Verschillende stadia

Twee foto's genomen met mijn telefoon in de auto voor de eerste behandeling. Geheel zonder make-up:



Foto genomen zo'n week na de eerste behandeling (alweer genomen met telefoon):


Foto genomen een aantal dagen na de tweede behandeling. De kleur is nog donker, de korstjes duidelijk zichtbaar:


Foto gisteren genomen, nu zijn ze in orde!


En vandaag:

Korstjes

Ja hoor, de korstjes beginnen eraf te vallen.
Ik krijg veel opmerkingen van mensen die zeggen dat ze mijn wenkbrauwen zo mooi vinden. Trots. Glim. Blij.
Foto's volgen snel.
Money well spent!

Wenkbrauwen

Voor de start van dit blog, ik woonde wel al in Hilversum, liet ik in Nijkerkerveen bij een schoonheidsspecialiste mijn wenkbrauwen doen. Wat dat inhoudt, mijn wenkbrauwen laten doen? Ik liet ze door middel van permanente make-up mooier maken, want ik had nog maar nauwelijks eigen haartjes. Na een jaar moest ik het laten bijwerken, want zo permanent is het nou ook weer niet. Het pigment wordt minder diep onder de huid aangebracht dan bij een tatoeage. Na die keer heb ik het niet meer laten bijwerken want ik had besloten dat ik de vorm en uitwerking toch niet zo mooi vond. Ik wilde het dus zoveel mogelijk laten vervagen alvorens ik het opnieuw ging laten doen. Een week of 6 geleden ging het dan gebeuren. Ik had inmiddels besloten dat ik het bij Irma Hulscher in Almere zou laten doen omdat ik resultaten gezien had die me bevielen. Ik ben een keer alleen gaan praten. Ik wilde graag laten beoordelen of mijn wenkbrauwen al genoeg vervaagd waren om over te gaan tot een nieuwe behandeling. En dat was het geval.
Dus 6 weken geleden ging ik, beetje angstig want de eerste keer had het me erg veel pijn gedaan. Dat viel deze keer reuze mee. We zijn voornamelijk bezig geweest met het bepalen van de vorm. De wenkbrauw was daarna in betrekkelijk korte tijd gezet. Ik ging naar huis met gigantische wenkbrauwen. Wie niet bekend is met het fenomeen zou denken dat ik een grootse vergissing had begaan, maar na een dag of vier vallen de korstje van de wenkbrauwen af en mag er weer met water gewassen worden. Het resultaat vond ikzelf erg mooi en ik keek wanneer het maar kon even naar mijn evenbeeld. Vandaag had ik een verrvolgafspraak om de puntjes op de i te zetten. Ik vond dat de linker wenkbrauw aan het uiteinde nog wel iets aangezet kon worden en in het algemeen iets voller kon worden aangezet. Deze keer waren we na een half uur klaar. Ook nu oogt het geheel nogal stevig. Dat komt vooral ook omdat het rondom de boog nogal rood is. Over een aantal dagen zal ik foto's plaatsen van voor en na.
Ik ben tevreden over het resultaat. Pas over een jaar moet ik het weer bij laten werken. Tot die tijd geen gepruts met wenkbrauwpotlood! Lang leve de permanente make-up!

Nagekomen

Ten eerste: foto geplaatst bij het bericht over het etentje bij Jan Willem (met pootje van driepoot hangend in een wijnfles krijg je prima foto's met de zelfontspanner).
Ten tweede: op 2 december waren Minke en ik van de partij op het Sinterklaasfeest van mijn werk. De echtgenoot van een collega (die fotograaf bleek te zijn) maakte wat plaatjes van mijn plaatje. Zie hier.

Showgirl in de dop

Koken, eten, kletsen, drinken

Gisteren was het tijd voor het etentje met mijn oudcollega's van Axion. Deze keer was Jan Willem de gastheer. We besloten samen te koken.
Het werd een leuke avond. Het is lang geleden dat Jan Willem en ik samenwerkten, maar we pakten feilloos de draad weer op. We waren in het verpleeghuis een goed team, maar in de keuken ging het ook prima.
We aten caprese en meloen/ham vooraf, gevolgd door spaghetti bolognese. Daarbij hadden we halve paprika's gevuld met kerstomaatjes/basilicum/knoflook. Het dessert was een soort fruitcrumble: een grote schaal met divers vers fruit, gekookt en gemengd met balsamicoazijn, afgedekt met een laagje van kruimeldeeg. Ik mag best zeggen dat de maaltijd bijzonder goed gelukt was en dat Jan Willem heerlijke wijn had gekocht.
Ik was laat thuis en ging nog veel later naar bed. Ivo nam Minke op sleeptouw deze morgen en toen zij om 12.00 uur thuiskwamen om te lunchen, schoof ik aan voor het ontbijt.

