Hé hé, puf puf, nou nou

Ivo en ik hebben de afgelopen tijd keihard gewerkt. Ivo werkt trouwens altijd heel hard, ik kan soms de teugels wel wat laten vieren. Behalve hard werken namen wij op kantoor nog twee nieuwe junior consulenten aan na een intensieve sollicitatie procedure, ging ons hele gezin naar de kapper en heb ik Mad Men afgekeken. Afgekeken? Een boek lees je uit, wat doe je met een serie? Uitkijken? Afkijken? Hoe dan ook: ik heb me in no time door vier series van dit briljante tv drama heen gewerkt. Vele (nachtelijke) uurtjes op de bank met mijn nieuwe fictieve liefde, Don Draper, de leading man. Van eind jaren 50 van de vorige eeuw tot 1965 heb ik met ze meegeleefd. En nu is het wachten op serie 5 die nog niet eens af is. Hoe overleef ik dat nou weer? Gelukkig kan ik ook lezen. Enige tijd geleden leende ik een mooi oud exemplaar van Het Achterhuis van Gea. Ik las het toen ik een jaar of 12 was denk ik, er was weinig van blijven hangen. Ik vind het nu erg indrukwekkend. Van de bibliotheek leende ik een boek van Elie Wiesel, "Nacht". In mijn werk kom ik zeer dikwijls bij mensen thuis die de oorlog bewust hebben meegemaakt. Onlangs kwam de oorlog uitgebreid ter sprake bij een dame in Laren. Zij raadde mij dit boek aan. Verder leende ik ook een boek van Bert Keizer, het heet "Onverklaarbaar bewoond". Het gaat over dementie en dat vind ik nog altijd een zeer intrigerend onderwerp om over te lezen. Zware kost allemaal zeg... Nou, ik heb ook een abonnement op Groter Groeien, en dat is een stuk luchtiger.
Dus tv uit, dvd in de kast, computer weg: ik ga lezen!

Op de been

Sinds week 27 (woensdag 6 juli) had ik niet meer gelopen. Toen liep ik 4,9 km. Dit alles in aanloop naar 6,4 km in Amsterdam op 18 september. Toen ging mijn been raar doen. Vandaag (week 33) heb ik 't weer op gepakt. Heel rustig. Dus eerst de straat uitgewandeld, toen 1,2 km gelopen en toen de straat weer door gewandeld. 't Ging lekker!
Morgen weer? Ik zie opeens weer mogelijkheden voor de Ladies Run in Amsterdam!

Mij even sinnen!

Gisteren mocht Minke voor het eerst in een jaar naar het consultatiebureau. De "stats": 91,7 cm / 14.10 kilogram.
Qua lengte zit ze daarmee een fractie onder het gemiddelde en qua gewicht een fractie boven het gemiddelde. Desalniettemin is zij helemaal goedgekeurd. Minke benoemde alle plaatjes netjes (van koe, ei en huis tot (vracht)auto, gieter en beer), haar ogen waren goed, ze had een mooie holling in haar voetzool én ze droeg geen luier meer overdag. Ook moest Minke tegen een bal schoppen. Links als Minke is, schopt Minke dus ook met haar linkervoet. De arts tikte de rechtervoet van Minke aan en vroeg haar daarmee te schoppen. Zij had duidelijk bewust hersenactiviteit nodig om deze opdracht uit te voeren. Uiteraard (!!) deed zij het wel keurig. Nou ja, twee keer dan, toen schopte zij weer stug met links!
Vandaag had ik een volle dag op mijn werk: eerst werkoverleg met mijn leidinggevende, toen 'gewoon' werken, toen consulentenoverleg en toen nog een huisbezoek. Om half 6 stond ik, helemaal uitgeteld van een gesprek met een, laat ik het maar bijzondere noemen, vrouwelijke klant. Ivo was ook laat en dus was het eten nog niet verpieterd toen Minke en ik om kwart voor 7 aankwamen.

