Voor de Kerst

De tijd vliegt, helemaal als je veel uithuizig bent.
Nadat ik zaterdag terugkwam uit Overdinkel ben ik 's middags naar Castricum gereden om de Bij-meiden te ontmoeten. Lotte en haar vriend Patrick hebben daar een huis gekocht en van onder tot boven verbouwd. We waren er nog niet geweest. Het was ook nog niet helemaal af. Jacobine kwam ook. Haar man Tjibbe bracht haar en kleine Wouter werd ook nog even geshowd. Geraldine en haar zoontje Cas lieten het helaas afweten in verband met ziekte. Lotte maakte onderstaande 'kerstkaart' voor Geraldine.


Ivo at die avond bij Bart en Lenny. Daar (of elders natuurlijk) pikte hij een flinke griep op, die hem zondag aan bed kluisterde. Maandag leekt 't beter te gaan, maar dinsdag was het weer mis.
Woensdag zette hij alles op alles zodat we 's avonds wel naar het traditionele kerstavonddiner in Almere konden. Jasper en Bart verzorgden het eten. Verder aanwezig: Joris, Lenny, Ivo en ik. Een impressie:




Het eten was heerlijk. We kregen nog cadeautjes, waaronder deze twee tegeltjes van Bart:


We bleven slapen en na het ontbijt lieten we, beleefd als we zijn, Bart en Lenny met de troep zitten en vertrokken naar Amersfoort. Eerste kerstdag beleefden wij heerlijk rustig thuis, sliepen nog wat, aten lekkere broodjes en keken een zoetsappige film op tv. Helemaal goed dus.
Verslag van tweede kerstdag volgt.

Thijs, Langhenkel, Stella

Ik was even uithuizig, maar nu ben ik er weer.
Woensdag was ik bij de verloskundige. Alles gaat volgens schema: maat van buik moeder, hartslag van baby, bloeddruk van moeder. Over drie weken zijn we weer aan de beurt, dan gaan we de bevalling doornemen.
's Middags was ik de afgevaardigde van Amersfoort naar de tweede verjaardag van Thijs. Hij kreeg prachtig en typisch jongensspeelgoed cadeau. En hij vond het wel even lekker rustig toen de andere kindertjes naar de speeltuin gingen (ik ook trouwens..):


Zowel ik als Ivo waren maar net op tijd thuis om de partneravond van yoga te halen. Ivo at nog snel een boterhammetje in de auto terwijl ik er heen scheurde.
Donderdag had ik een rustig ochtendje. Ik deed wat kerstboodschappen in Kattenbroek, kletste bij met een jonge moeder van de aquafit en deed 's middags nog een dutje. Daarna vertrok ik naar het kerstbuffet van mijn werk in Zwolle. Het buffet was goed verzorgd: het bestond uit allerlei turkse schotels. Ik heb met een paar mensen zitten kletsen die ik al kende van verschillende cursusdagen en kennis gemaakt met P&O-ers met wie ik de afgelopen maanden veel mail- en telefonisch contact heb gehad. Ik vond het erg gezellig en het kerstpakket (en de winstuitkering) mochten er zeker zijn!
Daarna toog ik naar Overdinkel, waar ik rond half 11 aan kwam. Iedereen zat braaf op mij te wachten, behalve Stella - die lag al te snurken.
Vrijdag deden we rustig aan. Ik schreef mijn kerstkaarten, belde met de thuiszorgwinkel over de aanschaf van een kolf,


kocht nieuwe pantoffels in Losser en deed, hoe kan 't ook anders, een middagdutje. Papa had op mijn verzoek spinaziepannenkoeken met corned beef gemaakt.


Stella is alweer een stuk groter en trekt zich overal aan op en zet stapjes aan de hand. Ze kletst wat af en vooral het woord 'poes' (p, p, p) komt al goed uit de verf.
En dit was nog wel het spannendste:

Nagekomen bericht

Lukte de truc met het melkwater mengsel?
Uiteraard:


Met het blote oog niet te zien, maar het zat vol struviet en bloed. En iets met een veel te hoge zuurgraad.
Wat zo'n grap kost? Och, maar € 57,15.

