Zorgen

Ivo en ik gingen naar een concert: Lily Allen speelde in de Heineken Music Hall. Het leek me een leuk en vrolijk uitje en ik was nog nooit in de HMH geweest en je moet natuurlijk wel met je tijd mee en jong blijven. Daarin was direct het probleem gelegen. De gemiddelde leeftijd van het aanwezige publiek lag beduidend lager dan onze leeftijd. Om mij heen zag ik twintigers maar ook veel piepjonge gezichtjes. Meisjes met meisjesgezichtjes, met zachtroze wangen en fris opgemaakte wimpers. Met slanke lijfjes en prille borsten. En met ogen die leken te denken ‘oe, toch best wel eng, zo’n concert’. En ik? Ik dacht aan mijn baby. Ze is nog geen jaar oud maar ik denk al met pijn in mijn lijf aan de tijd dat zìj naar concerten wil, alleen, met vriendinnen. Wat moet ik dan? Stoer en trots mijn kind zelfstandigheid leren? “Tuurlijk liefje, dat mag. Ga je wel met vriendinnen?”. Om er snel achter aan te zeggen dat papa haar komt halen. Dat ze wel bij haar vriendinnen moet blijven. Nee, dat ze niet met de trein naar huis hoeft te komen. Of zal ik met je mee? Nog meer scenario’s passeren de revue. Minke die elke vrijdag naar de disco moet met vrienden en vriendinnen, die ui-ter-aard geen goede invloed op haar hebben. Minke die naar dance-events wil, naar popfestivals in het verre weet-ik-veel-waar, bivakkeren in tenten in modderige velden. Een maand met een rugzak door Mongolie trekken. Of erger, een heel jaar studeren in het buitenland. Met angst in mijn hart keek ik om me heen.
Eén groot voordeel: het duurt nog even…

Losse eindjes

Dinsdag ging ik in alle vroegte naar de gemeente Werkendam om me daar te presenteren voor een eventuele nieuwe opdracht. Saskia was zo lief om naar Vathorst te komen om op te passen. In Werkendam had ik een prettig gesprek, maar uiteindelijk is voor een collega van mij gekozen voor de opdracht.
Donderdag brachten Minke en ik eindelijk het tegenbezoek aan Marthe en Jesse, die in maart bij ons waren. Jesse is, zoals jullie natuurlijk nog wel weten, 1 dag jonger dan Minke maar wat een beer en wat een heerlijk joch! Marthe en ik konden bijkletsen, zoon Sam van bijna 6 vertelde mooie verhalen en speelde vader Jacob op xylofoon en piano en een eigen compositie op de blokfluit. Hij kon zich goed verstoppen (onder de bang was zijn goeiste verstopplek, maar boven had hij nog goeiere) en Jesse en Minke speelden gewoon zelfstandig. We lunchten en toen moesten "de babies" natuurlijk nog op de foto!


Toen Minke had gegeten, bracht ik haar naar Colleen en Edwin (buren van nr. 54) en gingen we een hapje eten in de stad (matig) en naar de film (enigszins matig). Minke bleek zich voorbeeldig gedragen te hebben en lag lekker te pitten in het campingbedje bij Colleen en Edwin. Vanmorgen was ze wel erg vroeg wakker (5 uur) maar is na een tijd mekkeren toch weer in slaap gevallen.


En dan nog het goede nieuws van Bart en Lenny, dat wij al tijden geheim dienden te houden: Lenny is zwanger! We zijn erg blij voor ze en zien uit naar een leuk vriendje of vriendinnetje voor Minke!

Kaduuk

Specificatie van de reparatie:

de connectoren zitten vol met erosie, deze heeft geleden onder waterschade en daarmee vervalt alle garantie.

Met vriendelijke groet,

A-Mac BV.