Gesprekje in de auto:
S: heb je nog gekleid met oma?
M: nee, klei op
S: o, da's vervelend. En nu?
M: nieuwe kopen
S: wie, jij of oma?
M: famen nieuwe kopen
S: zo zo, en wie gaat dat dan betalen?
M: oma
S: mooi is dat, jij maakt het op en oma moet nieuwe kopen
M: nee, oma geen centjes mee (of meer).
(Minke is namelijk van mening dat het heel eenvoudig is om altijd maar 'nieuwe' te kopen als iets op (of stuk) is. Ik zal haar het concept van werken en geld uitgeven binnenkort eens duidelijk proberen te maken).

Hier word ik trouwens ook HEEL ERG BLIJ van:

Onder tafel

Donderdag, in Den Haag, kocht ik een tafel. Ook deze tafel komt van Marktplaats. Deze kon in de auto (met hulp van de verkopende partij); Minke's stoel + Minke moesten toen op de passagiersstoel. Minke vond dat geweldig leuk dus zij sliep niet (tussen 8 en 9 's avonds).



De hele dag waren we bij Claudia, Stella en Hugo geweest. Minke en Stella fietsen rond de tafel en gingen op vakantie (zie filmpje).


Vandaag zetten we de tafel in elkaar. We aten er nog niet aan, want Edwin en Colleen nodigden ons uit.
Minke kletst iedereen onder tafel. Zo tijt zij effe vee op ei-pet van papa. En zij kloeit niet als zij geen fab om heeft, vindt zij haar oma's fief maar opa Flank niet want 'herrie maten' (op mijn verzoek hing hij nieuwe wc-rolhouders op waarbij geboord moest worden). Zij is, ondanks blauwe wallen en lodderig gezicht, steeds 'niet moe'. Waar ik steeds van schrik is de uitspraak 'mij bloed plassen'. Na drie keer herhalen realiseer ik me dan dat ze in haar broek plast. Nou ja, een drupper verliest waarna ze snel naar de wc gaat.
Ik ben het 'Mama Mone' erg zat en zou willen dat ze dat weer afleert. Laat mij maar gewoon alleen maar mama zijn.

34.5.4

Vandaag (34 jaar, 5 maanden, 4 dagen) heb ik een grijze haar rigoreus verwijderd. Afgelopen weekend ook al. Waar gaat dat heen?

En we maken nòg meer plezier

Zaterdag lunchte Saskia bij ons, die Minke al erg lang niet had gezien. Zij merkte op dat Minke volgens het boekje de letters 'verwisseld': Minke haalt de klanken naar voren in haar mond. Probeer maar eens. Minke zegt t in plaats van k, ze zegt f in plaats van s. Ik hoor haar ook consequent 'plopen' zeggen in plaats van 'lopen'. En nu heet ons buurjongetje dan ook 'Plobin' en niet Robin. Vandaag zei ze dat ze haar 'eisen saar' ging pakken (haar eigen schaar). Die had ik nog niet eerder gehoord. 's Middags reden we naar Hilversum voor worst en naar Loosdrecht voor een drankje aan het water. Serveerster: wilt u nog wat drinken. Wij: nee. Minke: mij wel!
Zondag reden we 's ochtends naar Heemstede om de 'nieuwe' tuin van de Ludies te zien. We werden onthaald met vers gebakken cakejes en Minke ging los op de nieuwe trampoline - de kinderen sprongen om de beurt (en Amber liep rondjes om haar broer). Na de lunch reden we naar huis terug.




Vandaag had Ivo een vrije dag genomen om naar de proloog van de Enecotour te kunnen kijken die dwars door onze wijk ging. Een aantal jaar geleden waren we al eens op de Eneco tour, toen ik VIP kaarten gewonnen had op mijn werk in Woerden. Gea kwam ook, net als Bart, Lenny en Bas. Het weer werkte goeddeels mee.






Morgen maar gewoon eens naar mijn werk!