Vrij

Wat doet een mens zoal op haar eerste vakantie-/verlofdag?

1) De kerstboom optuigen:


2) Sim opsluiten met een bak vol plastic korreltjes om zijn plas te kunnen opvangen om die op blaasgruis of -ontsteking te laten controleren. Plast hij dan niet? Dan geef je hem een bakje vol melk gemengd met water:



3) Achter de computer zitten bij de nieuwe keukenlamp:

Deze wilde ik jullie niet onthouden

Hier Josephine, Ivo's schoonzusje, en ik op de 65e verjaardag van Gea, Ivo's moeder. De foto is van afgelopen zondag, 7 december. Josephine is zo'n 3,5 weken verder dan ik (van haar tweede).

Over bedden, werk en treinen

Woensdag kwam dus het bed en ging ik toen de monteurs weg waren naar mijn werk. 's Ochtends had ik thuis klanten zitten bellen, dus ik had me nog redelijk nuttig gemaakt. 's Avonds had ik yoga en dat blijft behoorlijk pittig. Mijn buik zit nog zo hoog, dat maakt sommige oefeningen lastig. Wat heerlijk is me helemaal uitrekken, met mijn armen tot hoog boven mijn hoofd. Dan voelt het opeens alsof er nog/weer ruimte is.
's Avonds rolden we allebei voldaan ons nieuwe bed in. Ivo had die avond bij zijn nieuwe sportschool een uur gespind. Het bed was HEERLIJK. Het voelt heel luxe en het bed omvat je helemaal. Wat voor mij wel even wennen was, is dat ik me niet tegen het matras kan afzetten als ik me wil omdraaien. Maar van mij hoor je geen klachten!
Donderdag had ik mijn laatste werkdag bij de gemeente Woerden. Officieel gaat mijn verlof 01-01-2009 in, maar ik heb vrij tussen Kerst en Nieuwjaar en ik had nog vrije dagen staan die ik ervoor gezet heb.
Ik maakte nog wat kleine klusjes af en om 11.00 uur namen we gezamenlijk afscheid. Van de collega's kreeg ik lavendel badschuim van Kneipp en een knisperdoekje voor Marietje. Ik had voor elk kantoor een pot met hyacinten meegenomen. We spraken aardige woorden en toen ik 's middags naar huis ging, is er heel wat afgezoend.






's Avonds reden Ivo en ik nog naar Utrecht voor het laatste concert dat we in de planning hadden: Krezip in Tivoli. Het voorprogramma mocht er ook zijn (Hit me tv). De wissel tussen de beide bands duurde mij veel te lang, maar Krezip rockte! Het was te gek. De zangeres, met heel mooi beschaafd zwanger buikje had er zo'n lol in, het spetterde van het podium. We zijn niet tot het eind gebleven; ik was gaar.
Vrijdag reisde ik voor het middaguur af naar Amsterdam.
Op station Amersfoort was een kerstmarkt, met levende stal en al (maar waar waren Maria, Joseph en baby Jezus?).



Ik ging naar Amsterdam, omdat Margot, een studievriendin van ATW, die dag ging promoveren. Ik ging nog even langs de Bijenkorf voor een kerstcadeau en wat nostalgie en toen door naar de Agnietenkapel voor de promotie. Margot zag er beeldschoon uit en de promotie ging geweldig. Zij stond met verve in het Engels en in het Nederlands antwoord te geven op redelijk omvangrijke vragen van de (internationale) promotiecommissie. En nu is ze officieel overgegaan van drs. naar dr. Gefeliciteerd!
Ik hield het kort op de receptie en nam de trein van 16.27 uur terug. Ik zou om kwart voor 6 thuis kunnen zijn, ware het niet dat zich iemand voor de trein wierp ter hoogte van station Baarn. De trein kwam abrupt tot een stop en toen het bericht werd omgeroepen over wat er gebeurd was, was iedereen redelijk beduusd. Het zou zeker een uur gaan duren voor we weer verder konden. Er moest politie en brandweer aan te pas komen. We stonden pal voor De Generaal, het restaurant waar Ivo en ik nog taart aten toen we de 20-weken echo hadden gehad. Na een uur werd de stemmning wat luchtiger en kwamen de passagiers met elkaar in gesprek. Na twee uur stil te hebben gestaan, reden we door. Ivo haalde me op van centraal en om 9 uur zaten we dan eindelijk aan tafel.

