Iets te vieren

Maandag hingen we afzonderlijk van elkaar op de bank/bed tv te kijken, dinsdag was Ivo in Tivoli naar Kane en woensdag hadden we partneravond van de zwangerschapsyoga. Uiteraard is Ivo daar een natuurtalent en wordt hij geprezen om zijn massage techniek. Donderdagavond kwam Thomas, onze klussende buurman uit Hilversum, met zijn ouders op bezoek. Hij had onze vervangster nog niet echt leren kennen, dus er was geen roddel en achterklap. Helaas.
Vrijdag bezocht ik 's ochtends kinderdagverblijf Benjamin waar mijn gevoel bevestigd werd dat ik daar ons Marietje wil stallen als we werken. Ik vond het er mooi, rustig, goede filosofie en de manager had een degelijk antwoord op al mijn kritische vragen.
Daarna toog ik, door de hagel maar in de auto, naar de verloskundige. Zij prikte weer mijn ijzergehalte (6.0 dus doorgestuurd naar het ziekenhuis voor nader bloedonderzoek), luisterde naar het hartje van Marietje (133), liet mij het hoofdje voelen dat tegen mijn schaambeen aanlag en meette (mat?) mijn buik op. Precies groot genoeg voor mijn 28 weken. Marietje groeit dus volledig naar schema en dat mag ik graag horen.
's Avonds had ik een "blind date" met ... Ivo. We troffen elkaar in Lobbes, waar we elkaar precies 2 jaar eerder voor het eerst ontmoetten. Hij had ook bij dit jubileum een kalender gemaakt met foto's van het voorgaande jaar: er is veel verhuisd afgelopen 12 maanden kan ik je verzekeren! Ivo nam me mee uit dineren bij Blok's restaurant, waar we allebei het vier-gangen verrassingsmenu aten. Ivo dronk er lekker bij, ik was de BOB. Wat echt jammer is dat in Nederlandse restaurants er niet veel niet-alcoholische drankjes zijn die wat luxer zijn. Je vervalt al snel in tonic, appelsap en water. Frisdrank bij het eten vind ik niks en sinaasappelsap ook niet. Ik zou wel wat meer variatie in (biologische) vruchtendranken willen zien. Het was een heerlijk diner en ik heb er erg van genoten!
Zaterdag kwamen mijn ouders al redelijk vroeg in de ochtend. Mijn vader en Ivo maakten een start met de badkamer, waar de nieuwe wastafel met kranen en een bad- en een douchekraan moeten komen. Ze zijn reuze druk geweest, maar af is het (helaas) nog niet. De wastafel en de kast voor de laden hangt en de badkraan is gemonteerd maar moet nog afgewerkt worden. Zondag de 7e december hopen ze 't af te maken.


Onderwijl zette mijn moeder op mijn verzoek vier planten in grotere potten en deden we boodschappen voor de lunch. 's Middags ging ik nog op kraamvisite bij Lilian, die ik ontmoette bij het aquafitten voor zwangere vrouwen. Zij heeft een dochtertje gekregen, Julyne.
Zondag had ik een heerlijke dag. Ivo was al vroeg op en zat te werken (!) en ik heb gedoucht en daarna in badjas en pantoffels uitgebreid de krant zitten lezen op de bank, met Timo en Sim aan weerzijde van mij. Chouffe hadden we al sinds vrijdagavond laat niet meer gezien en ik begon me toch wel ongerust te maken, helemaal met al die sneeuw buiten. Dus liep ik naar boven om het telefoonnummer van de dierenambulance op te zoeken en de telefoon te pakken. Ik belde en vertelde hoe onze Chouffe eruit ziet. Nee, niks gevonden. Nog geen half uur later komt Ivo naar beneden en begint tegen mij te praten. Bij het horen van zijn stemgeluid komt Chouffe onder de bank vandaan... Zij moet ergens die ochtend naar binnen zijn geslopen zonder dat wij er erg in hadden. Dus ik zat op de bank te bellen terwijl ik in feite bovenop haar zat!


Terwijl ik overhemden stond te strijken zette Ivo boven de meubels voor de kinderkamer in elkaar. Samen schoven we alles op wat we nu denken dat de juiste plek is. Ziet er kek uit, maar ook best vol.