Plaatjes van een zomerse speeldag

Ondankbaar

Het is druk op mijn werk, zoals ik al zei. Dus als 't even kan werk ik door na 17.00 uur. Kom bij ons niet aan met ambtenaren die niks anders doen dan koffie drinken. Ik werd geinterviewd door een (ingehuurde) collega van de afdeling communicatie vanwege het evalueren van het vierjarenplan dat achter ons ligt. Het is interessant om met 'leken' te praten over de veranderingen in onze werkwijze. Het laat je nadenken over waarom je doet wat je doet. Maar ik realiseerde me ook weer hoeveel we hebben aangepast de afgelopen maanden (eigenlijk sinds ik in dienst ben (maart 2010)). Ik realiseer me dat we naast alle nieuwe werkprocessen, nieuwe formulieren en alle vergaderingen daarover, ook nog gewoon dossiers af te handelen hebben. En ik kan je zeggen, de aanvragen stromen binnen. Het is ongekend druk. Het is leuk hoor, maar ook wel erg intensief op het moment. Vanwege de vakantie van mijn collega die het Wmo loket in Laren bemand op vrijdag, ben ik de afgelopen weken slechts op dinsdag op kantoor in Huizen. Ik ben dan woensdag en vrijdag in Laren. Maar ja, ik moet soms toch ook mijn post kwijt, mijn nieuwe aanvragen ophalen en het lamineerapparaat gebruiken. Dus Minke en ik reden donderdag naar Huizen, regelden al bovengenoemde zaken en gingen daarna wandelen over de Blaricumse hei en appelsap drinken bij de Tafelberg:


Dit weekend verzetten wij onze zinnen bij mijn moeder. Mijn vader is namelijk voor een periode van twee weken in Zuid Afrika om alle rompslomp rondom het overlijden van zijn tante daar te regelen. En passant is hij ook begonnen met het bieden op een woning voor hem en mijn moeder daar. We skypen soms 's avonds. De communicatie is enigszins vreemd, daar hij mij wel kan zien maar niet kan horen en ik hem niet kan zien maar wel kan horen. Dus hij praat, ik typ. Volgens hem is het best fijn zo ... ik typ gelukkig haast net zo snel als ik praten kan.
Maar ja, mijn moeder was dus alleen thuis en was het zat om alleen tegen de katten te praten. Dus zaterdag reden wij (met racefiets, mamafiets en kinderfiets aan boord) naar Overdinkel. Mijn moeder kookte, Minke speelde en zij fietste nog naar de plaatselijke drogist met mij en mijn moeder. Toen Minke onwaarschijnlijk zoet was gaan slapen, speelden wij beneden een spelletje Rummikub. Uiteraard won ik dat.
Zondag was Minke er vroeg bij (6 uur) en Ivo ging met haar op. Daardoor zat hij om 8 uur op zijn racefiets (namelijk toen ik opgestaan was). Hij heeft lekker gefietst en onderweg nog een ree en een vos gezien. Helaas reed hij een lekke band, maar gelukkig was hij toen al bijna thuis. Minke, (o)ma en ik fietsten ook, wij gingen naar Gronau. Bij een park speelde Minke op tegels die muziek maakten (zie filmpje dat ik binnenkort zal plaatsen), liepen we een piramide op en speelden we op een gigantisch piratenschip. Na de lunch laadden we alles in en reden we naar huis terug.



Maandag bezochten Minke en ik neef Fabian - de zoon van mijn neef Joost en zijn vriendin Wendy. Minke vond het wel mooi. Ze zag nu eindelijk dat je dus echt uit een borst drinken kunt: Mindy bos dlinken. Ze mocht Fabian vasthouden en genoot daar zichtbaar van.
Die middag bezocht ik de manueel therapeut. Hij duwde en trok aan het been en concludeerde gelukkig ook dat er met heup en bekken an sich niets mis is. Ik heb oefeningen mee gekregen die mijn onderrug moeten versterken. Die doe ik nu braaf voor het slapen gaan. Dit weekend mag ik rustig aan beginnen met hardlopen.
Dinsdag was Minke in Huizen. Gea nam haar mee naar het nabijgelegen strandje. Maar Minke vond het niet geweldig. Ze heeft wel lang taartjes gebakken, maar het water vond ze maar niks (wellicht door de hoeveelheid alg die er in lag?). Minke is bij oma vooral ook erg druk met de pop, die zij steeds aan- en uitkleed.