En nog wat - ze happen:

Gaap...

Vol verwachting klopten onze harten de afgelopen tijd. Niet om de komst van de Sint. Niet om de komst van de Kerstman. Nog niet om de komst van ons kindje. Maar om de komst van ons bed.
En nu is het er. Grandioos. Alhoewel, dat moet vannacht natuurlijk nog wel blijken.
Maar wat wel is gebleken:


we moeten een groter dekbed!
Ik maakte het, volgens moeders opdracht, op met plastic zeiltjes onder de molton en daarover nog een extra waterwerende molton aan mijn zijde.

Morgen nog werken en dan ga ik heel veel in het bed liggen!

En nu maar happen

Limburg

Vrijdag kwam 's ochtends de schoorsteenveger. Ivo was zijn winterbanden op zijn auto aan het zetten en sprak met een bedrijf dat wellicht interesse in hem had. Onderwijl pakte ik spullen in om samen met Ivo, Bart en Lenny een weekendje weg te gaan. We hadden in Limburg, nabij Venlo, een huisje gehuurd bij Landal Green Parks. Even weg van huis en haard, van plassende katten en klusjes die nog wachten. Bart en Lenny hadden hun hond Rex bij Lenny's ouders ondergebracht.
We hadden een auto waar, nadat onze spullen en die van Bart en Lenny erin waren gestouwd, werkelijk he-le-maal niks meer bij kon. Zo reden we naar Sevenum. Onderweg wilde Bart bij de MacDonalds eten en kijk aan, hoe makkelijk, zo'n MacFinder op zijn iPhone...
We arriveerden bij het park en ons huisje bleek gezellig. Voorzien van sauna, zonnebank en bubbelbad, maar ja, dat wisten we al.


Die middag deden we eigenlijk niet meer echt iets. Ivo en ik sliepen een uurtje (of wat) en ik heb van horen zeggen dat Ivo samen met Lenny "As the world turns" heeft gekeken. De jongens speelden Rummikub,


we aten kaasfondue.



Zaterdag maakte Bart ontbijt, voerde de huisdieren (ja, toch)


en reden we 's middags even naar Sevenum om wat boodschappen te doen. Daar consummeerden wij ook wat, want daar zijn we reuze goed in. Lenny zorgde voor de ultieme gebruikersfoto voor de website voor Campina / Friesland Foods die Ivo in ontwikkeling heeft:


Bij terugkeer op het park fotografeerde ik de zwarte zwanen die zich in één van de grote vijvers ophielden:


's Avonds aten we met onze koppies voor de tv, kijkend naar de marathonuitzending van Paul de Leeuw. Nou ja, tot half elf dan, toen hield ik het voor gezien.


