Consult

Minke moest vandaag op het consultatiebureau verschijnen.
We spraken over haar veelvoudig spugen en werden geadviseerd om melkpoeder speciaal tegen spugen en darmkrampjes te kopen. Zo gezegd, zo gedaan. Het is verrijkt met Johannesbroodpitmeel, wat er voor zorgt dat het wat zwaarder ligt en niet zo gemakkelijk omhoog komt. Minke was actief en wijs, vond de arts. Minke tijgerde op het bureau van de dokter direct naar telefoon en computer; een kind van haar tijd.

Gewicht: 8900 gram
Lengte: 70 cm
Hoofdomtrek: 45,4 cm
Prima kind dus.

Opgeknapt

Ik ben weer redelijk opgeknapt. Zou het van de zenuwen komen, dat ik misselijk was, moest overgeven?
Vorige week heb ik hard gewerkt, veel huisbezoeken afgelegd. Bij afwijzingen valt enorm op dat de klanten (en hun kinderen) zeurderig zijn: "Maar de buurvrouw is tien jaar jonger, en die loopt nog zo de trap op en af en die heeft wel een pasje voor de taxi..." (zet je meest verongelijkte stem op als je voorgaande zin leest). Ik vertelde mijn bevindingen op kantoor. Ik hoorde dat een externe voorganger precies hetzelfde was opgevallen. Waarschijnlijk komt het door de kleine gemeenschap - het is 'ons-kent-ons'.
Donderdag was ik na het werk (ik werk sinds afgelopen week op maandag, woensdag en donderdag) gaan sporten. Dat was lekker. Toen ik thuis kwam lag Minke al in bed. Ivo en ik moesten nog eten. Na het eten hoorde ik een gek hoestje uit Minke's kamer komen. Normaliter zou ik niet gaan kijken, die slaapt wel weer in, maar nu piepte ik toch even met mijn hoofd om de deur. Gelukkig maar, want ons kind had al haar melk uitgespuugd en lag er midden in met haar hoofd. Zo zielig. Dus het beddengoed in de wasmachine en baby in bad. Die dat geweldig leuk vond, natuurlijk.
De volgende ochtend stonk Minke nog steeds naar zure baby en is zij nogmaals, eerst volledig geschrobt, in bad gegaan. Wat heeft die een lol zeg! Daarna gingen moeder en dochter lunchen bij Ikea, dat was erg gezellig.
Zaterdag vierden Ivo en ik ons 3-jarig jubileum. Zie hier en hier. 's Ochtends deden we als gezinnetje nog gewoon boodschappen en 's middags zat Ivo op zijn Tacx-trainer voor de televisie te wielrennen. Waarschijnlijk lag ik ergens mijn boek te lezen (zie linker kolom). Ivo zat me net als andere jaren flink te stangen door al weken te speculeren over het avontuur dat mij te wachten stond, over de cadeaus die hij gekocht had, over het aantal weken dat wij op vakantie zouden gaan. Of ik om half 6 klaar wilde staan. Dat wilde ik wel. Ik had van mijn moeder een leuke tuniek met broek cadeau gekregen om te dragen tijdens ons afspraakje. Gea en Fred kwamen op Minke passen en namen drie rode rozen mee, heel attent. Ivo vergat haast nog zijn tasje met zijn cadeau (daar gingen we dan, pa en moe op date, met elk een plastic tasje met cadeau: Ivo een tasje van Gardo, Simone een tasje van Prénatal ...). We reden dwars door de oude stad naar ... Dorloté! Dat is zo'n geweldig restaurant. Maar eerst naar Lobbes - 'onze stamkroeg' (waar we één keer per jaar komen, op 21 november). Ivo kreeg van mij een kaart met cadeaus: luxe shampoo en doucheschuim en een muismat met allemaal foto's van Minke. Ik kreeg van Ivo een kaart met veel tekst en, uiteraard, een kalender. Wat was het een feest!
Daarna gingen eten. Het was rustig, maar niet stil. Het eten was heerlijk en verfijnd, de wijn was lekker, de bediening vlot en vriendelijk. We waren wel erg moe en na één biertje, één prosecco en één glas witte wijn voelde ik me compleet bezopen.
Thuis gekomen zwaaiden we Gea en Fred uit (die spijtig genoeg ook al Minke's avondeten + melkfles van de vloer hadden moeten dweilen, zucht) en vielen we doodop in bed.
Zondag voelde ik me niet zo fit, rommelige buik. 's Middags kwamen Patrick en Suzan op bezoek en eten, maar ik lag in bed en gaf over. Ik wist wel twee boterhammen met smeerkaas te eten. Ivo had lekker gekookt (heb ik me laten vertellen) en won met een spelletje Katan. Ik lag te maffen.
Gisteren is Minke samen met Ivo de Mexicaanse griepprik gaan halen. Ze heeft zich goed gehouden, stoer als ze is. Ik heb veel geslapen en weinig gegeten. Ivo is ook weer wat ingestort. We zijn een lekker gezinnetje!
Wel fijn, zo'n griepje. Val je lekker van af, en da's maar goed, want dan pas ik volgend jaar tenminste in mijn trouwjurk.