Neef en nicht

Voor de grap zou je hier eens moeten kijken!

Koken

Op mijn verzoek laat Ivo mij wat vaker koken. Ik kookte eigenlijk nooit meer en uiteraard geniet ik van de kookkunsten van Ivo en het gemak van het aanschuiven, maar ik blijk er toch ook wel voldoening uit te halen om zelf in de keuken te staan. Jullie hebben hier al meerdere keren kunnen lezen dat ik graag jam maak of taart bak van appels uit eigen tuin. Maar nu voor iets stevigers: een tijdje terug maakte ik zelf kippensoep, die wat aan de laffe kant was. Volgende keer ga ik voor kip met een wat meer uitgesproken smaak, ik zal een goede poelier zoeken. Vorige week zette ik het soepthema voort en maakte snert. Ik haalde een stuk varkensbeen bij de slager en ging aan de slag. De volgende dag serveerde ik het met roggebrood met katenspek. Prima maaltje. Minke nam geen hap. Dat stelde me teleur maar de erwtensoep smaakte mij er niet minder om.
Deze avond stond een vliegensvlugge lichte kippensoep met mihoen op het menu. Werkelijk in een handomdraai op tafel en door de verse koriander heerlijk oosters van smaak.
Komende week eten we de vriezer leeg. Gelet op de komende dure decembermaand en het feit dat de vriezer ontzettend vol zit, helemaal niet zo'n slecht idee.
Daarna ga ik weer koken. Ik bezin me op een uientaart. Kan iemand zich aanmelden voor het snijden van de uien? Ik huil dan werkelijk alle tranen uit mijn lijf...

Dansen

Vandaag was Ivo mee naar Minke's dansles. Dat leken ze allebei leuk te vinden. Minke wist al wat er komen zou, want de les begint altijd met dezelfde twee onderdelen. Daarna volgden dansjes als kikkers en krabben, waardoor Ivo's bovenbenen flink verzuurden.



Nadat we Ivo op zijn werk hadden afgezet, reden Minke en ik door naar de bakker waar wij elk een gebakje uitkozen. Minke koos een klein cupcakeje dat versierd was met suikergoed in de vorm van een Zwarte Piet en zelfs een miniscuul worteltje. Ik nam een tompouce maar was thuis niet zo blij verrast met de overdreven frambozensmaak van het suikerlaagje!
's Middags sliep Minke heerlijk (ze slaapt ongeveer 2 tot 3 keer per week nog 's middags).
Terwijl ik kookte speelde Minke met een Dora-puzzel die ik maandag voor weinig kocht bij de Kringloopwinkel (ik meen voor € 0,75). Na het eten speelden we nog verstoppertje (Minke kan niet stilletjes ergens wachten hoor...), ging Minke in bad en werd er nog gezongen voor Sinterklaas. Ja, door Ivo en mijzelf. Ik verwacht morgen heel veel cadeaus!

Uitspraken

Minke zoekt iets. Minke kan het niet vinden. Minke snapt dat als je bijvoorbeeld buiten iets laat slingeren, dat dan de kans bestaat dat iemand anders het meeneemt. Dus zegt zij: "Misschien heeft iemand het mee-menomen. Dat zou ook nog kunnen."

Minke danst graag. Minke danst graag in de keuken onder de woorden "Dit is het dansplein."
Minke is aan het dansen. Ik moet meedansen. Dan moet ik juist niet meedansen want "dit is haar lievelingsliedje."
En dan moet ik vooral kijken want "mij kan iets beter."
Dan valt ze op haar billen. Maar gelukkig was dat de "teboeling".

Minke en ik zijn aan het eten. Minke mag de kaars uitblazen als we klaar zijn met eten. Minke blaast en ik blus de pit tussen mijn vingers. Minke mag dat niet. Haar reactie: "Mag alleen mama?" "Ja, zeg ik, en papa. Nou ja, ook opa's en oma's. Alle grote mensen". Dan corrigeer ik mezelf en zeg: "eigenlijk alle oude mensen". Minke: "mij wil oud zijn". Ik vertel iets over wel werken en niet buiten spelen. Over koken, strijken en afwassen. "Waarom wil jij dan oud zijn", vraag ik. "Mij op crossfietsen", is het antwoord.