Best beter

Minke's eerste "ziekte" lijkt over. Vrijdagavond is ze met 39,2 naar bed gegaan en heeft tot een uur of 6 in de ochtend geslapen. Toen was het weer voorbij. Ze was goed van temperatuur, goed van humeur en goed wat betreft eetlust. Alleen aan 't eind van de middag, toen ik iets met de was stond te doen, hoorde ik een kreet gevolgd door grote stilte:


Pardoes in slaap gevallen in de box.
Ik ging alleen op pad om boodschappen voor haar te doen. Ik kocht: twee winterslaapzakjes (Prenatal en Hema), één paar leren slofjes (zie foto), een houten speelgoedje, een zoutmolen (niet voor Minke). Niet geslaagd voor een leuk doch betaalbaar winterjasje maat 74.
Vandaag ging Ivo met Jasper en Bart een stukje mountainbiken in Flevoland. Ik vond Minke lang genoeg koortsvrij om naar buiten te gaan, dus bezochten we Saskia. 's Middags rondde ik deel 1 van Minke's fotoalbum af. Ik ben aanbeland bij de zomervakantie maar die foto's liggen nog bij de Hema. Haal jij ze even op?
Nagekomen bericht: Mijn iPod heeft helaas zijn eerste ziekte niet overleefd. Het ziet er naar uit dat het draaiwieltje kaduuk is. Aanschaft: 06-10-2008. Gestorven: 16-10-2009. Garantie: 1 jaar. Vraag aan u: hoe gaat de Apple store dit aanpakken?

Zwakjes II

Onze Minke is ziek. Voor het eerst van haar leventje. Ze hoest al dagen, een flink scherpe hoest. Blaffen. Zo naar voor haar. Gisteren en vandaag heeft ze een paar keer een klein beetje hoestsiroop gehad. Ze niest ook veel, vaak met ladingen snot. Zo naar voor haar. Gisteren waren we bij Evelien. Minke wilde 's middags niet slapen, ze was helemaal overstuur van het huilen. Toen heb ik haar uit haar bedje gehaald en bij mij in de keuken gezet. Ik was namelijk bij Evelien aan het huishouden geslagen, want zij is hoogzwanger en ze kon wel een beetje hulp gebruiken. Haar moeder was er ook. Dus samen hebben we alle was gedaan (moeder), de ramen gezeemd (moeder + ik) en de keukenvloer gedweild (ik). Minke zat toen lekker in de kinderstoel bij mij in de keuken en was goed gestemd. Ze at een Liga, dronk Roosvicee en lachte en speelde. Ook vanmorgen was het nog prima toen ik naar naar de crèche bracht. Maar om vijf uur werd ik gebeld dat Minke al bijna de hele dag hangerig en huilerig was en dat ze haar getemperatuurd hadden. Ze heeft koorts, 39,2. Ik overlegde met de assistente van de huisarts, want ik weet natuurlijk helemaal niet wat ik met een zieke baby moet. Ze heeft me tips en trucs gegeven, aandachtspunten en do's & don'ts. Nu ligt Minke in haar bed te slapen en soms te hoesten. Mijn liefje.


Overigens werk ik alleen nog de komende twee weken bij de gemeente Hilversum. Dan is de klus geklaard en ga ik weer door. Ik heb aanstaande dinsdag al een gesprek bij een andere gemeente, maar ik wil me daar nu nog even niet over uit laten. Als het door gaat laat ik het weten.

Veel vrouwen

Na een kort ziekbed was ik weer beter en ging ik weer aan de slag. Maandag haalde Gea Minke op; mijn moeder was verhinderd want kreeg mijn zus met haar dochter op bezoek. Minke vermaakte zich prima bij haar opa en oma in Huizen. Deze foto is gemaakt bij opa en oma Wildeman toen ze bij hen logeerde toen Ivo en ik ziek waren:


Omdat Ivo die maandag laat thuis was in verband met een cursus, at ik bij Gea en Fred en nam toen Minke mee naar huis. Ivo had een cursus over leidinggeven. Hij liep 's avonds de trap op naar de woonkamer waar ik niets vermoedend een boekje zat te lezen. Hij: "Simone van Rouendal". Elke zenuw in mijn lichaam springt op scherp en ik ga als een razende door mijn hoofd: "Wat heb ik mis gedaan? Stond de voordeur nog open, heb ik Minke buiten laten staan, wat wat wat?" Ivo: "Ik vond het fijn dat je laatst de muren heb gewit". Ik, stijf van de zenuwen in mijn stoel: "Maar.....???". Maar er was geen maar. Dat was nou positief feedback geven. Ik was een zenuwinzinking nabij - fijn, zo'n cursus.
Dinsdag kwamen papa en Claudia bij mij op bezoek, wat erg gezellig was. Mijn vader was zo lief om, ondanks mijn gezeur, twee traphekjes te installeren, waar ik hem super dankbaar voor ben. Claudia had intussen de gelegenheid om in mijn tas met zwangerschapskleding te graaien en ze leek tevreden met de uitbreiding van haar garderobe. Ze had al een mooie buik.