Ziekjes

Ben ziek. Overgeven. En meer van die ongein.
Ik kom een andere keer vertellen over ons 3-jarige jubileum. Het was weer leuk.
Nu duik ik mijn bed weer in, heb het koud en heb hoofdpijn.

Minke 40 weken!

Vrijdag kwam ik laat uit mijn werk en kreeg mijn oud-collega's van Axion over de vloer. We dronken wat en snoepten wat alvorens naar de Boengerd te gaan voor het diner. Gezellig als vanouds.


Minke knutselde vlijtig op het kinderdagverblijf vanwege Sint Maarten. Dit jaar heeft ze nog niet gelopen en gezongen. Wel kregen we meer bezoekers dan vorig jaar.


Zaterdag aten we 's avonds bij Jasper, samen met Bart en Lenny. Minke ging gewoon lekker mee en ging liggen slapen in het campingbadje in Jaspers slaapkamer.




Zondag was Ivo grieperig. 's Middags wandelden Minke en ik ruim een uur rond in Vathorst. 's Avonds kwam mijn moeder en zij is tot vanavond gebleven. Mijn vader heeft haar zojuist opgehaald. Hij werkt in Kinderdijk en kon haar gisteravond niet van het station in Enschede halen en dan is het wel lang wachten in het donker op een bus die één maal per uur gaat en net weg is als de trein aankomt.
's Ochtends was er een meisje van de universiteit van Utrecht om allerlei testjes met Minke te doen. Ze doet namelijk mee met een onderzoek naar de invloed van zelfstandig bewegen op het verwerven van taal. Minke zocht braaf naar speelgoedjes die verstopt werden en bleek redelijk goed te zijn in 'balletje-balletje'. Wij zien potentieel, haha. Toen ze na de lunch ging slapen reed ik met mijn moeder naar de stad om wat cadeaus in te kopen voor mijn zus en haar aankomende kind en ook al wat kleinigheidjes voor de Kerst. Je kunt er maar op tijd bij zijn!
Minke ging nog in bad. Ik zal een filmpje uploaden en op Youtube zetten. Geniet!

Nu nog opruimen

Minke en ik waren een lang weekend in Overdinkel. Ivo was fietsen met Jasper, Bart, en in mindere mate, Lenny in de Ardennen.
Geen bijzondere verhalen, behalve dan dat Minke tot twee keer toe midden in de nacht vond dat ze honger had. Dus gewoon maar wat beeldmateriaal.
Opa doet voor hoe de muis piest (volgens mijn vader is het trouwens geen muis, maar Pluto):


Minke wil wel even voelen aan opa's snor en baard:


Vandaag ontdekte Minke dat ze eigenhandig het zachte speelgoed uit de mand kan trekken:

Blij

Sim is blij dat we weer thuis zijn. En vooral blij dat het wipstoeltje weer thuis is.