Zondag hadden we alle vier een behandeling geboekt bij Thermaalbad Arcen. Het betaal- en toegangssysteem leek geavanceerd maar bleek volledig inefficient en bij het afrekenen was ik de tel helemaal kwijt.
De thermaalbaden waren heerlijk: 35,3 graden (twee buitenbaden, één binnenbad) en redelijk zout. Verder waren er losse saunacabines, zonnebanken en voetenbaden (warm en koud). Bart en Ivo hadden een volledige lichaamsmassage geboekt (Heb je twee volwassen mannen wel eens de slappe lach zien hebben, zo erg dat er geen woord meer verstaanbaar was? Masseuse: trek uw slip maar even uit. Bart begon daaraan, Ivo wist niet wat hem overkwam, tot ze er achter kwamen dat ze slippers had gezegd...). Lenny had een hotstone massage en ik een zwangerschapsarrangement. Ik lag voor 't eerst in maanden HEERLIJK op mijn buik op speciale kussens waar mijn buik in een holte hing - helemaal geweldig - voor de massage. Daarna volgde een gezichtsbehandeling dus bij deze ben ik de mooiste hoogzwangere vrouw uit Nederland en omstreken.
Na afloop aten we pannenkoeken in een restaurantje. Bart wilde per se een shoarma pannenkoek, maar toen hij 'm eenmaal op zijn bord had, wilde hij toch een gewone pannenkoek met stroop. Eigenlijk waren alleen Lenny en ik weer eens gewoon tevreden over onze bestelling.
Maandag lieten we het huisje opgeruimd achter (bij controle van de laatjes vonden we nog een witte boterham met pindakaas met daaruit kinderhapjes..) en vertrokken via Nijmegen naar huis. Ivo wilde met ons koffie drinken bij Oortjeshekken aan de Waaldijk. Het ritje was beeldschoon, Oortjeshekken gesloten op maandag. Dus dronken we elders koffie. We waren rond twee uur in Amersfoort. Chouffe bleek heel 't weekend niet in huis te zijn geweest (ons buurmeisje Sophie gaf ze eten), Timo zat weer eens op de balustrade. Ivo ging direct boodschappen doen, ik zette de wasmachine aan. Daarna was mijn buik een beetje hard en ben ik op de bank neergevallen. Zwemmen sloeg ik even over.
We sliepen allebei beroerd - ik omdat ik niet weet hoe ik liggen moet, Ivo omdat hij droomde van elkaar tegensprekende planningen voor zijn werk: de werkweek is weer begonnen.

Baby(kamer)

Eerst maar eens over de voortgang van Marietje.


Vorige week zette Ivo de meubels van de kinderkamer in elkaar. Een paar dagen later schraapte ik mijn energie bijeen en leegde de doos die Claudia had opgestuurd en vulde de kasten ermee.
Marietje heeft al meer kleren dan ik. Ik heb alles op maat gesorteerd en de grote maten liggen nog opgeborgen in een krat onderin de kast. Groeit ons meisje vast snel in.



Op de foto zie je in de hoek het ledikant staan, dat overigens nog moet worden voorzien van een matrasje. Nu staat de wieg erin. Dat is een familiewieg. Claudia en ik sliepen erin, toen de kinderen van mijn moeders nicht Lydia: Chantal en Boudewijn. En pas geleden nog lag het zoontje van Chantal erin te pitten, Stijn. Nu is Marietje aan de beurt.
Aan het eind van deze week hoop ik de gordijnen te kunnen ophalen. Half januari worden de door ons bestelde buitenscreens geinstalleerd.

Ze zeggen dat de laatste loodjes het zwaarst wegen en dat geldt ook voor mijn zwangerschap. En ik besef me terdege dat ik misschien nog niet eens echt ben begonnen aan de laatste loodjes. Morgen, 3 december, heb ik er 30 weken opzitten. Soms vraag ik me af waar ik nog tien weken aan baby kwijt moet - mijn buik is vol! Ik heb gelukkig mijn buik er nog niet vol van - het is zeker ook genieten. Vandaag was deze jongedame ontzettend druk en lijkt overal tegelijk te kunnen schoppen en stompen, vooral rechts onder mijn ribben is een favoriete plek om flink tegen aan te trappen. Meestal ligt ze met haar ruggetje aan de rechterzijde, waar mijn buik dan veel dikker is dan links.
En ja, het is ook pittig. Ik kan me echt niet meer fatsoenlijk omdraaien in bed (ik moet eerst op handen en knieen gaan zitten wil ik me op mijn andere zij kunnen laten vallen). Een 100-jarige met reuma houdt waarschijnlijk mijn wandeltempo nog bij en als ik aan 't kletsen ben, ben ik binnen no-time buiten adem.
Hoewel ik ontzettend nieuwsgierig ben naar haar, moet Marietje toch nog maar even netjes binnen blijven!

