Afgelopen vrijdag was het vijf maanden geleden dat ik mijn knie brak. Het is een terugkerend iets - haast een soort verjaardagmomenten, maar dan minder leuk. Alhoewel, de verschillen per maand zijn groot dus er valt zeker ook steeds iets te vieren.
Maar het gaat lang niet altijd even goed met me. Dat is niet altijd aan de buitenkant zichtbaar. Ik loop toch? Ik rijd toch auto? Ik ben toch weer aan het werk?
Ja, dat zijn allemaal heel fijne dingen. Maar dagelijks word ik geconfronteerd met wat ik niet kan. En eens in de zoveel tijd word ik gepresenteerd met nieuwe feiten, waaruit blijkt dat mij nog veel te wachten staat.
Dinsdag had ik een gesprek bij de bedrijfsarts. Ik heb haar deze keer rustig kunnen uitleggen hoe veel energie het revalidatieproces nog altijd kost. En daarbij heb ik haar volgens mij ook kunnen uitleggen dat er zoveel meer is dan alleen het trainen van het been. Dat ik nog heel erg het gevoel heb een paar maanden te moeten inhalen. Met Minke. Met Ivo. Met mijzelf. Ik ben de eerste tijd na het ongeval altijd in gezelschap van anderen geweest. Begrijp me niet verkeerd: ik heb hun zorg erg gewaardeerd, maar het er zelfstandig op uit kunnen voelt als een enorme vrijheid. Waar ik dan ook veel behoefte aan heb. Even iets met mezelf doen. De bedrijfsarts stelde voor dat ik per 17 december weer 100% ga werken. Dan ontloop ik ook de verandering in loondoorbetaling (na 6 maanden (gedeeltelijk) ziekteverzuim ga je minder verdienen over de uren die je niet aanwezig bent). Ik stemde in en was blij dat ze me niet al eerder volledig aan de slag wilde laten gaan.
Donderdag bezocht ik
Eemland Orthopedie voor het laten aanmeten van een brace. Het lopen op ongelijke ondergrond (denk aan een grindpad, een boswandeling of 'gewoon' een kuiltje in de straat of stoep) is niet prettig. Een brace zou uitkomst moeten bieden.
Dit is 'm geworden. Een heel geval, dat eigenlijk niet onder een broek kan. Wel over een bloot been of panty. Lekker charmant. Toen merkte de instrumentenmaker op, want ik mezelf ook al meerdere keren heb afgevraagd, dat ik een beenlengte verschil heb, van zo'n 5 mm. Nu doen we daar nog niets aan, want ik ben nog niet uitgerevalideerd en misschien is het weg als ook het plaatwerk uit mijn knie verwijderd wordt. Maar je moet je voorstellen dat dat voor mij schrikken is. Een soort bevestiging van mijn gevoel dat deze simpele val heel veel gevolgen heeft of nog kan hebben.
Op
vrijdag had ik werkoverleg met mijn leidinggevende. En dat ging niet zo goed. Mijn hoofd is nog helemaal niet klaar om vol overgave te werken. Ik ga met plezier naar mijn werk en het werk dat ik momenteel doe vind ik ook prima. Ik zit al mijn ochtenden aan het loket en heb kort en redelijk bevredigend contact met klanten. Ik verbind telefoontjes door, ik beantwoord mails en beantwoord vragen van klanten. Het is goed zo. Na de lunch heb ik nog twee uurtjes te vullen. Dan handel ik wat administratie af van andere consulenten en houd me bezig met het maken van een boekje dat we gaan uitgeven over de verandering binnen de werkwijze van de Wmo in Huizen. En om drie uur ga ik naar huis.
Maar de collega's vinden me niet benaderbaar. Ik ga bijvoorbeeld in de spreekkamer werken van één tot drie, want om een collega van 'mijn' bureau te verjagen voor die twee uurtjes is niet mijn ding. En dat andere lege bureau is echt veel te hoog voor mij. Maar zij lopen mij straal voorbij als ze om 12.10 uur naar de kantine gaan, terwijl ik verplicht tot half 1 aan het loket zit. Dan krijg ik iets te horen over kip en ei. Jaja. Ik werk pas sinds 1 november weer tot na de lunch, dus dat is pas twee weken.
Niemand kan weten dat ik bezig ben met het feit dat ik vrijdag voor het eerst mijn kind zonder zijwieltjes naast haar vader naar het kinderdagverblijf zie weg fietsen, in de wetenschap dat ik haar dus niet kan ophalen, want ik loop niet snel genoeg om haar fietsend bij te houden. En fietsen kan ik niet. En dat doet pijn. Niemand ziet aan mij dat ik baal van de constatering dat mijn heupen niet gelijk zitten. Niemand ziet aan mij dat ik bij het slapen last heb van die schroef die zich naar buiten aan het werken is. Maar vanaf 17 december ben ik voor 100% beter gemeld en wordt van mij verwacht dat ik weer gewoon meedraai. En dat ik harder moet zijn. Dat ik niet altijd maar lief en vriendelijk moet zijn tegen klanten. Dat ik in toenemende mate 'nee' moet verkopen. Dat ik duidelijker moet zijn. Dat er tijdens mij afwezigheid oude dossiers van mij afgehandeld zijn waar mijn leidinggevende nog eens over wil praten.
En dan bedenk ik me dat ik vorig jaar niet zo'n heel goede beoordeling had, maar dat ik drie maanden later complimenten kreeg hoe goed ik het oppakte en dat als ik zo doorging ik volgend jaar een periodiek erbij kreeg. Hoe kan dat dan? Hoe kan het dan dat ik nooit iets terug krijg van de toetser? Wie doet er nou zijn werk niet goed?
Waar of ik mezelf zie nu we de komende tijd nog meer gaan veranderen, gaan samenwerken met Sociale Zaken? Wat ik nodig heb van het bedrijf om mijn functie uit te kunnen oefenen? Snap je dat ik daar helemaal niet mee bezig ben? Dat ik bezig ben dat ik maandag weer naar de fysio moet, dat ik al een week niet op mijn hometrainer heb gezeten, dat ik me afvraag op wat voor schoenen ik ga lopen als ik in Zuid Afrika ben? Of ik wel of niet die pen uit mijn knie laat verwijderen, alvast? Dat ik niet alleen drie keer per week naar de fysiotherapeut ga, maar om de week ook tijd kwijt ben aan een psycholoog waar ik heengestuurd ben? Dat ik dan weer bij de orthopedisch instrumentenmaker zit en dan weer bij de podoloog? En dat ik daarnaast een gezin heb, een klein kind, een leven en werk?
Ik bedoel maar.