Sint(s)

Vrijdag deed Sint Maarten de intrede in het leven van Minke. Nadat ik haar van school had gehaald wilde ze niets liever dan op pad te gaan. Ivo was vroeg dus we gingen op pad. Ik denk dat we wat aan de vroege kant waren, maar dat mocht de pret niet drukken. Filmpjes zijn niet goed gelukt vanwege het gebrek aan licht. Minke's zelfverzonnen variant van Sintermaarten Mikmak bleek een succes (Sintermaarten woowaa, mijn moeder is een woowaa, mijn vader is een woowaa, geef me een peperwoowaa) en ze haalde best wat snoepgoed op. Ze was er sneller klaar mee dan ik had verwacht. Ik drong nog wat aan, maar ze was zeker van haar zaak en wilde naar huis.
Zaterdag was het de beurt aan een andere Sint. We fietsten naar het station waar we Claudia en gezin troffen die met ons mee gingen om de intocht van de Sint in de Eemhaven te bekijken. Stella was aanzienlijk meer onder de indruk van het hele gebeuren dan Minke. Hugo sliep gewoon lekker door.
We scoorden nog wat pepernootjes uit de hand van een echte Zwarte Piet en Minke droeg kortstondig haar zelf gemaakte mijter (foto volgt). En na afloop - toch wel erg moe!
's Avonds mocht Minke haar schoen zetten. We mochten van Sophie's konijn wat hooi hebben voor Amerigo. Ivo had gelukkig ook nog winterpenen gekocht. We zongen heel wat en vanmorgen had Minke maar liefst twee cadeaus: douchegel van Woezel & Pip en een cd met Sinterklaasliedjes (die al de hele morgen opstaat).





Nu gaan we pepernoten bakken!

Eerste keer

Vanavond mag Minke voor het eerst Sint Maarten lopen.
Ik herinner mij mijn eigen Sint Maartens goed. Doorregend, ja zelfs doorsneeuwd liep ik met een van mijn ouders het hele dorp rond (Wormer). Tassen vol snoep, taaitaai en gezonde mandarijnen bracht ik thuis.
Hoe zal het Minke vergaan? De kans op regen is klein, de kans op sneeuw nihil. Stiekum baal ik ervan...
Ik ga Minke ophalen van het kinderdagverblijf en daarna gaan we maar op pad. We houden het maar bij onze eigen straat. Ik bericht jullie nader over de buit en het aantal liedjes dat ik zong in plaats van mijn kleine zangeres.

Sorry hoor...

Minke zei te pas en te onpas "hètat?" als ze wilde weten wat iets is. Dat is, jammergenoeg, ontwikkeld. Nu zegt ze "wat heet dat?". Daarmee bedoelt ze niet alleen 'hoe heet dat' maar ook 'wat is dat' en 'wat doe je'. Zo ook vanavond. Minke speelde met de iPad, Ivo kookte, ik deed iets maar weet al niet meer wat. Toen klonk "wat heet dat". Dus zei ik dat papa aan het koken was en dat we daarna zouden gaan eten. Waarop miss Wildeman antwoordde: "dat weet mij to-hoch...".

Voor te

Minke heeft van alles "voor te...". Zo heeft zij een speentje voor te huilen en een knuffel voor te slapen. Zondag waren we op de Hoge Veluwe waar we het Museonder bezochten, in de speeltuin speelden en op witte fietsen fietsten.
Dinsdag stapte Minke op haar fiets om rondjes om de tafel te gaan fietsen. Ze zei het volgende: Mij gaat naar de mesumum met de grote Woezel en de speentje voor te huilen. Helder.

Carrière

Ik heb vanmorgen onder de douche besloten dat ik professioneel doucher word. Daarmee combineer ik wat ik leuk vind met wat ik goed kan: lang douchen.
Ik zie een gat in de markt, niet alleen in de douchebranche maar ook in de shampoo- en douchegelbranch. Ik voorzie grote sponsorcontracten van shampoomerken en badkamergigangten. Ik voorzie reclamecampagnes, interviews en een jetset-lifestyle.
Morgen ga ik patent aanvragen op deze briljante functie en daarna ga ik onderuit op de bank zitten tot de aanbiedingen met bosjes binnen stromen.
Ik dank mijn ouders en Ivo voor de ondersteuning die zij mij hebben gegeven bij het ontwikkelen van dit ongekende talent!

November

De maand voorafgaand aan de feestmaand heb ik vorig jaar, op initiatief van een oud vriendin, zonder te snoepen doorgebracht. Het gaat niet zozeer om het niet snoepen alswel om ergens van af te zien waar je van houdt, een verwennerij. Dat zou dus ook roken, drinken of roddelen kunnen zijn. Een maand om sterk in je schoenen te staan. Het idee is niet heel nobel ofzo, dus ik denk niet voortdurend aan arme kindertjes in Afrika. Noch is het een soort vrijbrief om dan in december volledig los te gaan. Niks van dat alles. Gewoon eenmaal per jaar iets opgeven wat anders zo gemakkelijk is.
Met andere woorden... Ik ga zo nog snel even een koekje pakken!

Ta-? en wederkerigheid

De voltooide tijd zit er redelijk goed in bij Minke. Maar hoort ze het wel goed? Steevast zegt zij:
- ik heb um tà-vonden!
- waar is ie nou tà-bleven?
- komt een grote vrachtwagen aantà-reden!

Ook gehoord:
- Papa moet zich hier verstoppen!
(waarna wij allemaal verstoppertje speelden waarbij Minke bij haar beurt wel steeds even aangaf waar zij zich dan ging verstoppen).
- Mij zie mum ('m)!

Nog niet helemaal goed:
- Hier Timo, deze is voor jij!
- Mama heeft mij even tà-helpt!

Bijna jarig

Morgen bestaat dit blog vier jaar. Zo af en toe lees ik terug wat ik hier allemaal getypt hebt en kijk ik met weemoed naar de vele foto's. Veel is er gebeurd. Er is verhuisd, geboren en gestorven, van baan veranderd, op vakanties geweest, getrouwd, gehuild en gelachen. Kortom, een scala aan emoties heeft de revue gepasseerd.
De titel van dit blog is nog altijd Simone's wereld. Soms lijkt het meer op Minke's wereld, maar ja het kind is dan ook belangrijk onderdeel van mijn bestaan. Wat een feest om moeder te zijn, moeder van een dochter als Minke. Zij had vanmorgen haar eerste dansles. Zij heeft zichtbaar genoten, waar ik dan weer van geniet. Net als haar moeder meldt zij zich aan om het voor te doen, danste het verhaal dat de juf voorlas gewoon zelf al even mee en rolde als een volleerd acrobaat de hele zaal door. Daarna dronken wij koffie/appelsap bij Corazon en overlegden nogmaals met de juwelier over mijn armband. Nu gaat-ie 'm bijna maken hoor. Echt! En als ik hem dan heb, zal ik er hier zeker een foto van plaatsen.

Maar nu proost ik graag. Op vier jaar geschiedenis. Op vier nieuwe avontuurlijke jaren!

Uitwaaien

Gesprekje aan de lunch
S: na het eten gaan we even lekker naar buiten
M: naar de heide?
S: als jij dat wil, dan is dat goed. Je mag kiezen: Bos of hei.
M: HEIDE!
paar minuten later
I: we gaan naar het bos
M (dikke tranen): Nee, naar de heide.
S: ja, dat vind ik ook, jij had al mogen kiezen.
M: papa ook mee naar de heide?
S: dat denk ik wel.
M: nee, papa naar de bos. Met de kleine auto!

Luikje

In september 2008 verhuisden we naar ons huidige huis. Met open haard. Dat hadden we in Hilversum ook en een nieuwbouwhuis dat toch een open haard had, dat leek ons wel wat.
Toen we hier pas woonden liet ik de schoorsteen vegen. Daarna hebben we maximaal drie keer een vuurtje gestookt. Altijd zag de kamer blauw - geen echt succes dus.
Ivo en Minke waren gisteren nog even op de valreep in dierentuin, waar Afrikaans feest bleek te zijn. Met vuurkorven. Ivo raakte geïnspireerd en kocht een zak hout. Ik zei dat hij toch echt eens heel goed met zijn hoofd in de haard moest gaan hangen om er achter te komen of het luikje wel open stond.
Gevolg: er luikje bleek dus al die tijd dicht te hebben gestaan... Gisteren hadden we dan na drie jaar een echt goed vuur zonder dat de ramen open moesten om de walmen uit het huis te jagen. Beter laat dan nooit, toch?