Iets te vieren

Maandag hingen we afzonderlijk van elkaar op de bank/bed tv te kijken, dinsdag was Ivo in Tivoli naar Kane en woensdag hadden we partneravond van de zwangerschapsyoga. Uiteraard is Ivo daar een natuurtalent en wordt hij geprezen om zijn massage techniek. Donderdagavond kwam Thomas, onze klussende buurman uit Hilversum, met zijn ouders op bezoek. Hij had onze vervangster nog niet echt leren kennen, dus er was geen roddel en achterklap. Helaas.
Vrijdag bezocht ik 's ochtends kinderdagverblijf Benjamin waar mijn gevoel bevestigd werd dat ik daar ons Marietje wil stallen als we werken. Ik vond het er mooi, rustig, goede filosofie en de manager had een degelijk antwoord op al mijn kritische vragen.
Daarna toog ik, door de hagel maar in de auto, naar de verloskundige. Zij prikte weer mijn ijzergehalte (6.0 dus doorgestuurd naar het ziekenhuis voor nader bloedonderzoek), luisterde naar het hartje van Marietje (133), liet mij het hoofdje voelen dat tegen mijn schaambeen aanlag en meette (mat?) mijn buik op. Precies groot genoeg voor mijn 28 weken. Marietje groeit dus volledig naar schema en dat mag ik graag horen.
's Avonds had ik een "blind date" met ... Ivo. We troffen elkaar in Lobbes, waar we elkaar precies 2 jaar eerder voor het eerst ontmoetten. Hij had ook bij dit jubileum een kalender gemaakt met foto's van het voorgaande jaar: er is veel verhuisd afgelopen 12 maanden kan ik je verzekeren! Ivo nam me mee uit dineren bij Blok's restaurant, waar we allebei het vier-gangen verrassingsmenu aten. Ivo dronk er lekker bij, ik was de BOB. Wat echt jammer is dat in Nederlandse restaurants er niet veel niet-alcoholische drankjes zijn die wat luxer zijn. Je vervalt al snel in tonic, appelsap en water. Frisdrank bij het eten vind ik niks en sinaasappelsap ook niet. Ik zou wel wat meer variatie in (biologische) vruchtendranken willen zien. Het was een heerlijk diner en ik heb er erg van genoten!
Zaterdag kwamen mijn ouders al redelijk vroeg in de ochtend. Mijn vader en Ivo maakten een start met de badkamer, waar de nieuwe wastafel met kranen en een bad- en een douchekraan moeten komen. Ze zijn reuze druk geweest, maar af is het (helaas) nog niet. De wastafel en de kast voor de laden hangt en de badkraan is gemonteerd maar moet nog afgewerkt worden. Zondag de 7e december hopen ze 't af te maken.


Onderwijl zette mijn moeder op mijn verzoek vier planten in grotere potten en deden we boodschappen voor de lunch. 's Middags ging ik nog op kraamvisite bij Lilian, die ik ontmoette bij het aquafitten voor zwangere vrouwen. Zij heeft een dochtertje gekregen, Julyne.
Zondag had ik een heerlijke dag. Ivo was al vroeg op en zat te werken (!) en ik heb gedoucht en daarna in badjas en pantoffels uitgebreid de krant zitten lezen op de bank, met Timo en Sim aan weerzijde van mij. Chouffe hadden we al sinds vrijdagavond laat niet meer gezien en ik begon me toch wel ongerust te maken, helemaal met al die sneeuw buiten. Dus liep ik naar boven om het telefoonnummer van de dierenambulance op te zoeken en de telefoon te pakken. Ik belde en vertelde hoe onze Chouffe eruit ziet. Nee, niks gevonden. Nog geen half uur later komt Ivo naar beneden en begint tegen mij te praten. Bij het horen van zijn stemgeluid komt Chouffe onder de bank vandaan... Zij moet ergens die ochtend naar binnen zijn geslopen zonder dat wij er erg in hadden. Dus ik zat op de bank te bellen terwijl ik in feite bovenop haar zat!


