Daarna werd met werkelijk al het speelgoed beneden gespeeld, waarna wij gezamenlijk naar de kinderboerderij liepen. Abe en Minke hebben elk zo'n 50 keer het geitentrapje opgelopen, het geitje dat daar boven op lag geaaid en van het trappetje gesprongen. Hup, de ander was aan de beurt. Dus: lopen, aaien, springen. Hup, de ander: lopen, aaien springen. Op de terugweg kwamen we langs de kleine speeltuin, waar eenzelfde ritueel zich herhaalde, dit keer bij de glijbaan. Toen Abe tot twee maal aan toe met zijn wat snotterige neus in het zand gevallen was, gingen we naar huis om te wassen. Ze picknickten in de tuin en daarna werd er weer buiten gespeeld. Wederom kwam er heel wat zand in Abe's gezicht terecht. Ik was trouwens een beetje uitgeteld aan het raken, dus ik nam ze onder de arm (figuurlijk dan) en dirigeerden ze zo het bad in. Dolle pret natuurlijk!

Zaterdag en zondag was het de beurt van pa en moe om met vrienden af te spreken. Dus werd Minke naar opa en oma gebracht en reden wij door (al carpoolend) met de Ludies naar Gent. Ook dit jaar hadden we een hotel dat in de binnenstad lag en genoten we van de stad. Ja, we kijken ook naar optredens (al zou je dat aan onderstaande foto's niet aflezen). We luisterden naar franse chansons in het Huis van Alijn, genoten van briljant straattheater (een mevrouw met drie meneren aan hondenriemen die zich het hond-zijn op magnifieke wijze hadden eigengemaakt), naar een blazersensemble, naar een coverband die we een aantal jaar geleden ook hoorden en als afsluiting naar Eva de Roovere. Op een bui tijdens het diner na, hadden we een droge dag.
Vanmorgen hebben we, net als vorig jaar, heerlijk gegeten bij een broodjeszaak.
Lunch:

Diner:
Ontbijt:
We haalden Minke weer op bij Gea en Fred, waar zij zich uitstekend had vermaakt. Het blauwe badpak dat ik voor haar kocht (bij Mexx, van € 19,95 nu voor slechts € 4,75) zegt ze niet mooi te vinden, maar dat valt denk ik wel mee. Het lepeltje in de vorm van een vliegtuig is tijdens het toetje goedgekeurd!
Conclusie: vrienden zijn leuk - voor jong èn oud!
ps: Exact 1 jaar en 2 dagen na het overlijden van mijn oma is haar (half)zus Anna Simonia (ofwel: Tanneke) deze middag overleden. Ze woonde sinds de jaren 50 van de vorige eeuw in Zuid Afrika, waar ik haar in 2002 bezocht. Mijn vader gaat er zo spoedig mogelijk naar toe om de uitvaart en overige zaken te regelen.