Donderdagochtend vertrokken Minke en ik na ons fruit naar Overdinkel. Claudia was daar met Stella en ik ging er ook twee nachten logeren. Stella was in eerste instantie nogal onder de indruk van 'de baby' en keek met grote ogen naar mijn kleine druktemaker. Gelukkig herstelde ze vlug en wilde ze wel met mij boekjes lezen, de poezen bekijken en met ons op de foto. Wat een beeldschoon kindje! Die avond was haar vader bij Minke's vader: Freek gaf een lezing over zijn boek in Huizen en Ivo was daarbij aanwezig.
Minke spuugde om onverklaarbare reden in haar bed haar complete maaginhoud uit dus konden mama en ik aan de slag met schoon beddengoed, geleende slaapzak van het kindje van de overbuurvrouw en dweiltjes. Gelukkig leek niets erop dat Minke last had van dit voorval en ze lachte en kirde als gewoonlijk.




Vrijdag vertrokken Claudia en Stella naar de ouders van Freek en ging ik met mama en Minke naar de kringloopwinkel in Oldenzaal alwaar ik voor €2,95 een houten wagentje met gekleurde houten blokken kocht. Minke is namelijk toe aan speelgoed dat niet alleen zacht en baby-achtig is.
Zaterdag reden we naar huis en kon Ivo zijn meisje(s) ook weer zien. Zondag gingen we brunchen bij Renate, Daniel, Thijs en Amber. Ik blijf het zeggen: "Nee, zo klein en licht was Minke NOOIT!"
Toch wel.

Zwakjes

Dinsdag sprak ik af om op bezoek te gaan bij Renate en Amber. Ik zou na Minke's ochtendslaapje en haar fruit naar Heemstede rijden. Die dag bleek weer eens dat Minke zich een nieuw ritme heeft eigen gemaakt, wat inhoudt dat ze na haar ontbijt héél lang slaapt en 's middags maar een uurtje (om aan het eind van de middag toch wel erg moe te zijn). Met andere woorden, toen Minke en ik bij Renate arriveerde was het tegen het middaguur en konden we gelijk aan de lunch beginnen. Minke zat mooi bij ons aan tafel en at een boterham met appelstroop. Amber sliep en sliep en sliep. Gelukkig meldde zij zich nog wel voor Minke en ik weer aan de terugreis begonnen.


Meer dan een paar maanden geleden moeten wij rekening houden met Minke's ritme: we laten haar op zeer vaste tijden slapen en eten en dat doet ons allemaal goed. We waren een kwartier na haar vaste etenstijd thuis omdat het toch wel erg druk op de weg was. Ivo stond al te koken maar zei dat hij zich niet heel lekker voelde. Na het eten ging ik sporten en toen ik thuis kwam dook ik nog even achter de computer. Om tien uur hoorde ik Ivo naar het toilet gaan (hij lag al in bed) en daarna jammerde hij dat hij zich erg beroerd voelde. Ik zal niet in details treden en het kort houden: Ivo was goed ziek.
Hij bleef woensdag thuis, ik bracht Minke naar het kinderdagverblijf. Die dag was ik wat duf, het kwam vast door de rommelige nacht met een zieke Ivo en een hoestende en proestende Minke. Maar om half 3 had ik het niet alleen koud en was ik niet alleen moe, toen begon toch ook mijn buik vervelende dingen te doen. Dus om drie uur vertrok ik van Hilversum naar huis, krampachtig smekend dat ik toch maar niet moest overgeven als ik onderweg was. Gelukkig bereikte ik ongeschonden ons huis.
In de tussentijd had Ivo zijn moeder opgetrommeld, die Minke ophaalde van de Zilverberg en zij gingen samen naar Huizen. Minke bleef lekker een nachtje en een dag bij opa en oma terwijl haar ouders lamlendig in bed lagen.
Donderdagavond was het heerlijk om Minke weer bij ons te hebben. Vrijdagochtend bracht Ivo haar weer naar het kinderdagverblijf terwijl ik de rest van de dag sliep en sliep en sliep.
Gisteren voelde ik me nog niet optimaal, veel pijn in mijn hoofd. Op een uitstapje naar de Karwei na om een tweetal traphekjes aan te schaffen ben ik niet weg geweest. Vandaag zou ik met Marloes naar de sauna, maar dat plan was al bijgesteld. Ons nieuwe uitstapje, naar Slot Zuylen, ging helaas ook niet door. Ik ben thuis geweest, heb gerommeld, de was gedaan, gestreken en wat opgeruimd in de berging. Nu ligt Minke in bed, kijkt Ivo voetbal en ik ga zo een boekje lezen.


Ziek zijn is niet mijn hobby maar met een klein kind is het verre van ideaal. Gelukkig dat Gea en Fred zo lief waren ons te ondersteunen!

Aan de maat

Ivo en Minke hadden vandaag een afspraak: bij het consultatiebureau. Meten, wegen - the usual. Ivo smste mij na afloop (ik zat uiteraard gewoon op mijn werk) dat Minke herrie had geschopt op de aankleedkussens en naar iedereen had gelachen. Op de vraag van de wijkverpleegkundige of Minke al van haar rug naar haar buik en vice versa kon keren antwoordde Ivo dat Minke de hele kamer door ging. Nou nou, die Minke was wel snel. Och ...
Gewicht: 8370 gram
Lengte: 68,5 cm
Zondag waren we nog even bij Bart en Lenny, alwaar de heren wielrennen keken, Lenny lui op de bank lag, Jasper net op tijd arriveerde om de finish te zien en ik voor Minke kokkerelde. Minke vond Rex leuk, Rex leek Minke een storend onderdeurtje te vinden.

Angstig

Maandag was mama bij ons want het was haar oppasdag. Ze ging met Minke naar de kinderboerderij, die gesloten bleek. De schapen en geiten waren wel te bezoeken en die knabbelden vrolijk aan Minke's vingers, die dat vrolijk toeliet.
Dinsdagavond ging ik lekker sporten, ik zit er weer helemaal lekker in. Dat is deels te danken aan een nieuw ritme dat Ivo en ik besloten te introduceren na de vakantie: elk van ons heeft twee 'vrije' avonden per week, waarop we geen Minke-dienst hebben. Het bevalt ons goed.
Woensdag had ik een afspraak bij de huisarts, want hoewel mijn halve vriendenkring (weer) zwanger is, stel ik een volgende zwangerschap graag nog een tijdje uit.. Die avond was het bonusavond voor mij (bonus, want het is eigenlijk Ivo's vrije avond), want ik ging met Colleen, de buuv, naar de stad om Angst te zien, een documentaire over mensen met een angst- en/of dwangstoornis. Het was aangrijpend en ik kan je aanraden de film te bekijken.
Donderdag was ik lekker lui thuis met Minke. We zijn alleen aan het eind van de dag nog even naar het winkelcentrum Emiclaer gegaan omdat ik graag naar een stel laarsen wilde kijken dat ik in de etalage had gezien en omdat ik vond dat ik wel eens recht had op een mooie bh met broekjes. Na maanden achtereen zwangerschapsbh's en voedingsbh's te hebben gedragen, is het leuk om nu weer eens wat elegants of hips te dragen. Ik slaagde goed voor een bh bij Livera, waar ze helaas niet voldoende broekjes hadden naar mijn wens. Die bestelde ik dus op internet. De laarsen waren mooi en zaten goed, maar in mijn kleur niet in mijn maat. Dus die bestelde ik ook op internet.


Verder droeg Minke vandaag een broekje dat ik via Marktplaats had gekocht: maat 74. Maar mooi dat het nu al precies past! Dit broekje valt wel heel klein.
En oja, tv kijken is wel heel leuk, ookal is het een item over Angela Merkel op RTL Boulevard:


En het blijkt nu weer eens dat onze tafel wel erg hoog is:

Minke doet het stof opwaaien

Sap

Vandaag reden Minke en ik 's morgen naar Hengelo om naar mijn nicht Maaike te gaan. Maaike beschikt namelijk over een pan (eigenlijk twee) waarmee sap uit vruchten gemaakt kan worden. En laat ik nou een hoop vruchten hebben...
De pannen, die ruim tien jaar niet gebruikt waren, werden zorgvuldig door ons afgewassen net als een groot aantal lege flessen en speciale doppen.


De pan bestaat uit drie delen. De vruchten gingen in het bovenste deel van de pan (een soort vergiet) en water in het onderste deel. Het tussenliggende deel heeft een soort vulkaan in het midden: de stoom uit het onderste deel gaat zo omhoog en gaat door de vruchten heen in het bovenste deel van de pan. Hierdoor gaan de cellen van de vruchten stuk en drupt het sap via de gaatjes van het bovenste deel van de pan in het middelste deel. Dit sap kun je aftappen middels een slangetje. Wat overblijft is een dikke pulp van vruchtenschillen.

De witte druiven (4 kg) leverden drie flessen op, de rode (zo'n 9 kg) een stuk of 7. Tussendoor proefden we het sap en we vonden het wittedruivensap een beetje aan de zure kant. We voegde een klein beetje suiker toe. Het rode sap was niet heel vol van smaak, dus ook daar deden we een beetje suiker bij en een paar kaneelstokjes. Het resultaat mag er wezen. Het lijkt me leuk om volgend jaar weer te doen! Maaike, bedankt voor je hulp! Ook namens Minke, die smulde van haar boterham.

Handjes

Donderdag vond ik het tijd om mijn wijngaard te oogsten. Dat leverde een hoop druiven op. En als ik zeg een hoop, dan bedoel ik ook een hoop:


De witte heb ik nu ook echt van de trossen gehaald en dat bleek goed voor 4 kilo fruit. Nu de rode nog.
Vrijdag had Ivo een teamuitje van zijn werk en was 's avonds niet thuis. Ik had nog een aantal spulletjes van Evelien en nu was een goed moment om dat bij haar langs te brengen. Ik heb zo'n zes maanden haar kolf gebruikt en ik wil haar nogmaals hiervoor hartelijk bedanken - een geweldig apparaat. Ik kwam rond etenstijd binnenvallen en snoepte een paar stukjes pizza mee. Daarna reed ik snel weer naar huis want Minke moest nodig naar bed.


Voor die tijd had ik Minke's stoel bij Gardo opgehaald en Ivo heeft deze zaterdag in elkaar gezet. Zie hier het resultaat (ja, ze hangt nog een klein beetje scheef):


Zaterdag was Marloes ook bij ons. We zijn samen naar Intratuin geweest omdat Marloes planten voor op haar balkons wilde kopen. Daarna dronken we nog een kop koffie bij Zandfoort aan de Eem. Thuis maakten we een afdruk van Minke's had in klei.


Gisteren was de afsluitende dag van een half jaar lang feest in het kader van Amersfoort 750 jaar. Ivo kwam er achter dat er een spetterend feest in de binnenstad was. Tja, en ik wilde natuurlijk daar ook wel heen. Ivo regelde een logeeradresje voor Minke: opa en oma Wildeman!
Ivo, Jasper, Bart en ik dansten er op los, vooral op funky jazz op het Lievevrouweplein. Het was gezellig druk in de stad. Op de Hof vond ik het publiek vrij jong (weer een teken dat ik waarschijnlijk oud aan het worden ben) maar op de Groenmarkt en het Lievevrouweplein was de menigte gemiddeld niet 17 jaar. We maakten het laat en waren om half 2 thuis.
Vanmorgen sliepen we uit en haalden Minke rond het middag uur op uit Huizen. Zij en haar grootouders hadden zich prima vermaakt. We boekten Hotel Wildeman direct voor ons volgende uitje (concert van Lily Allen eind oktober): ze hadden nog wel plek voor een baby!



En kijk vooral ook even op YouTube om een klappende Minke te bewonderen!