Terwijl ik overhemden stond te strijken zette Ivo boven de meubels voor de kinderkamer in elkaar. Samen schoven we alles op wat we nu denken dat de juiste plek is. Ziet er kek uit, maar ook best vol.


Daarna togen we naar Renate en Daniel. Daniel was zaterdag jarig geweest en wij skipten het 'echte' feest en aten rustig met hen een hapje mee. Thijs was er ook gezellig bij en had babbels voor twee.



Thuis om tien uur en als een blok in slaap gevallen!

Service

Soms gaan er dingen stuk. Steenslag in mijn voorruit zorgde niet alleen voor een fikse ster, maar ook voor een barst die uiteindelijk bijna helemaal van links naar rechts liep, helemaal onderin mijn ruit. Dus Carglass gebeld en vandaag werd de ruit vervangen terwijl ik op kantoor zat. Bij het terugbrengen meldde de monteur mij dat er een hoekdeel van de rubber lijst miste en dat hij dat bij het ophalen niet had opgemerkt. Ik had geen zin in discussie (volgens mij miste dat helemaal niet) en zei dat ik wel even langs de Ford dealer zou gaan. Daar bleek dat je helemaal geen losse hoekdelen kon krijgen. Nee, dan moest er een nieuwe ruit in met een heel nieuwe lijst. Een ruit alleen al kost 190 euro. Niet dat het mij iets kan schelen, die kosten zijn niet voor mij. Maar of mijn baas er op zit te wachten ... Ik zal morgen eens met wagenparkbeheer bellen.

Soms gaan er ook andere dingen stuk. De vonkontsteking van het gasfornuis bijvoorbeeld. Na mijn weekendje Hamburg werkte het ding niet meer en daar baalde ik van. Uiteraard kan je met lucifers of een aansteker werken, maar ik vind juist die vonkontsteker heel handig. Dus de Pelgrim website bezocht en uiteindelijk bij een of andere service site beland. Daar moest je allerlei gegevens invoeren, waaronder het typenummer. Dat wist ik niet en het formulier trapte in mijn 012345678. Dat was fijn. Tot ik de volgende dag een mail ontving met het verzoek om het juiste nummer anders kon de afspraak (50 euro voorrijkosten, 10 euro per 10 minuten voor de monteur en nog wat andere kosten) niet doorgaan. Ik zocht in de tas met brochures van de vorige eigenaren. Niks. Het nummer zou ergens in het fornuis staan. Gisteren stond ik de keuken schoon te maken en ik opende de oven om te zien of daar het nummer stond. Ik wilde het lampje aandoen. Niks. Hé, zou dat iets te maken hebben met de vonkonsteking? Zou de oven het uberhaupt nog doen? Zo getest: het ding gaf geen sjoege. Kijk... Vervolgens in het keukenkastje gedoken. Daar staat een extra stoppenkastgeval - hierop zit alle apparatuur uit de keuken. Bleek de onderste knoppen verkeerd om te staan. Voila, licht in de oven, vonkontsteking gefixt. Scheelt toch weer 75 euro...


En hoe kwam het nou toch dat die knopjes verkeerd om stonden? Ja, omdat er wel eens iets kapot gaat. Zoals het scharnier van het keukenkastje bijvoorbeeld. Toen ik in Hamburg was heeft Ivo dat deurtje opnieuw opgehangen en daarbij tegen die knoppen gestoten.

Maar meestal gaan er geen dingen stuk. Wel komen er soms mensen eten, zoals Marc afgelopen zaterdag. Hij bracht een fles wijn mee en een allerschattigst rompertje voor ons Marietje. Zondag reden we naar Badhoevedorp om de meubeltjes op te halen die we via Marktplaats hadden gekocht. Het paste maar precies in de auto. We waren nu toch in de buurt, dus reden we ook nog langs Marloes die met haar hele familie in haar nieuwe appartement (Haarlem) aan het klussen was. Het zag er allemaal mooi uit, wat een ijver!