Daarna togen we naar Renate en Daniel. Daniel was zaterdag jarig geweest en wij skipten het 'echte' feest en aten rustig met hen een hapje mee. Thijs was er ook gezellig bij en had babbels voor twee.



Thuis om tien uur en als een blok in slaap gevallen!

Service

Soms gaan er dingen stuk. Steenslag in mijn voorruit zorgde niet alleen voor een fikse ster, maar ook voor een barst die uiteindelijk bijna helemaal van links naar rechts liep, helemaal onderin mijn ruit. Dus Carglass gebeld en vandaag werd de ruit vervangen terwijl ik op kantoor zat. Bij het terugbrengen meldde de monteur mij dat er een hoekdeel van de rubber lijst miste en dat hij dat bij het ophalen niet had opgemerkt. Ik had geen zin in discussie (volgens mij miste dat helemaal niet) en zei dat ik wel even langs de Ford dealer zou gaan. Daar bleek dat je helemaal geen losse hoekdelen kon krijgen. Nee, dan moest er een nieuwe ruit in met een heel nieuwe lijst. Een ruit alleen al kost 190 euro. Niet dat het mij iets kan schelen, die kosten zijn niet voor mij. Maar of mijn baas er op zit te wachten ... Ik zal morgen eens met wagenparkbeheer bellen.

Soms gaan er ook andere dingen stuk. De vonkontsteking van het gasfornuis bijvoorbeeld. Na mijn weekendje Hamburg werkte het ding niet meer en daar baalde ik van. Uiteraard kan je met lucifers of een aansteker werken, maar ik vind juist die vonkontsteker heel handig. Dus de Pelgrim website bezocht en uiteindelijk bij een of andere service site beland. Daar moest je allerlei gegevens invoeren, waaronder het typenummer. Dat wist ik niet en het formulier trapte in mijn 012345678. Dat was fijn. Tot ik de volgende dag een mail ontving met het verzoek om het juiste nummer anders kon de afspraak (50 euro voorrijkosten, 10 euro per 10 minuten voor de monteur en nog wat andere kosten) niet doorgaan. Ik zocht in de tas met brochures van de vorige eigenaren. Niks. Het nummer zou ergens in het fornuis staan. Gisteren stond ik de keuken schoon te maken en ik opende de oven om te zien of daar het nummer stond. Ik wilde het lampje aandoen. Niks. Hé, zou dat iets te maken hebben met de vonkonsteking? Zou de oven het uberhaupt nog doen? Zo getest: het ding gaf geen sjoege. Kijk... Vervolgens in het keukenkastje gedoken. Daar staat een extra stoppenkastgeval - hierop zit alle apparatuur uit de keuken. Bleek de onderste knoppen verkeerd om te staan. Voila, licht in de oven, vonkontsteking gefixt. Scheelt toch weer 75 euro...


En hoe kwam het nou toch dat die knopjes verkeerd om stonden? Ja, omdat er wel eens iets kapot gaat. Zoals het scharnier van het keukenkastje bijvoorbeeld. Toen ik in Hamburg was heeft Ivo dat deurtje opnieuw opgehangen en daarbij tegen die knoppen gestoten.

Maar meestal gaan er geen dingen stuk. Wel komen er soms mensen eten, zoals Marc afgelopen zaterdag. Hij bracht een fles wijn mee en een allerschattigst rompertje voor ons Marietje. Zondag reden we naar Badhoevedorp om de meubeltjes op te halen die we via Marktplaats hadden gekocht. Het paste maar precies in de auto. We waren nu toch in de buurt, dus reden we ook nog langs Marloes die met haar hele familie in haar nieuwe appartement (Haarlem) aan het klussen was. Het zag er allemaal mooi uit, wat een ijver!

Hier nog een kiekje van mij met mijn babybuik. Ik ben vandaag 27 weken en 6 dagen. Ik moet nog drieeneenhalve week werken, dan heb ik een aantal vakantiedagen, Kerst en per 1 januari 2009 gaat officieel mijn verlof in. Ik kijk er erg naar uit. Ik hoor mezelf regelmatig tegen mensen vertellen dat het best zwaar is, dat ik kortademig ben, dat ik zo slecht slaap. Maar laat ik eerlijk zijn: 85% van het zwanger zijn is HEERLIJK. Het is zo gezellig. Marietje is soms heel druk en dat is zo'n fijn en knus gevoel. Ik vind mijn buik mooi, hij steekt erg naar voren. De rest van mijn postuur lijkt hetzelfde. Ik ben nu zo'n 10 kg aangekomen. Het kinderkamertje begint vorm te krijgen (zaterdag heeft Ivo nog staan verven) en gisteren heb ik een gigantische doos met kleding van Stella opgehaald. Claudia heeft het mij opgestuurd en als de kast in elkaar is, ga ik alles eens rustig bekijken en genieten. We krijgen een kindje!!


Deze foto is op de zelfontspanner gemaakt in een redelijk donkere woonkamer. Artistiek geworden, niet waar :-)

Weekendje weg

Afgelopen vrijdagmorgen in alle vroegte bracht Ivo me naar station Amersfoort Varhorst. Ik ging namelijk een lang weekend naar mijn vriendin Wiebke in Hamburg. We ontmoetten elkaar in 1999 toen we allebei in Reading studeerden en we tegenover elkaar in de hal woonden. Toen zagen we er zo uit (10 december 1999, in Bath):


Wiebke heeft in juni een dochtertje gekregen, Hanna. Wiebke's vriend is kapitein op een enorm vrachtschip en is dus af en aan 3 of 4 maanden van huis. Nu hij weg was, ging ik er heen.
We hadden een heerlijk ontspannen weekend dat draaide om slaapjes van Hanna, Wiebke en mijzelf. We hebben veel buiten gewandeld - Wiebke woont tegenwoordig in een buitenwijk en zowat in het bos. Het is daar duidelijk al langer herfst dan bij ons - de bomen waren fantastisch mooi geel. Zaterdag gingen we nog naar een boomgaard annex café waar we warme chocolademelk dronken en taart aten. Ja, dat hoort er nou eenmaal bij.



Verder kocht ik in een plaatselijke speelgoedwinkel een kikker voor in het ledikant dat een slaapliedje speelt. Ook kocht ik een houten speeltje dat Hanna ook heeft en waar ze helemaal weg van is (zie foto boven).
Zondag nam ik de trein weer terug - toch best een lange zit (alleen overstappen in Osnabruck). In de trein naar Amersfoort zaten twee meisjes naast mij die mij, toen ik uitstapte, een briefje in de hand drukten:


Ivo was een schat en haalde me rond half 11 's avonds weer op, dit keer bij Amersfoort Centraal.
Hij bleek, ondanks griep, snot en verkoudheid, niet stil gezeten te hebben. Hij heeft een rekje in de douche opgehangen voor shampoo zodat ik niet steeds zo diep hoef te bukken, hij heeft twee trapjes van Ikea in elkaar gezet zodat we niet op een stoel hoeven te klimmen om iets van de bovenste plank van de kledingkast te pakken, hij repareerde de buitenlamp (die er vervolgens ook weer mee ophield), het keukenkastje en hij kocht kussens waar de katten op kunnen slapen (i.v.m. op oude handdoeken). Hij is gezellig bij Bart en Lenny gaan eten (sushi - dat lust ik ook!!!) en gisteravond at hij met zijn ouders en neven en nichten in Amsterdam. Al eerder hing hij op mijn verzoek twee van mijn favoriete prenten op - ons huis wordt steeds affer!

Mu(i)s

Het is herfst. En herfst ervaren sommige mensen als een neerslachtig seizoen. Dorre bladeren, dode planten. Onze katten dragen hun steentje bij. Hadden we zo'n 3 weken geleden een dode mus in de achtertuin waar Sim mee speelde, zo hadden we vrijdag een dode mus in de berging. De veertjes lagen tot in de keuken. En zo hadden we vanmorgen een nog geheel gaaf en piepklein spitsmuisje in de hal. Dood. Uiteraard. Gezellig, de feestdagen komen eraan.

Het leenbed is de farce van de eeuw. We kregen twee lattenbodems op pootjes. We kregen twee losse matrassen. Eén is wat hoger en wat langer (en ook wat breder) dan het andere. Hardheid? Op een schaal van 1 tot 10 (waarbij 1 zacht en 10 keihard) komen de matrassen op 9. Bijkomend: het breedste matras is breder dan de lattenbodem en dus kantel je op die helft zowat met matras en al naar de grond. Gevolg: we slapen allebei belabberd.
Huidige stand van zaken: Sim ligt als een prinses-op-de-erwt op het logeerbed. Aantal matrassen: 3 (1 x eigen, 2 x leen).


En wij? Wij liggen weer op ons eigen matras en ik nog op een extra matrasje. Daarbij creeer ik elke nacht een waterbed door overmatig te transpireren. Dus lig ik niet alleen op twee matrassen, ik lig ook op een badlaken. Een handdoek ligt naast mijn bed en we slapen onder aparte dekbedden,zodat ik, zonder Ivo daarbij al te veel te storen, 's nachts mijn dekbed kan omkeren om weer onder een droge kant te liggen. Slaapgenot: 3.

Vandaag heb ik thuis gewerkt. Hoewel ik normaliter niet bekend sta om mijn ijzeren discipline, ging het vandaag uitstekend. Ik werkte 3 uur voor de lunch en 2 uur erna. Ik sprak met de bedrijfsarts en hij vindt dat ik 4 dagen van 6 uur moet werken. Tot dat ook dat niet meer haalbaar is. Ik hoop wat vaker thuis te kunnen werken want ook de reistijd scheelt mij een boel energie.
Oja, en Timo werkte ook heel hard mee:


En oja, heus ook leuke berichten in Simone's wereld. Zaterdag aten Ivo en ik bij Corien en Tom en hun twee dochters, Robin en baby Nicky. Het was gezellig. Ivo en ik gingen daarna naar Amsterdam omdat we kaarten hadden om Kasper van Kooten te zien in de Kleine Komedie. Ook Tom had een voorstelling in de stad, dus hij reed mee.
Kasper van Kooten hadden we vorig jaar gezien met een liedjesprogramma en verwachtten dat eigenlijk weer. Maar het was een cabaretvoorstelling met een viertal liedjes. We hebben gelachen. Het is erg herkenbaar wat hij schetst - een jongen van onze generatie. Als je nog kaarten kunt krijgen: gaat dat zien. De show heet Veelvraat.

Herfstbarbeque

In mei zouden we (mijn groepje oud Axion collega's) bij Jeroen gaan eten, barbequeen om precies te zijn. Mei werd augustus en augustus werd 25 oktober, maar gebarbequed werd er! In de tuin, met tent en warmteblazers en veel gezelligheid:


Het werd een latertje en gelukkig ben ik mijn eigen BOB.

En voortgang Marietje:

Aan- en verkopen

Wij kochten:
1) Quinny Buzz 4 (oude model) kinderwagen




2) een nieuwe waterkoker


3) een elektrische tandenborstel



Wij verkochten:
1) mijn garderobe- en ladenkast
2) Ivo's garderobekasten

We hopen vandaag of morgen bericht te krijgen of de verkoop door gaat van
3) ons bed
4) 15 meter gordijnstof
5) een 4-seizoenendekbed
Als 3 t/m 5 doorgaan hebben we in totaal € 312,50 verdiend!

Overig nieuws:
Chouffe plaste weer eens in huis, deze keer in het bad. Dat was fijn, want toen zagen we wat we eigenlijk al vermoedden: bloed. Ze blijkt blaasgruis te hebben, dus eet nu speciaal voer. Ja, je leest het goed: onze drie katten hebben elk apart voer. Verder krijgt ze een ontstekingsremmer en een blaasontspanner.
Ik kreeg groen licht van mijn werkgever om na mijn verlof 24 uur te gaan werken. Ik ben haar heel blij over!
En tot slot een nieuwe 'buikfoto'. Links is 15 weken en 3 dagen, rechts is 24 weken en 6 dagen (vandaag):

En de dagen worden weken en de weken worden jaren

Ik kreeg per email bericht van een zacht mopperende tante (aangetrouwd, dat zijn van die zeurpieten...) dat ik niet dikwijls blogde. Dus hierbij snel een nieuw bericht - ik moet natuurlijk wel mijn lezers tevreden houden!

Maandag bleef ik thuis. Ik had zo ontzettend beroerd geslapen dat ik het niet voor me zag om gehaast naar het ziekenhuis te gaan om bloed te prikken en dan nog door naar Woerden en dan 's avonds ook nog naar aquafit. Ik koos voor mij en mijn kindje: ik bleef thuis. Ik sliep een gat in de ochtend en ging om half 11 naar het ziekenhuis. Goede timing: deze keer geen enkele wachtende voor me. Na een formuliertje en een buisje bloed kon ik weer gaan. Ik heb de rest van de dag gehangen (in bed), tijdschriftjes gelezen (in bed) en 's avonds toch nog heerlijk naar aquafit geweest.
Dinsdag was ik alsnog gaar en ging ik wat eerder naar huis. Ik had ontzettend getwijfeld, maar besloot toch te gaan: naar Marco Borsato in het Gelredome in Arnhem. Ivo en ik reden er heen, parkeerden netjes via de borden "P Wit Licht" op een veldje en namen de ingezette bus naar het stadion. Net als alle anderen aten wij iets overheerlijks (ahum) bij de MacDonalds, waar alles werkelijk tot in de puntjes was geregeld. Ik deed in deze rij er korter over dan twee weken geleden in Woudenberg voor één milkshake (en toen had ik maar twee mensen voor me). We zaten op de allerhoogste rang aan de zijkant van het stadion, precies voor de trap. Ik had dus alle beenruimte, kon makkelijk staan en het uitzicht was prima, ookal heette het 'beperkt' op onze kaarten. Marco speelde een viertal nieuwe nummers en verder was het een feest van herkenning met al zijn gouwe-ouwe hits. HEERLIJK! Ik ben erg blij te zijn gegaan. Ook de logistiek na afloop was subliem en we waren om vijf voor middernacht thuis.



Woensdag had ik mijn vrije dag ingezet. Ik sliep uit (alweer) en kocht in de stad een jurkje waar ik al een tijdje naar op zoek was. In de uitverkoop kocht ik er ook nog leuke schoentjes bij. 's Middags sliep ik, hoe kan het ook anders.
's Avonds was mijn twee yogales en Ivo viel direct met zijn neus in de boter omdat het partneravond was. Ivo deed stoer en maakte grappen, maar bleek het achteraf toch wel prettig te hebben gevonden. Van de yogajuf moet Ivo mij vanaf 3 weken voor de bevalling masseren, met mij de weeendans oefenen en dat soort fijne zaken. Ook mocht hij leren hoe hij zijn handen op mijn ribbenkast moet leggen om mij naar zijn handen te laten ademen (en niet door mijn buik). Al met al een intensieve avond.
Donderdag was gewoon een reguliere werkdag. Vandaag is het vrijdag en werkte ik om mijn vrije woensdag in te halen. Ik kreeg de uitslag van mijn bloedonderzoek door, dat niet zo schrikbarend was als de verloskundige vorige week had geconcludeerd. Ik hoef geen ijzertabletten te slikken, wel ga ik door met mijn ijzerrijke voeding en mijn drankje.

Verder hadden we nog slecht en toen toch een soort goed nieuws. Zo'n drie weken geleden bestelden we een bed. Er zou ongeveer 6 weken levertijd op zitten. Dinsdag kregen we post met de mededeling dat de leverancier fabrieksvakantie had en dat de levertijd langer werd. In totaal zou de levertijd op 10 weken uitkomen. Nou, dat zinde ons geheel niet. De volgende dag is Ivo bozig gaan bellen en vroeg om 1) opheldering, 2) versnelling en/of 3) een leenbed. Hij zei dat als hij dit had geweten, dat we dan wellicht een andere keuze hadden gemaakt. Hij werd heen en weer geslingerd tussen planning en de zaak zelf en vandaag zou de filiaalmanager hem dan terugbellen om een en ander met hem kort te sluiten. Tot mijn verbazing werd ik vanmorgen door het planningsbureau gebeld met de mededeling dat we aanstaande vrijdag al een leenbed krijgen. Ik ben blij en benieuwd: rood fluweel, roze satijn? Als het maar beter ligt dan ons huidige matras.
En dit is het door ons gekochte (bestelde) bed (maar dan in antraciet):


Verder zette ik vandaag nog een lading spullen op Marktplaats: een 4-seizoenendekbed, een tweepersoonsbed, twee hanglampen, 15 meter gordijnstof, een garderobekast en ladenkast en nog twee garderobekasten. Zie hier.
Nu ik dit blogje zit te maken vliegen de mails en biedingen me om de horen - waar ben ik aan begonnen?!

To be continued ....

Terugblik

Weer veel dingen gedaan en meegemaakt. Maar tijd en puf om er over te bloggen ontbreekt mij. Nu zit ik in de keuken, Ivo is onderweg naar huis. Een appeltaart bakt in de oven en de nieuwe iPod staat muziek te produceren. De keukenvloer is net gedweild. Sim en Chouffe zijn buiten, Timo wil eten en zit naast mij op tafel.
Vrijdag 10 oktober kwamen Claudia, Stella en mama op bezoek. Stella was kind#2 dat op en met het speelkleed kon spelen.


We kletsten wat, liepen naar de onlangs geopende kinderboerderij om de hoek (alleen nog maar wat konijntjes en kippetjes in hokken binnen) en na de lunch gingen Claudia en ik de stad in. Mama speelde oppas.


Van Claudia kreeg ons Marietje een allerschattigst shirtje met afbeelding van, hoe kan 't ook anders, een poes en een paars vestje. Verder bleef de beurs gesloten. Onee, uiteraard dronken we thee ergens. Claudia, mama, Stella en zelfs papa (hij moest uit Urk komen) bleven/kwamen eten. Stella sliep vredig in het door ons in allerijl aangeschafte vakantiebedje.


Zaterdag deden Ivo en ik boodschappen en togen toen naar Osdorp om de KidsFactory te bezoeken. We wilden nu toch echt wel een kinderkamertje kopen. Ik voel haast (niet echt nodig, maar spreek een zwangere vrouw niet tegen). We vonden veel lelijk, we vonden veel duur. Toch vonden een kamertje dat ons beviel, maar voor een kledingkast, commode en ledikant wilden we toch liever niet € 1771,- uitgeven...
Daarna reden we door naar Renate, Daniel en Thijs. Met het mooie weer wilden we even van het strand genieten. Dat lukte:




Moe doch voldaan kwamen we na het eten weer terug in Amersfoort.
Zondag kwamen Rob en Saskia naar ons huis kijken. Zij hadden het alleen gezien toen we nog in onze klusweek waren. Ze brachten mooie zonnebloemen mee.
De maandag bracht weer werk en 's avonds mijn aquafit waar ik veel plezier aan beleef. Dinsdag reden we na het eten naar Badhoevedorp, naar mensen die via Marktplaats 'mijn' kinderkamertje aanboden. Het zag er allemaal netjes uit en we kochten gelijk ook hun box erbij. Halverwege november halen we alles bij ze op. Zo ziet 't er uit:





Woensdag ben ik 's middags om 13.00 uur naar huis gegaan, zo moe ben ik steeds. Dinsdag was ik namelijk eigenlijk op weg naar Woerden gewoon te moe om te rijden, maar ik zettte door. Een collega en Ivo spraken mij toe en woensdag heb ik dus voor mezelf (en Marietje) gekozen. Ik heb 's middags liggen pitten. 's Avonds was mijn eerste keer van de zwangerschapsyoga. Ik vond het best weer lekker en ik pakte het zo weer op.
Gisteren had ik een afspraak voor controle bij de tandarts. Daarna trof ik Marc voor koffie in het nieuwe restaurant van de Bijenkorf. Een oud-collega vroeg (die hadden we natuurlijk nog NOOIT gehoord) of ik zeker wist dat ik één baby met me mee droeg. Het was gezellig. Toen ik om 14.00 uur thuis kwam, rolde ik (what else is new) mijn bed in tot half vier, want daarna moest ik bij de verloskundige zijn. Daar hebben we, hoop ik, de reden van mijn vermoeidheid ontdekt: mijn ijzergehalte is veel te laag. Bloedarmoede dus. Maandag moet ik nog even extra bloed laten prikken op het lab van het ziekenhuis. Ik ben begonnen met een of ander ijzerhoudend drankje en misschien moet ik dus ook aan de ijzertabletten.

En toen bakte ik appeltaart en begon ik aan dit blog. Ivo was wat laat en ik kookte hollandse pot: karbonades, aardappels en lof met kaas-ham saus. Rond 8 uur kwamen de buren van nummer 56, Frank en Katrien. Ik vond het een gezellige avond en opeens was het kwart voor 12.

Vanmorgen kwam Nienke, die ook op de Kortenaerstraat woonde, op bezoek. Zij bracht een leuk speelgoedje voor Marietje mee. We hebben gezellig zitten kletsen. Onderwijl was Ivo in Sliedrecht de wastafel en kranen ophalen. Ik deed boodschappen, sliep (jaja) en zit nu weer in de keuken. Worstjes op het vuur, aardappel-prei schotel in de oven. Ivo heeft het tweede kattenluik geinstalleerd en de kapstok opgehangen.
Wanneer komen jullie langs?

Bloot

En ja, ik groei gestaag verder en Marietje dus ook.
Normaal gesproken weeg ik ongeveer 56,5 kg. Gisteren (vrijdag is de vaste weegdag) woog ik 63,5 kg.
Hier een foto van 6 juli (8wk4dgn) en van 3 oktober (21wk2dgn).

Donderdag en vrijdag

Donderdag ging ik wat eerder naar huis omdat ik om twee uur een afspraak in het ziekenhuis in Amersfoort had. Dan blijkt dat je ook gewoon in 40 minuten van Woerden naar Amersfoort kunt reizen.
Trouwens, in de kantine van het Meander Medisch Centrum locatie Elisabeth kost 0,25 l. Chocomel maar liefst € 1,45...
Van kwart voor drie tot kwart over vier sliep ik als een blok (net als Timo en Sim aan mijn zijde) en om iets voor vijf uur werd opa's stoel afgeleverd. Ik vind het supermooi geworden. Oordeel zelf wat je er van vindt (hier before en after plaatjes):



Ik had de stoffeerder ook gevraagd om de zitting wat platter te maken. Je zat namelijk heel erg 'bovenop' de stoel en niet er heel lekker 'in'. Zie hier het zij-aanzicht van voor en na:



Vrijdag was ik harstikke vol met afspraken. Ik moest opnieuw even naar het ziekenhuis, deze keer om bloed te laten prikken. Het medicijn dat ik gebruik komt via de placenta ook aan bij Marietje. Om te bepalen in hoe grote mate dat gebeurt, wordt door middel van bloedonderzoek de spiegel bepaald. Maandag word ik even gebeld over de uitslag. Over Marietje gesproken - het gaat prima. Sommige dagen is ze heel druk en lijkt ze ambities te hebben om acrobate te worden, andere dagen houdt ze zich koest (wat ik dan weer niet zo heel fijn vind...).
Daarna ging ik lekker naar de kapper, kocht nog een vestje voor zwangere vrouwen omdat mijn oude nu wel heel krap zat en een moppig rompertje bij de Hema:


Daarna naar de huisarts om kennis te maken en hem even over de ziekenhuisbezoekjes te vertellen. Daarna kwam de nicht van Bart bij mij langs. Zij is alternatief diergeneeskundige en met haar heb ik zeer uitgebreid gesproken over de problemen met Chouffe en Sim (en in veel mindere mate Timo). Om een zeer lang verhaal kort te maken: Chouffe is te angstig, wordt helemaal weggedrukt in de hierarchie, durft niks en laat waarschijnlijk uit angst en de drang om zich niet te veel te manifesteren haar urine lopen overal behalve op de bak. Sim is te bazig en te jaloers. En Timo is gewoon een sul (but what else is new). Om te proberen het negatieve gedrag van zowel Chouffe (angst) en Sim (bazigheid) te onderdrukken startten we met kruidenextracten (druppels in water en op 't voer). Misschien dat we binnenkort ook over gaan op ander voer. Ivo heeft vandaag de eerder door ons gekochte luikjes geruild. Als de katten meer hun gang kunnen gaan overdag met in en uit lopen, hopen we dat de spanning in huis ook wat afneemt. Verder heeft Chouffe een privé kattenbak gekregen zodat ze niet hoeft te plassen op de geur van de katers. En zo knutselen we verder...
En de laatste afspraak van gisteren was van de stomerij-meneer die de stoeltjes kwam reinigen. Het maakte een hels kabaal en er kwam veel vuil af. Vannacht hebben ze in de 'utility room' staan drogen - ik ben nog niet onverdeeld enthousiast over het resultaat.

Maandag t/m woensdag

Ivo moest maandag aan de bak - hij heeft een opdracht gekregen bij Campina / FrieslandFoods. Sommige dagen moet hij daarvoor naar Zaltbommel, andere dagen kan hij op de fiets hier 500 meter verderop aan de slag. Hij vindt het leuk behalve het verkeer van en naar Zaltbommel.
Ook ik had last van het verkeer en de regen. Op dinsdag heb ik één uur en drie kwartier over de terugreis gedaan. Een regelrechte ramp dus.
Woensdag heb ik eindeloos gebeld met Univé, mijn verzekeraar, Yunio, het kraambureau van mijn eerste voorkeur en Elly de Graaf, het kraambureau waarbij ik sta ingeschreven.
Ik had van Univé te horen gekregen dat Yunio mij had geweigerd voor de kraamzorg. Ik vroeg me af waarom in vredesnaam dus nam contact op met Yunio. Die begrepen er niets van, want in februari zaten ze juist te springen om zorg. Toen ik Univé belde werd mij verteld dat ze heus niet tegen me zouden liegen en dat ze echt van Yunio een brief hadden ontvangen dat ze mij geen zorg konden leveren. Toen Yunio mij belde bleek waarom, ze hadden namelijk van Univé mijn postcode in Hilversum doorgekregen, en daar leveren ze geen zorg. Ik zei dat ik toch echt op het formulier had aangegeven dat ik per 1 september in Amersfoort woon. Dus weer gebeld met Univé. Ja, daar had ik gelijk in en zij hadden dat formulier naar Yunio gestuurd en die hebben dat over het hoofd gezien. Toen heeft Univé mij dus bij Elly de Graaf aangemeld. Nou, zei ik, meld me dan nu maar weer aan bij Yunio. Nee, dan moest ik zelf bellen met Elly de Graaf om te vragen naar de mogelijkheden tot annuleren. Zo gezegd, zo gedaan. Annuleringskosten zijn gelijk aan inschrijfgeld (dat overigens nog geheel niet betaald is) a raison van € 32,50. Nou, prima. Ik weer met Yunio gebeld. Of zij even die € 32,50 wilden ophoesten, zij hadden immers mij ten onrechte geweigerd. Maar dat wilden ze niet, want zij hielden vol dat Univé het verkeerd had doorgegeven. Dus weer met Univé gebeld, die 't ook nog eens bij Yunio hadden geprobeerd. Vervolgens belde Elly de Graaf met de mededeling dat ik helemaal niet kon annuleren. Nou wordt ie nog mooier, dacht ik - ik heb nog niks betaald, ik wil hen niet, het is mijn fout niet maar annuleren: ho maar. Ik was ondertussen goed over de zeik en had zin om wat hoofdjes van verzekeraars en kraambureaus tegen elkaar te rossen. Ik heb me er bij neer gelegd en ga met Elly de Graaf in zee. Maar ik wil graag nog wel alle drie de partijen een brief sturen om ze uit te leggen dat door hun toedoen ik de 'dupe' ben. Hè hè, heb ik mijn status van 'gedupeerde' eindelijk bereikt. Misschien kan ik wel in Hart van Nederland.
Gelukkig regende het op de terugweg, met een zonnetje erbij: