gemaakt. Hier terug op de afdeling.
Donderdag middag mocht ik tijdelijk naar huis. Vervoerd in een rolstoel in een rolstoeltaxi. Warm en een naar zweet ruikende chauffeur. Kosten: € 42,-
Thuis in de woonkamer in het ziekenhuisbed. Minke is niet moe, zegt ze, maar valt als een zweterig blok in slaap als ze uit de peuterspeelzaal komt.
Vrijdag 29 juni weer per rolstoeltaxi terug naar het ziekenhuis voor de operatie.
Terug op de afdeling na de operatie, met zuurstof in mijn neus en een morfine-infuus in mijn hand. Toen ging het nog goed.
Thuis. Het linkerbeen is zeker anderhalf keer zo dik door opeenhoping van vocht. Timo ligt achter op het bed.
Close-up van het litteken. Het grote litteken is van 13 krammetjes voorzien, daaronder een 'echte' hechting en daaronder weer drie krammetjes. Inmiddels is de tekening van stift weggewassen.
vrijdag 29 juni 2012
There goes...
Bijna tijd om te gaan. De rolstoeltaxi arriveert om 11 uur. Ivo heeft vanmorgen een rolsoel met beensteun opgehaald bij de uitleen. Ik ben nog even gaan douchen, want of dat er morgen inzit, is nog maar de vraag. Mijn tas is gepakt. En ik ben nuchter.
Ik ben niet nerveus, ik ben er eigenlijk wel klaar voor. Ik voel dat er wat ruimte in de spalk is gekomen en ik kan mijn been er een beetje in bewegen. Soms is dat wel even lekker, bijvoorbeeld als mijn hak niet lekker in de spalk ligt. Maar geslonken is et been zeker.
Moeders werken hard, over Ivo maar te zwijgen. Minke is lief en soms ook niet: net een gewoon kind. Ze is begaan en druk met de zorgtaken die ik haar heb gegeven. Ze is soms droevig maar ook wel optimistisch ingesteld.
Ik weet niet precies hoe lang ik blijven moet na de operatie. Ik schat drie tot vier dagen. Als ik weer een beetje bij ben vanmiddag of vanavond klim ik weer in Twitter.
Ik word overstelpt met smsjes, tweets, mails en whats appjes. Soms kost elke vorm van communicatie veel energie, dus vergeef me tikfouten de eerste anderhalve dag.
Ik zal wellicht Ivo vragen om vanavond of morgenochtend een gastblog te maken.
Aangezien ik via de iPad geen foto's kan toevoegen bij een blog, volgen deze later als ik weer met de laptop kan zitten.
Okido. Tot snel allemaal!
woensdag 27 juni 2012
Uur U
Zojuist ben ik gebeld door de opnameafdeling van het ziekenhuis. Ik word vrijdag om half 12 op de afdeling verwacht (4C) en de operatie start om 13.00 uur. Nu ben ik best nerveus.
Abonneren op:
Posts (Atom)