Werken(dam)

Deze week zat ik op de bank, op de leegloop. Met andere woorden, ik zat zonder klus, zonder opdracht. Maar maandag ga ik weer aan het werk, aan de bak. Waar, vraag je je af. Nou, in Werkendam. Hé, heb ik die naam niet eerder gehoord, hoor ik je denken. Ja, ik was er laatst op gesprek, maar mijn collega kreeg de opdracht. Kennelijk was er toch geen match, dus nu mag ik aantreden. Nu maar hopen dat wij wel een match hebben...

Minke's leeftijd

Hebben jullie de nieuwe gadget links op de pagina al gezien?

Doseren

Minke ligt boven in bed. Ik hoor van alles, maar geen slaapgeluiden. Het is middagdutjestijd.
Ze is uit haar hum. Ik hoop maar dat het de tanden zijn die voor een humeurig kind zorgen en niet een nieuwe Minke die de kop op steekt.
Ja. Tanden. Twee om precies te zijn. Nou ja, tanden... het zijn twee puntjes, de een iets groter dan de ander. De bijtring wil ze niet, dus die lijkt voor niks aangeschaft.
De dames van het consultatiebureau waar ik gisteren even binnenwipte suggereerden wat wij ook al vermoedden met betrekking tot het overmatige spuuggedrag van onze dochter: te veel eten in te korte tijd. We gaan nu dus meer doseren. Minke's maag is nog klein. Minke is nog klein. Dus een toetje wordt een drie-uurtje en een warme maaltijd blijft beperkt tot een warme hap. En dan, als ze nog echt zin heeft, krijgt ze vlak voor het slapen gaan (gisteren om 7 uur, joepie) nog een klein beetje melk. Met nadruk op klein.
Ik maakte me niet bepaald zorgen over het spugen. Ik zie een gezonde baby. Ze bleek ook prima aangekomen, want ze moest gisteren uit de kleren en op de weegschaal (waar ze even op de geleende handdoek plaste). Ik merkte vooral dat ik tegen haar avondritueel begon op te zien, in de angst weer een hele lading zuur ruikende maaltijd over me heen te krijgen en/of te moeten opdweilen. Gisteren was Ivo op cursus dus stond ik er ook 's avonds alleen voor en dat idee stond me niet bepaald aan. Maar alles ging prima. Geen toetje, geen avondfles en om de tijd tussen eten en slapen te doden ging Minke in bad waar ze doorheen tijgert als ware het de vloer. Top amusement dus.
Dus als die tanden en kiezen even deze week allemaal tevoorschijn komen, heb ik volgende week weer een gezellig kind. Deal?

Spugen

Donderdag 15/10: tijdens avondeten (warm eten)
Dinsdag 20/10: na avondfles (warm eten + avondfles)
Dinsdag 27/10: na avondfles (warm eten + avondfles)
Donderdag 29/10: na lunch (boterham + fles)
Zondag 1/11: na avondfles (warm eten + avondfles)

Er ontwikkelt zich een vervelend patroon. Sommige overgeefmomenten lijken verklaarbaar: Minke krijgt een tand en heeft koorts. Of Minke heeft eigenlijk nog een heel dikke buik van het avondeten als ze moe is en haar laatste fles krijgt. Andere 'sessies' zijn onverklaarbaar.
Nadeel: het is niet meer alleen melk, het is echt overgeefsel en ik kan je verzekeren dat dat niet fijn ruikt.
Voordeel: Minke vindt het niet erg en ligt lachend in bad als wij haar opfrissen.

Maar ja - what to make of all this? Hopelijk niet "to be continued..."

Schudden

Verder lijkt er nu dan echt een tand door te komen. Minke heeft vandaag koorts, ze hangt al dagen met haar tong tegen haar onderlip, ze kwijlt bij het leven en als klap op de vuurpijl gaf ze niet alleen dinsdagavond àl haar eten over maar vanmiddag ook haar lunch.