Hier nog een kiekje van mij met mijn babybuik. Ik ben vandaag 27 weken en 6 dagen. Ik moet nog drieeneenhalve week werken, dan heb ik een aantal vakantiedagen, Kerst en per 1 januari 2009 gaat officieel mijn verlof in. Ik kijk er erg naar uit. Ik hoor mezelf regelmatig tegen mensen vertellen dat het best zwaar is, dat ik kortademig ben, dat ik zo slecht slaap. Maar laat ik eerlijk zijn: 85% van het zwanger zijn is HEERLIJK. Het is zo gezellig. Marietje is soms heel druk en dat is zo'n fijn en knus gevoel. Ik vind mijn buik mooi, hij steekt erg naar voren. De rest van mijn postuur lijkt hetzelfde. Ik ben nu zo'n 10 kg aangekomen. Het kinderkamertje begint vorm te krijgen (zaterdag heeft Ivo nog staan verven) en gisteren heb ik een gigantische doos met kleding van Stella opgehaald. Claudia heeft het mij opgestuurd en als de kast in elkaar is, ga ik alles eens rustig bekijken en genieten. We krijgen een kindje!!


Deze foto is op de zelfontspanner gemaakt in een redelijk donkere woonkamer. Artistiek geworden, niet waar :-)

Weekendje weg

Afgelopen vrijdagmorgen in alle vroegte bracht Ivo me naar station Amersfoort Varhorst. Ik ging namelijk een lang weekend naar mijn vriendin Wiebke in Hamburg. We ontmoetten elkaar in 1999 toen we allebei in Reading studeerden en we tegenover elkaar in de hal woonden. Toen zagen we er zo uit (10 december 1999, in Bath):


Wiebke heeft in juni een dochtertje gekregen, Hanna. Wiebke's vriend is kapitein op een enorm vrachtschip en is dus af en aan 3 of 4 maanden van huis. Nu hij weg was, ging ik er heen.
We hadden een heerlijk ontspannen weekend dat draaide om slaapjes van Hanna, Wiebke en mijzelf. We hebben veel buiten gewandeld - Wiebke woont tegenwoordig in een buitenwijk en zowat in het bos. Het is daar duidelijk al langer herfst dan bij ons - de bomen waren fantastisch mooi geel. Zaterdag gingen we nog naar een boomgaard annex café waar we warme chocolademelk dronken en taart aten. Ja, dat hoort er nou eenmaal bij.



Verder kocht ik in een plaatselijke speelgoedwinkel een kikker voor in het ledikant dat een slaapliedje speelt. Ook kocht ik een houten speeltje dat Hanna ook heeft en waar ze helemaal weg van is (zie foto boven).
Zondag nam ik de trein weer terug - toch best een lange zit (alleen overstappen in Osnabruck). In de trein naar Amersfoort zaten twee meisjes naast mij die mij, toen ik uitstapte, een briefje in de hand drukten:


Ivo was een schat en haalde me rond half 11 's avonds weer op, dit keer bij Amersfoort Centraal.
Hij bleek, ondanks griep, snot en verkoudheid, niet stil gezeten te hebben. Hij heeft een rekje in de douche opgehangen voor shampoo zodat ik niet steeds zo diep hoef te bukken, hij heeft twee trapjes van Ikea in elkaar gezet zodat we niet op een stoel hoeven te klimmen om iets van de bovenste plank van de kledingkast te pakken, hij repareerde de buitenlamp (die er vervolgens ook weer mee ophield), het keukenkastje en hij kocht kussens waar de katten op kunnen slapen (i.v.m. op oude handdoeken). Hij is gezellig bij Bart en Lenny gaan eten (sushi - dat lust ik ook!!!) en gisteravond at hij met zijn ouders en neven en nichten in Amsterdam. Al eerder hing hij op mijn verzoek twee van mijn favoriete prenten op - ons huis wordt steeds affer!