Terug van weggeweest

Hoewel ik het aantal croissantjes dat ik heb gegeten en de koppen koffie die ik heb gedronken niet heb geteld, zijn het er beduidend minder dan voorgaande jaren. Maar of ik minder genoten heb? Geenszins!
Omdat Minke vrijdag veel had gespuugd besloten we zondag te vertrekken in plaats van zaterdag. De reis verliep soepel en na 10 uur kwamen we aan bij onze bestemming: Le Vieux Marronier in Le Nuzeret, een gehucht iets ten zuiden van Chalon sur Saone. Die avond spuugde Minke haar gehele avond eten (warm eten + melk) uit terwijl ze in bed lag, dus de eerste nacht draaide de wasmachine al.
Maandag deden we dus rustig aan, liepen een klein stukje en ontdekten een paadje met veel bramen die ik later zou plukken (1,2 kg) en tot jam zou maken.

Dinsdag regende het de hele dag en hebben we heerlijk gelezen en geslapen. Ik had nog een nederlandse pompoen en daar maakte ik een lekker pureetje van voor Minke. Helaas spuugde ze die avond wederom alles uit, wat tot honger leidde maar de 100 ml melk die ze daarna toch nog kreeg bleef binnen. De rest van de vakantie is alles goed gegaan.
Woensdag zijn we naar Tournus geweest, bezochten daar de grote kerk, dronken Marokkaanse thee en aten 's avonds heerlijk in de tuin. Aangezien we over een moestuin met tomatenplanten en vooral ook veel basilicum beschikten, kochten wij mozzarella en maakte een heerlijk Salade Caprese.




Donderdag ging Ivo een stuk fietsen en ging ik op bramenjacht. Minke was alweer in goede doen - wat zij eigenlijk de hele vakantie was. Wat een genot om haar bij ons te hebben! Ze kletst wat af, speelt, lacht, slaapt goed, flirt met mensen en vermaakt zich prima.


Vrijdag vertrokken we na de ochtendslaap en het fruithapje van Minke naar Chalon sur Saone. Er was markt op het plein en de straatjes rondom de kerk. Minke was slaperig en in de kerk was het stil. Ivo parkeerde de wagen in een hoekje en we waren van plan even rustig te zitten zodat zij een half uurtje kon slapen. Op dat moment begon de organist met zijn oefeningen en zijn we de kerk maar weer vlug uitgelopen. We lunchten op een leuk terras, Minke stal de show in haar gebreide trui, we kochten een cadeautje voor Amber en een winterjurkje voor Minke en we wandelden langs de bezienswaardigheden van de stad.







Die avond waren we uitgenodigd door onze Franse buren Rachel en Cyril, die een dochtertje hadden dat op dezelfde dag was geboren als Minke. Ons Frans is niet meer wat het geweest is, maar we konden ons redelijk verstaanbaar maken en vooral Rachel deed erg haar best het ons gemakkelijk te maken.


De volgende dag vertrokken we in de ochtend met hen naar een wijngaard van een vriendin van haar, nabij Givry. Ons werd uitgelegd hoe wijn gemaakt wordt, waar allemaal mee rekening gehouden dient te worden, hoe het proces in zijn werk gaat van druif tot wijn in een fles met kurk en etiket. We leerden veel en rond één uur 's middags hadden we drie glazen wijn achter de kiezen!



Rachel en Cyril gingen daarna naar huis, wij toerden nog wat door de streek die een en al wijngaard was. Die middag was Minke erg overstuur door geheel onbekende reden.
Daarom deden we zondag weer eens heel rustig aan. Ik las mijn boek, Minke ging in tuin in het badje en ik wandelde met haar in de draagzak nog een rondje. 's Avonds maakte Ivo heerlijke lamskoteletten op de barbecue. We hebben vooral thuis Chez Ivo gegeten, wat voor mij echt heerlijk was en zo luxe om 's avonds te kunnen aanschuiven!



Omdat er maandag in Louhans een grote markt was met kleinvee, wilde ik daar graag heen. Alhoewel, graag? Ik verwachtte dat ik ladingen kippen, eenden en gansen in hokjes heel zielig zou vinden en inderdaad ... We kwamen er toen de veemarkt op zijn einde liep en de dieren weer werden 'opgeborgen'. Ik kon er niet naar kijken en wilde maar vooral weg.


Ivo deed 's middags boodschappen en maakte weer een heerlijk maaltje, dit keer met perzikken uit de oven als toetje.
Dinsdag wilde ik graag naar Beaune. De dagen dat we op pad gingen deden we dat nadat Minke haar fruit op had. Meestal gaat Minke na een dik uur na de ochtendfles weer haar bed in, voor één à anderhalf uur. Maar dinsdag niet hoor, toen sliep ze tot half 12! Dus voordat wij, met wegomleidingen die plotseling ophielden en een gemiste afslag eindelijk in Beaune aankwamen was het tegen half 2. Ons ontbijt bestond uit een heerlijke lunch waar we nog net op tijd voor aan konden schuiven, want de keuken in franse restaurants gaat rond half 2 dicht.


Daarna bezochten we het niet erg voor rolstoelen en kinderwagens toegankelijke Hospice de Dieu. Ik was er als kind als eens geweest, maar echt herinneren kon ik het me niet.



Minke sliep in de wagen, dus die kan over 30 jaar met haar gezin gaan en doen alsof het nieuw voor haar is. Helaas begon het toen flink te regenen. Nadat we buiten al een tijdje hadden staan schuilen, is Ivo naar de auto gerend om een paraplu te halen en de overkapping voor de kinderwagen. Uiteraard moesten we die nog uit de verpakking halen, maar dat drukte de pret van Minke niet - die leek het wel wat te vinden om in een tentje te zitten!


Woensdag was het weer droog en wandelden we gedrieen nog een klein rondje. De rest van de dag waren we lekker bij het huis en hebben we gelezen.

's Avonds hadden wij Rachel en Cyril uitgenodigd voor een drankje. Wat kost het ontzettend veel energie zeg, om steeds zo te moeten zoeken naar woorden en werkwoordvervoegingen! Ik was uitgeteld want ik wilde natuurlijk wel van alles vertellen. Cyril sprak een heel klein beetje Engels en soms maakte dat net het verschil.
Donderdag besteedde Ivo aan het schoonmaken van het huis, deden we nog wat laatste boodschappen voor onderweg en aten we bij een soort eetcafeetje in het dorp waar net wat meer te beleven was dan in ons gehucht (waar de huizen trouwens geen nummers hadden; de postbode weet wie waar woont).
En toen was het alweer vrijdag en togen wij naar huis. Het heeft ontzettend geregend op de terugweg en rondom Brussel was het druk. We hebben er, met alle tussenstops voor Minke's maaltijden, bijna 12 uur over gedaan. We waren om half 9 's avonds thuis. Ik ging linea recta met Minke in bad, zodat zij zich even lekker kon bewegen en spatteren nadat ze zo lang had gezeten in haar stoeltje. We hebben goed geslapen die nacht.

Al met al een heerlijke vakantie. Het weer was prima: bikini in de tuin, zomerjurkje, slippers. Twee keer regen, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik heb twee boeken uitgelezen (zie lijstje hiernaast) en een derde boek zo goed als uit. Ivo heeft een paar keer op zijn fiets gezeten. Hij haalde elke morgen vers brood. Het huis was prima, de (moes)tuin ook. Het was pikdonker 's nachts, zeker toen we ook nog eens de luiken sloten. Minke bleek weer eens zeer aangenaam gezelschap. Doordat we twee weken intensief met haar om zijn gegaan ontdekten we dat ze zo ontzettend snel leert. Zo lijkt ze de beginselen van het handenklappen tot zich te hebben genomen, doet ze goede pogingen tot tijgeren, toonde ze ons haar gevoel voor humor door gemoedelijk door te spelen terwijl ze steeds verder in haar stoel wegzakte,


genoten wij van haar schaterlachen om spelende honden en waren wij trotse ouders van een dochter die met haar charme de mensen om haar heen betovert.
Deze vakantie was anders dan die voor Minke's komst, maar zeker niet minder aangenaam!
Ik zet een aantal filmpjes op youtube, dus klik ook even op de link links.