Zorgen

Ivo en ik gingen naar een concert: Lily Allen speelde in de Heineken Music Hall. Het leek me een leuk en vrolijk uitje en ik was nog nooit in de HMH geweest en je moet natuurlijk wel met je tijd mee en jong blijven. Daarin was direct het probleem gelegen. De gemiddelde leeftijd van het aanwezige publiek lag beduidend lager dan onze leeftijd. Om mij heen zag ik twintigers maar ook veel piepjonge gezichtjes. Meisjes met meisjesgezichtjes, met zachtroze wangen en fris opgemaakte wimpers. Met slanke lijfjes en prille borsten. En met ogen die leken te denken ‘oe, toch best wel eng, zo’n concert’. En ik? Ik dacht aan mijn baby. Ze is nog geen jaar oud maar ik denk al met pijn in mijn lijf aan de tijd dat zìj naar concerten wil, alleen, met vriendinnen. Wat moet ik dan? Stoer en trots mijn kind zelfstandigheid leren? “Tuurlijk liefje, dat mag. Ga je wel met vriendinnen?”. Om er snel achter aan te zeggen dat papa haar komt halen. Dat ze wel bij haar vriendinnen moet blijven. Nee, dat ze niet met de trein naar huis hoeft te komen. Of zal ik met je mee? Nog meer scenario’s passeren de revue. Minke die elke vrijdag naar de disco moet met vrienden en vriendinnen, die ui-ter-aard geen goede invloed op haar hebben. Minke die naar dance-events wil, naar popfestivals in het verre weet-ik-veel-waar, bivakkeren in tenten in modderige velden. Een maand met een rugzak door Mongolie trekken. Of erger, een heel jaar studeren in het buitenland. Met angst in mijn hart keek ik om me heen.
Eén groot voordeel: het duurt nog even…

Losse eindjes

Dinsdag ging ik in alle vroegte naar de gemeente Werkendam om me daar te presenteren voor een eventuele nieuwe opdracht. Saskia was zo lief om naar Vathorst te komen om op te passen. In Werkendam had ik een prettig gesprek, maar uiteindelijk is voor een collega van mij gekozen voor de opdracht.
Donderdag brachten Minke en ik eindelijk het tegenbezoek aan Marthe en Jesse, die in maart bij ons waren. Jesse is, zoals jullie natuurlijk nog wel weten, 1 dag jonger dan Minke maar wat een beer en wat een heerlijk joch! Marthe en ik konden bijkletsen, zoon Sam van bijna 6 vertelde mooie verhalen en speelde vader Jacob op xylofoon en piano en een eigen compositie op de blokfluit. Hij kon zich goed verstoppen (onder de bang was zijn goeiste verstopplek, maar boven had hij nog goeiere) en Jesse en Minke speelden gewoon zelfstandig. We lunchten en toen moesten "de babies" natuurlijk nog op de foto!


Toen Minke had gegeten, bracht ik haar naar Colleen en Edwin (buren van nr. 54) en gingen we een hapje eten in de stad (matig) en naar de film (enigszins matig). Minke bleek zich voorbeeldig gedragen te hebben en lag lekker te pitten in het campingbedje bij Colleen en Edwin. Vanmorgen was ze wel erg vroeg wakker (5 uur) maar is na een tijd mekkeren toch weer in slaap gevallen.


En dan nog het goede nieuws van Bart en Lenny, dat wij al tijden geheim dienden te houden: Lenny is zwanger! We zijn erg blij voor ze en zien uit naar een leuk vriendje of vriendinnetje voor Minke!

Kaduuk

Specificatie van de reparatie:

de connectoren zitten vol met erosie, deze heeft geleden onder waterschade en daarmee vervalt alle garantie.

Met vriendelijke groet,

A-Mac BV.

Best beter

Minke's eerste "ziekte" lijkt over. Vrijdagavond is ze met 39,2 naar bed gegaan en heeft tot een uur of 6 in de ochtend geslapen. Toen was het weer voorbij. Ze was goed van temperatuur, goed van humeur en goed wat betreft eetlust. Alleen aan 't eind van de middag, toen ik iets met de was stond te doen, hoorde ik een kreet gevolgd door grote stilte:


Pardoes in slaap gevallen in de box.
Ik ging alleen op pad om boodschappen voor haar te doen. Ik kocht: twee winterslaapzakjes (Prenatal en Hema), één paar leren slofjes (zie foto), een houten speelgoedje, een zoutmolen (niet voor Minke). Niet geslaagd voor een leuk doch betaalbaar winterjasje maat 74.
Vandaag ging Ivo met Jasper en Bart een stukje mountainbiken in Flevoland. Ik vond Minke lang genoeg koortsvrij om naar buiten te gaan, dus bezochten we Saskia. 's Middags rondde ik deel 1 van Minke's fotoalbum af. Ik ben aanbeland bij de zomervakantie maar die foto's liggen nog bij de Hema. Haal jij ze even op?
Nagekomen bericht: Mijn iPod heeft helaas zijn eerste ziekte niet overleefd. Het ziet er naar uit dat het draaiwieltje kaduuk is. Aanschaft: 06-10-2008. Gestorven: 16-10-2009. Garantie: 1 jaar. Vraag aan u: hoe gaat de Apple store dit aanpakken?

Zwakjes II

Onze Minke is ziek. Voor het eerst van haar leventje. Ze hoest al dagen, een flink scherpe hoest. Blaffen. Zo naar voor haar. Gisteren en vandaag heeft ze een paar keer een klein beetje hoestsiroop gehad. Ze niest ook veel, vaak met ladingen snot. Zo naar voor haar. Gisteren waren we bij Evelien. Minke wilde 's middags niet slapen, ze was helemaal overstuur van het huilen. Toen heb ik haar uit haar bedje gehaald en bij mij in de keuken gezet. Ik was namelijk bij Evelien aan het huishouden geslagen, want zij is hoogzwanger en ze kon wel een beetje hulp gebruiken. Haar moeder was er ook. Dus samen hebben we alle was gedaan (moeder), de ramen gezeemd (moeder + ik) en de keukenvloer gedweild (ik). Minke zat toen lekker in de kinderstoel bij mij in de keuken en was goed gestemd. Ze at een Liga, dronk Roosvicee en lachte en speelde. Ook vanmorgen was het nog prima toen ik naar naar de crèche bracht. Maar om vijf uur werd ik gebeld dat Minke al bijna de hele dag hangerig en huilerig was en dat ze haar getemperatuurd hadden. Ze heeft koorts, 39,2. Ik overlegde met de assistente van de huisarts, want ik weet natuurlijk helemaal niet wat ik met een zieke baby moet. Ze heeft me tips en trucs gegeven, aandachtspunten en do's & don'ts. Nu ligt Minke in haar bed te slapen en soms te hoesten. Mijn liefje.


Overigens werk ik alleen nog de komende twee weken bij de gemeente Hilversum. Dan is de klus geklaard en ga ik weer door. Ik heb aanstaande dinsdag al een gesprek bij een andere gemeente, maar ik wil me daar nu nog even niet over uit laten. Als het door gaat laat ik het weten.

Veel vrouwen

Na een kort ziekbed was ik weer beter en ging ik weer aan de slag. Maandag haalde Gea Minke op; mijn moeder was verhinderd want kreeg mijn zus met haar dochter op bezoek. Minke vermaakte zich prima bij haar opa en oma in Huizen. Deze foto is gemaakt bij opa en oma Wildeman toen ze bij hen logeerde toen Ivo en ik ziek waren:


Omdat Ivo die maandag laat thuis was in verband met een cursus, at ik bij Gea en Fred en nam toen Minke mee naar huis. Ivo had een cursus over leidinggeven. Hij liep 's avonds de trap op naar de woonkamer waar ik niets vermoedend een boekje zat te lezen. Hij: "Simone van Rouendal". Elke zenuw in mijn lichaam springt op scherp en ik ga als een razende door mijn hoofd: "Wat heb ik mis gedaan? Stond de voordeur nog open, heb ik Minke buiten laten staan, wat wat wat?" Ivo: "Ik vond het fijn dat je laatst de muren heb gewit". Ik, stijf van de zenuwen in mijn stoel: "Maar.....???". Maar er was geen maar. Dat was nou positief feedback geven. Ik was een zenuwinzinking nabij - fijn, zo'n cursus.
Dinsdag kwamen papa en Claudia bij mij op bezoek, wat erg gezellig was. Mijn vader was zo lief om, ondanks mijn gezeur, twee traphekjes te installeren, waar ik hem super dankbaar voor ben. Claudia had intussen de gelegenheid om in mijn tas met zwangerschapskleding te graaien en ze leek tevreden met de uitbreiding van haar garderobe. Ze had al een mooie buik.