Nieuwe uitspraken? Ik moet ze sneller gaan noteren, want ik vergeet het gauw.
Wel gehoord:
mij benne nou? (Minke heeft haar hoofd in haar pyjama)
mij buit vol, mij nee blam eten mij (dit alles nog voor het ontbijt, er zit niks in die zogenaamd volle buik)
mij veel dost (dorst)
opzij, opzij, Minte aan, Mone aan (tegen de andere auto's op de weg)
Nita knoop stuk (juf Anita heeft per ongeluk de knoop van Minke's broek gebroken)
Het tellen gaat steeds beter: een, vee, dlie, vier, zes, zesen, aht, elf!
Minke doet alles 'even': mij even fiessen, mij even tijten?, mij even dlinken
Minke heeft ook besloten met Edwin te trouwen. Het mag van Colleen. Nee, Ivo en ik mogen niet op haar feestje komen. En als ze rijk wordt? Dan koopt ze een blauwe fiets. En ook een huis. Wie daar wonen dan? Minke, Edwin en Colleen. Nee, Ivo en ik niet. Daar doe je 't dus voor ...

Woorden en zinnen

Pliemie = pyjama
Mij hier in, mij foppen --> wijzend op mijn buik, dat ze daar in zat en mij aan het schoppen was
Mag niet --> tegen de pop/poes
Deze op, deze open maten --> als het ene zakje met konijnensnoepjes op is, dan pas mag de andere open
Mij auto --> kijkend naar de Tour winnaar die voor een bord met alle sponsoren staat, wijst Minke feilloos het Skoda logo aan
Eén, vee, dlie, vier, (vijf), SES!
Plins --> op de vraag waar haar papa is (Prince)
Mij wow bed zien --> tegen iedereen, dat ze even haar grote bed moeten komen zien
Mij wow, mij hier heen --> over alle pretparken die ze op 'vee' ziet, waar ze heen wil als ze groot is. Gevolgd door 'mama mee?'
Poemie taart klom --> Timo heeft een kromme staart
Mij he(l)m op, mij nee pijn vallen --> als je je helm op hebt, dan doet 't geen pijn als je van je fiets valt
Mij buik wow --> om aan te geven dat ze echt niet meer eten kan hoor (nou ja, behalve een 'toetie')
Mij oma Sea poepie / mij mama (Mone) boefie --> zo noemen wij haar

Beurs

Pijn in het been wordt waarschijnlijk veroorzaakt door slijmbeursontsteking in de buurt van bekken/heup. Waar dat vandaan komt? Waarschijnlijk uit de rug/nek/schouder. Dat zit weer eens bijzonder vast. Over mijn schouder kijken rechts is momenteel niet mogelijk.
De huisarts bij wie ik vandaag was stuurde mij door naar de manueel therapeut. Maandag word ik daar verwacht en zal ik wel gemangeld worden. Fijn!

Gent: 2008 & 2011

Met vrienden

Donderdag kwam Abe 's ochtends bij Minke spelen; zijn moeder had verplichtingen buiten de deur. Zij was nog niet weg of Minke zei 'mij bed zien', waarop het tweetal de trap op liep om boven op Minke's bed neer te strijken. Het Dikke Dikkie Dik boek werd tevoorschijn gehaald en Abe moest 'voorsesen'. Wat hij braaf deed. Zie het filmpje via de link hiernaast.
Daarna werd met werkelijk al het speelgoed beneden gespeeld, waarna wij gezamenlijk naar de kinderboerderij liepen. Abe en Minke hebben elk zo'n 50 keer het geitentrapje opgelopen, het geitje dat daar boven op lag geaaid en van het trappetje gesprongen. Hup, de ander was aan de beurt. Dus: lopen, aaien, springen. Hup, de ander: lopen, aaien springen. Op de terugweg kwamen we langs de kleine speeltuin, waar eenzelfde ritueel zich herhaalde, dit keer bij de glijbaan. Toen Abe tot twee maal aan toe met zijn wat snotterige neus in het zand gevallen was, gingen we naar huis om te wassen. Ze picknickten in de tuin en daarna werd er weer buiten gespeeld. Wederom kwam er heel wat zand in Abe's gezicht terecht. Ik was trouwens een beetje uitgeteld aan het raken, dus ik nam ze onder de arm (figuurlijk dan) en dirigeerden ze zo het bad in. Dolle pret natuurlijk!