Donderdagochtend vertrokken Minke en ik na ons fruit naar Overdinkel. Claudia was daar met Stella en ik ging er ook twee nachten logeren. Stella was in eerste instantie nogal onder de indruk van 'de baby' en keek met grote ogen naar mijn kleine druktemaker. Gelukkig herstelde ze vlug en wilde ze wel met mij boekjes lezen, de poezen bekijken en met ons op de foto. Wat een beeldschoon kindje! Die avond was haar vader bij Minke's vader: Freek gaf een lezing over zijn boek in Huizen en Ivo was daarbij aanwezig.
Minke spuugde om onverklaarbare reden in haar bed haar complete maaginhoud uit dus konden mama en ik aan de slag met schoon beddengoed, geleende slaapzak van het kindje van de overbuurvrouw en dweiltjes. Gelukkig leek niets erop dat Minke last had van dit voorval en ze lachte en kirde als gewoonlijk.




Vrijdag vertrokken Claudia en Stella naar de ouders van Freek en ging ik met mama en Minke naar de kringloopwinkel in Oldenzaal alwaar ik voor €2,95 een houten wagentje met gekleurde houten blokken kocht. Minke is namelijk toe aan speelgoed dat niet alleen zacht en baby-achtig is.
Zaterdag reden we naar huis en kon Ivo zijn meisje(s) ook weer zien. Zondag gingen we brunchen bij Renate, Daniel, Thijs en Amber. Ik blijf het zeggen: "Nee, zo klein en licht was Minke NOOIT!"
Toch wel.

Zwakjes

Dinsdag sprak ik af om op bezoek te gaan bij Renate en Amber. Ik zou na Minke's ochtendslaapje en haar fruit naar Heemstede rijden. Die dag bleek weer eens dat Minke zich een nieuw ritme heeft eigen gemaakt, wat inhoudt dat ze na haar ontbijt héél lang slaapt en 's middags maar een uurtje (om aan het eind van de middag toch wel erg moe te zijn). Met andere woorden, toen Minke en ik bij Renate arriveerde was het tegen het middaguur en konden we gelijk aan de lunch beginnen. Minke zat mooi bij ons aan tafel en at een boterham met appelstroop. Amber sliep en sliep en sliep. Gelukkig meldde zij zich nog wel voor Minke en ik weer aan de terugreis begonnen.


Meer dan een paar maanden geleden moeten wij rekening houden met Minke's ritme: we laten haar op zeer vaste tijden slapen en eten en dat doet ons allemaal goed. We waren een kwartier na haar vaste etenstijd thuis omdat het toch wel erg druk op de weg was. Ivo stond al te koken maar zei dat hij zich niet heel lekker voelde. Na het eten ging ik sporten en toen ik thuis kwam dook ik nog even achter de computer. Om tien uur hoorde ik Ivo naar het toilet gaan (hij lag al in bed) en daarna jammerde hij dat hij zich erg beroerd voelde. Ik zal niet in details treden en het kort houden: Ivo was goed ziek.
Hij bleef woensdag thuis, ik bracht Minke naar het kinderdagverblijf. Die dag was ik wat duf, het kwam vast door de rommelige nacht met een zieke Ivo en een hoestende en proestende Minke. Maar om half 3 had ik het niet alleen koud en was ik niet alleen moe, toen begon toch ook mijn buik vervelende dingen te doen. Dus om drie uur vertrok ik van Hilversum naar huis, krampachtig smekend dat ik toch maar niet moest overgeven als ik onderweg was. Gelukkig bereikte ik ongeschonden ons huis.
In de tussentijd had Ivo zijn moeder opgetrommeld, die Minke ophaalde van de Zilverberg en zij gingen samen naar Huizen. Minke bleef lekker een nachtje en een dag bij opa en oma terwijl haar ouders lamlendig in bed lagen.
Donderdagavond was het heerlijk om Minke weer bij ons te hebben. Vrijdagochtend bracht Ivo haar weer naar het kinderdagverblijf terwijl ik de rest van de dag sliep en sliep en sliep.
Gisteren voelde ik me nog niet optimaal, veel pijn in mijn hoofd. Op een uitstapje naar de Karwei na om een tweetal traphekjes aan te schaffen ben ik niet weg geweest. Vandaag zou ik met Marloes naar de sauna, maar dat plan was al bijgesteld. Ons nieuwe uitstapje, naar Slot Zuylen, ging helaas ook niet door. Ik ben thuis geweest, heb gerommeld, de was gedaan, gestreken en wat opgeruimd in de berging. Nu ligt Minke in bed, kijkt Ivo voetbal en ik ga zo een boekje lezen.