Zaterdag en zondag was het de beurt van pa en moe om met vrienden af te spreken. Dus werd Minke naar opa en oma gebracht en reden wij door (al carpoolend) met de Ludies naar Gent. Ook dit jaar hadden we een hotel dat in de binnenstad lag en genoten we van de stad. Ja, we kijken ook naar optredens (al zou je dat aan onderstaande foto's niet aflezen). We luisterden naar franse chansons in het Huis van Alijn, genoten van briljant straattheater (een mevrouw met drie meneren aan hondenriemen die zich het hond-zijn op magnifieke wijze hadden eigengemaakt), naar een blazersensemble, naar een coverband die we een aantal jaar geleden ook hoorden en als afsluiting naar Eva de Roovere. Op een bui tijdens het diner na, hadden we een droge dag.
Vanmorgen hebben we, net als vorig jaar, heerlijk gegeten bij een broodjeszaak.
Lunch:


Diner:


Ontbijt:


We haalden Minke weer op bij Gea en Fred, waar zij zich uitstekend had vermaakt. Het blauwe badpak dat ik voor haar kocht (bij Mexx, van € 19,95 nu voor slechts € 4,75) zegt ze niet mooi te vinden, maar dat valt denk ik wel mee. Het lepeltje in de vorm van een vliegtuig is tijdens het toetje goedgekeurd!
Conclusie: vrienden zijn leuk - voor jong èn oud!

ps: Exact 1 jaar en 2 dagen na het overlijden van mijn oma is haar (half)zus Anna Simonia (ofwel: Tanneke) deze middag overleden. Ze woonde sinds de jaren 50 van de vorige eeuw in Zuid Afrika, waar ik haar in 2002 bezocht. Mijn vader gaat er zo spoedig mogelijk naar toe om de uitvaart en overige zaken te regelen.

Van kwaad tot erger ...

Bedankt voor jullie meelevende berichten!
Het gaat helaas alleen maar slechter. Nu heb ik bij elke stap die ik doe eigenlijk pijn en bij opstaan vanaf mijn stoel, schiet er een helse pijn door wat ik maar mijn heup/bil noem. Maandag gaat de vervangende huisarts ernaar kijken. Fijn. Maar eerst een weekend Gent zien te overleven. Zucht...

Raar been

Ik ben geblesseerd. Hoe het komt, of wat het is: onduidelijk. Sinds vorige week heb ik zo nu en dan een erg pijnlijke scheut vanuit mijn linkerbil die mijn been in schiet. Tranen in mijn ogen, echt zenuwpijn. Het is van korte duur, dat wel. Maandag had ik het in lichte mate bijna de hele dag, sindsdien een gek gevoel in mijn knieholte. Volgens de huisarts zit er ergens een zenuw klem bij mijn bil. Mijn heup is in orde. Hypochonder als ik ben denk ik gelijk aan heupprotheses en beenamputaties, maar gelukkig - niet nodig! Wel raadde de huisarts af hard te lopen tot het volledig over is. En dat vind ik nog het ergste van alles!

L = R

Ivo kookt.
Simone strijkt.
Minke besluit met de auto's en de garage te gaan spelen.
Liggend op de grond hoor ik haar: "bloem bloem"

Kletspraat

papa zettie = papa zetje
kleine pittie = kleine pitjes (in de sinaasappel)
oma Sea = oma Gea
opa Fet tet = opa Fred (Retteketet)
mij klaar fippen? nee! = ik ben nog niet klaar met knippen
mij saar seten = ik was de schaar vergeten
fimmie = simmetje
mij tijtie = ik kijk
mij effe fiessen = ik ga even fietsen
woezel nou / seen nou / mama nou? = waar is Woezel / speen / mama nou?
foemie = Timo
mij vee tijten = ik wil tv kijken
Effin = Edwin
Kleen = Colleen
mij nee voeten au (timo speelt liggend op de keukenstoel, maar kan niet bij Minke's voeten)

Minke masseert Ivo (in d'r blote kont):

Alweer vol trots

Op het werk is het druk. Er verandert veel in de manier waarop we de klant benaderen, hem bevragen en daarmee komen nieuwe formulieren, nieuwe rapportages, nieuwe werkprocessen en dus veel nadenken en puzzelen. Ondertussen blijven de aanvragen (tegenwoordig contact-verzoeken) gewoon binnenstromen. Meer dan ooit ga ik op huisbezoek. Leuk? Jazeker. Tijdrovend? Geen twijfel over mogelijk.
Gisteren kon ik lekker lang doorwerken omdat ik pas om 6 uur bij Gea en Fred had afgesproken. Ik at mee want Gea had me gevraagd om ook mee te gaan naar een workshop taart versieren. De taart (kapsel genoemd) was door een bakker gebakken. Wij sneden de taart, smeerden jam en slagroom, kneedden en kleurden de marsepein en versierden dat het een lieve lust was. Hier wat beeldmateriaal:





Bovenstaande foto komt van mijn telefoon en is nogal wazig - ik denk dat de lens van de camera toen al erg vettig was... Vandaag haalde ik de taart na het avondeten pas te voorschijn en aten we alledrie een klein stukje als dessert. Smakelijk! En trots dus ...



Nog een reden om trots te zijn: Minke. Inkoppertje natuurlijk, maar o, wat maakt zij mij toch blij (ook wel eens niet hoor, maar dat doet in dit blogje even niet ter zake). Enige tijd geleden ontdekten we dat zij als een speer kon fietsen op een 12 inch fietsje. We twijfelden nog erg over de aanschaf van een dergelijke fiets, omdat ze voor haar tweede verjaardag een loopfiets had gekregen. Ik wilde graag dat ze daar goed mee overweg kon omdat kinderen heel goed hun evenwicht leren behouden op zo'n loopfiets. Maar het arme kind is gewoonweg nog niet lang genoeg voor de loopfiets. Ik gunde haar heel erg een 'echte' fiets, omdat ik weet hoe zeer Minke geniet van fysiek bezig zijn, van rennen, klauteren, springen en nu dus ook van fietsen. Ivo en ik zochten op Marktplaats naar een geschikt exemplaar, moet ik vond ze vaak toch wel erg roestig. Nieuw vond ik maar onzin. Vandaag gingen Minke en ik samen naar onze vaste fietsenwinkel (Blom in Hoogland) en ja hoor, ze hadden twee tweedehands fietsen, 12 inch en ook nog eens 'meisjesfietsen'. Hoewel Minke al tijden riep dat zij een blauwe wilde, is het toch een roze geworden. Met mandje. Oja, en met een tas waarin: helm, bidon en knie-/ellebooggeschermers (die tas vindt ze bijna nog mooier dan de fiets). Zie hier:


Nieuwe uitspraken (ook al zo trots!) volgen later. Het is nu laat. Morgen weer hard werken.

Gehoord

M. schuift haar bord weg: "papa opeten".
M. ligt in bed, wijst naar de commode waar boeken liggen: "deze voorlezen".
M. krijgt haar t-shirt aan, haar arm gaat niet goed door het armsgat: "mispoes".
M. ligt op ons bed, ik sta in de badkamer: "Mone? Doen?"
M. vindt het leuk om uit de autostoel te klimmen en via de 'andere' deur de auto te verlaten: "mij uitkraupen".

Mij moj

Sneller

Tweeëneenhalve week geleden liep ik 5 km in 31.34 minuten
Vandaag liep ik 4,9 km in 28.30 minuten.
Op naar de 6,4 km want op 18 september doe ik mee met de Run2Day Ladies Damloop tijdens de 27e Dam-tot-Damloop. Wie gaat er mee?