Ziek zijn is niet mijn hobby maar met een klein kind is het verre van ideaal. Gelukkig dat Gea en Fred zo lief waren ons te ondersteunen!

Aan de maat

Ivo en Minke hadden vandaag een afspraak: bij het consultatiebureau. Meten, wegen - the usual. Ivo smste mij na afloop (ik zat uiteraard gewoon op mijn werk) dat Minke herrie had geschopt op de aankleedkussens en naar iedereen had gelachen. Op de vraag van de wijkverpleegkundige of Minke al van haar rug naar haar buik en vice versa kon keren antwoordde Ivo dat Minke de hele kamer door ging. Nou nou, die Minke was wel snel. Och ...
Gewicht: 8370 gram
Lengte: 68,5 cm
Zondag waren we nog even bij Bart en Lenny, alwaar de heren wielrennen keken, Lenny lui op de bank lag, Jasper net op tijd arriveerde om de finish te zien en ik voor Minke kokkerelde. Minke vond Rex leuk, Rex leek Minke een storend onderdeurtje te vinden.

Angstig

Maandag was mama bij ons want het was haar oppasdag. Ze ging met Minke naar de kinderboerderij, die gesloten bleek. De schapen en geiten waren wel te bezoeken en die knabbelden vrolijk aan Minke's vingers, die dat vrolijk toeliet.
Dinsdagavond ging ik lekker sporten, ik zit er weer helemaal lekker in. Dat is deels te danken aan een nieuw ritme dat Ivo en ik besloten te introduceren na de vakantie: elk van ons heeft twee 'vrije' avonden per week, waarop we geen Minke-dienst hebben. Het bevalt ons goed.
Woensdag had ik een afspraak bij de huisarts, want hoewel mijn halve vriendenkring (weer) zwanger is, stel ik een volgende zwangerschap graag nog een tijdje uit.. Die avond was het bonusavond voor mij (bonus, want het is eigenlijk Ivo's vrije avond), want ik ging met Colleen, de buuv, naar de stad om Angst te zien, een documentaire over mensen met een angst- en/of dwangstoornis. Het was aangrijpend en ik kan je aanraden de film te bekijken.
Donderdag was ik lekker lui thuis met Minke. We zijn alleen aan het eind van de dag nog even naar het winkelcentrum Emiclaer gegaan omdat ik graag naar een stel laarsen wilde kijken dat ik in de etalage had gezien en omdat ik vond dat ik wel eens recht had op een mooie bh met broekjes. Na maanden achtereen zwangerschapsbh's en voedingsbh's te hebben gedragen, is het leuk om nu weer eens wat elegants of hips te dragen. Ik slaagde goed voor een bh bij Livera, waar ze helaas niet voldoende broekjes hadden naar mijn wens. Die bestelde ik dus op internet. De laarsen waren mooi en zaten goed, maar in mijn kleur niet in mijn maat. Dus die bestelde ik ook op internet.


Verder droeg Minke vandaag een broekje dat ik via Marktplaats had gekocht: maat 74. Maar mooi dat het nu al precies past! Dit broekje valt wel heel klein.
En oja, tv kijken is wel heel leuk, ookal is het een item over Angela Merkel op RTL Boulevard:


En het blijkt nu weer eens dat onze tafel wel erg hoog is: