Zo maak ik dat!

Afgelopen Kerst kreeg ik van Minke/Ivo dit boek. Helemaal in mijn straatje, maar daarover meer in januari.
Minke liet haar oog vallen op pagina 60, waar een oude broek (en te kleine in ons geval) wordt  vermaakt tot een hip tasje. Ik maakte er twee in twee dagen. Bestellingen kunnen vanaf heden worden geplaatst. Wel zelf een oude broek aanleveren!

 

 

 

 



Zeven centimeter

Afgelopen maandag, na een pre-kerstavonddiner in Almere, mocht ik weer bij ziekenhuis de Lichtenberg verschijnen, dit keer voor het laten verwijderen van een schroef. De desbetreffende schroef, één van in totaal acht, zat me erg dwars bij een bepaalde hoek en daarom bij bijna elke beweging. Dokter Van Olden heeft 'm verwijderd. Hij opende het bestaande litteken en verwijderde de boosdoener. Ik merk nu al dat het geholpen heeft, vooral bij koppelen in de auto is het verschil goed merkbaar.
Ik kreeg de schroef mee naar huis - een joekel van een ding. Ik denk haast dat het de grootste van allemaal is. Deze werd voornamelijk gebruikt om alle losse brokjes bij elkaar te trekken.
Voor gevoelige oogjes: niet verder kijken.

Deze eerste foto is om te laten zien dat het linkerbeen een lichte X vorm heeft. Dit is veroorzaakt door de operatie, waarbij het kennelijk moeilijk was om het been goed recht boven de voet te krijgen (ofzo).

 

Het keiharde bewijs!

 

De hechtingen mogen er na 10 dagen uit. Ik heb een afspraak bij de assistente van de huisarts op 4 januari. Ik hoop dat ook na de volgende (grotere) operatie het litteken weer net zo mooi wordt als na de eerste operatie.

 

Ikzelf vind dat er nu, op de plek van de ingreep, een rare bult is ontstaan. Het been wordt er niet echt mooier op...

Kerst(roos)

Vorig jaar stond mijn kerstroos net vol in bloei toen de vrieskou toesloeg en de kerstroos binnen mum van tijd haar mooie bloemen kwijt was.
Nu dacht ik iets beter na en haalde de plant, vol bloemknoppen, naar binnen. Er zitten ladingen bloemen te wachten in mijn warme keuken om uit te komen. Zouden ze dat aub nog even willen doen voor ons vertrek naar de zomerzon?
Verder roze rozen, een kind met bruine ogen met een 'echte' baby met blauwe ogen. Ik speel wat met de camera, maar moet nodig op cursus. Daar heb ik mij dan ook voor opgegeven: ik start 5 februari.

Laatste keer

Minke gaat per januari niet meer naar de peuterspeelzaal. Hier in Amersfoort verandert er veel in de peuteropvang. Peuterspeelzalen verdwijnen en worden vervangen door peuterscholen, peuterwerkplaatsen of hoe de verschilldende stichtingen het maar noemen. Er verandert wat in de toegankelijkheid en financiering. Omdat Minke in februari al vier wordt en dan dus naar school gaat, besloten wij haar in het nieuwe jaar niet meer deel te laten nemen aan de peuteropvang. Nu we bijna heel januari weg zijn is dat een extra goede keus gebleken.
Maandag mocht Minke uitdelen op de peuterspeelzaal om afscheid te nemen. Een aantal andere kinderen waren deze week ook voor het laatst, dus de moeders hadden afgestemd wat zij lieten uitdelen om te voorkomen dat iedereen hetzelfde meenam. Minke deelde pakjes drinken uit.
Vandaag was het dan echt de allerlaatste keer voor haar bij de Boskabouters. Er was een soort kerstviering, waarbij de kinderen aan een lange tafel allerlei lekkers kregen. Ik was er bij aanwezig om wat te helpen en ik maakte wat foto's.

Al met al is Minke nog net geen jaar op de peuterspeelzaal geweest, ze startte namelijk op maandag 9 januari 2012.

 

Ik snap de camera die ik van Claudia kreeg nog niet helemaal en "opeens" deed-ie niks meer. Maar nadien kreeg ik hem toch nog aan de praat. Ik moet nodig nog even een half dagje spoedcursus Canon spiegelreflexcamera doen voor we op vakantie gaan...

Hetzelfde bad, hetzelfde kind

17 november 2009

17 december 2012

Lodderig tot ziek

Minke snottert al een week of wat, maar donderdagavond werd het koorts. Het zat er dik aan te komen, want die middag op de peuterspeelzaal bleek ongeveer iedereen al ziek: twee invaljuffen en slechts vier kindjes. Minke voelde warm, maar was niet te ziek om in het ballenbad van Ikea te spelen terwijl ik strijkkralen kocht. Minke en ik hebben het knutselen namelijk te pakken. Of moet ik zeggen: ík heb het knutselen met Minke te pakken?
Die avond voelde ze warm en ze streek op de bank neer. Voor het eten nam ik haar temperatuur: 37,7. Dus een zetpil en daarna wilde ze zelf zonder eten naar bed. Ivo zei dat ze zich alles liet aanleunen.
De volgende dag was haar koorts hoger: 38,5. Dus Ivo haalde voor dag en dauw zijn laptop op van zijn werk en Minke streek, deze keer met haar dekbed, neer op de bank. Zij keek 5 dvds en Ivo kon redelijk werken. Ik kwam anderhalf uur eerder thuis om nog even met haar te hangen alvorens ik me in de hoosbuien met de auto naar Amsterdam begaf, waar ik met Jan Willem ging eten.
Zaterdag leek Minke opgeknapt en dus gingen we naar de stad. Minke mocht in de buggy want we wilden haar nog wat rust gunnen. 's Middags was ze op.
Zondag was ze duidelijk niet helemaal in orde, maar wel opgewekt. Zij speelde buiten met de honden van de buren terwijl Ivo de boom voor het huis op mijn verzoek snoeide. En ik? Ik stapte op de fiets en reed een rondje. Geen probleem! Zondag was het exact een half jaar sinds ik voor het laatst op de fiets zat. Dus een hele mijlpaal.
's Middags besloten we tóch naar de verjaardag van Thijs te gaan. We besloten het relatief kort te houden. Minke sliep de hele weg naar Heemstede en had het best naar haar zin.

Thuisgekomen voelde Ivo zich niet zo lekker. 's Nachts was hij misselijk en hij zweette als een gek. Nu ligt hij weggedoken onder de dekens. Wanneer zou ik aan de beurt zijn?

(Zojuist belt juf Lieneke: Minke zit als een dood vogeltje op schoot bij de juf. Ik ga haar halen.)

Sneeuw

De Sint vertrok en sneeuw kwam. Vrijdag haalde ik Minke vroeg op van het kinderdagverblijf zodat we nog even konden sleeën voor het donker zou worden. Op de valreep nog sneeuwlaarzen aangeschaft want die bleek ze niet meer te hebben. Mooie plakkerige sneeuw, maar bij het rollen van een grote bal kwam het gras al snel tevoorschijn.
's Avonds at ik met Irnsje in de stad en van het maatschappijontwrichtende weer was niet veel te merken. Wel bracht ik een meisje dat bij een bushalte op een stadskaart stond te turen even naar de plek van haar bestemming - in het kader van mijn plan voor iets in het nieuwe jaar*.
Zaterdag wilde Ivo met Minke gaan buiten spelen, maar Minke was er niet erg voor in. Een kind van haar moeder: liever binnen. Misschien had het ook iets te maken met het feit dat ze om half 7 wakker en op was? Toch lukte het om een uurtje buiten te zijn.
Ik kocht een nieuwe batterij voor de waanzinnige camera met toebehoren die ik van Claudia kreeg en ging een beetje spelen.

 

Stella en Minke leggen de puzzel van Hugo. Hugo speelt met het hondje van Minke.

 

Sneeuwballengevecht op vrijdagmiddag.

 

Sam (nieuwe camera)

 

Minke verft een sneeuwman van watten (nieuwe camera)

 

* ik overdenk een plan als goed voornemen voor 2013. Hierover wellicht later meer.



Voorbereiding

Aangeschaft voor de dames vandaag: schoenen.
Voor Minke sandalen want luchtige schoenen lijkt me wel fijn als het hoogzomer is in Afrika. En voor mezelf ook. Maar ik wilde eigenlijk een schoen waarbij ik wat langer kon wandelen en dus zou ik graag mijn steunzool erin hebben. En met de Birkenstocks met het redelijk goede voetbed zag ik dat toch niet zo zitten. En ik wilde een sok kunnen dragen, want als ik door de natuur wandel, vind ik dat fijn. En dus zijn het deze twee geworden (de bovenste voor het kind, de onderste voor mijzelf). Ook schafte ik een korte broek aan, zodat ik mijn brace kan dragen en mijn hippe (?) schoen eronder. Want een jurkje, brace en deze schoen: dat kan natuurlijk modisch gezien niet!
Daarbij nog hardroze waterschoenen van € 3,99 van de Scapino voor Minke en huppa, klaar. Sparen voor de vakantie? Nee joh, uitgeven!

 

Seven days

Maandag vierde Minke op de peuterspeelzaal alvast Sinterklaasfeest. Juf Marjan werd opgetoverd tot Zwarte Piet en alle kindertjes kregen een mooie paraplu. Ze knutselden schoentjes in de vorm van een stoomboot, ze maakten ook pietenmutsen en maandag gaan ze pepernoten bakken.
's Middags speelde Minke bij Suze thuis, waarna wij ook nog even de bibliotheek bezochten.

 

Dinsdag was het alweer twee jaar geleden dat onze Minke per ambulance werd afgevoerd na een gemeen onderonsje met een winkeldeur.
Ik heb een foto van haar twee vingers gemaakt. Je kunt nog altijd zien dat haar nagelbed op deze vingers 'anders' is, maar omdat Minke de gewoonte heeft om nagels te bijten moet je je proberen voor te stellen dat het wit van de nagels al heel vroeg begint op de ooit beschadigde vingers.

 

Woensdag had ik een afspraak bij de traumachirurg omdat ik besloten heb de recalcitrante schroef die helemaal bovenaan zit te willen laten verwijderen. Hij ging akkoord en ik moest nog even foto's laten maken. Toen dat klaar was liep ik weer naar boven en we hebben samen de foto's zitten bekijken. Het is op de foto niet helemaal duidelijk welke van twee schroeven zich naar buiten aan het werken is. Dokter Van Olden voert de ingreep zelf uit, op 24 december staat het ingepland. Het betreft een dagopname, waarbij ik wederom met een slaapmiddel onder zeil word gebracht waarna er een ruggenprik wordt gezet. Ik kijk er erg naar uit, want die schroef zit me nu echt dwars.
Donderdag bracht Minke en mijzelf naar opa en oma in Huizen waar ik weinig deed en Minke en Gea des te meer. 's Middags na de peuterspeelzaal (en fysio) kocht ik met Minke een nieuwe autostoel bij Prenatal, waar wij ook een kop thee en een flesje appelsap dronken. Minke speelde in het keukentje en wenste mij 'smaak etelijk'.
En vrijdag? Werk, bijtankslaapje na het werk en toen nog uit eten met Edwin en Colleen bij Jean et Alleman. Het was lekker en gezellig en omdat ik de BOB zou zijn, dronk ik slechts één glas port vooraf en geen wijn. Dat was prima en de volgende dag was dat extra prima!
Vandaag is het zaterdag. Minke mocht het eerste vakje van de adventkalender open maken. We zijn naar de stad (kapper, markt) geweest. Ivo deed boodschappen bij de AH, ik doe de was. Ik knutselde met Minke en nu hoor ik Ivo en Minke beneden spelen en muziek luisteren. De open haard staat aan.
Ik ga me bij hen voegen.

Pietjes

Dit jaar gingen Minke en ik, met de trein, naar Amsterdam waar wij onder andere een bezoekje brachten aan de Bijenkorf om de klimmende pieten in de lichthal. Zie hier de verschillen (14 november 2011 en 19 november 2012).

Zoveel meer dan de buitenkant

Afgelopen vrijdag was het vijf maanden geleden dat ik mijn knie brak. Het is een terugkerend iets - haast een soort verjaardagmomenten, maar dan minder leuk. Alhoewel, de verschillen per maand zijn groot dus er valt zeker ook steeds iets te vieren.
Maar het gaat lang niet altijd even goed met me. Dat is niet altijd aan de buitenkant zichtbaar. Ik loop toch? Ik rijd toch auto? Ik ben toch weer aan het werk?
Ja, dat zijn allemaal heel fijne dingen. Maar dagelijks word ik geconfronteerd met wat ik niet kan. En eens in de zoveel tijd word ik gepresenteerd met nieuwe feiten, waaruit blijkt dat mij nog veel te wachten staat.
Dinsdag had ik een gesprek bij de bedrijfsarts. Ik heb haar deze keer rustig kunnen uitleggen hoe veel energie het revalidatieproces nog altijd kost. En daarbij heb ik haar volgens mij ook kunnen uitleggen dat er zoveel meer is dan alleen het trainen van het been. Dat ik nog heel erg het gevoel heb een paar maanden te moeten inhalen. Met Minke. Met Ivo. Met mijzelf. Ik ben de eerste tijd na het ongeval altijd in gezelschap van anderen geweest. Begrijp me niet verkeerd: ik heb hun zorg erg gewaardeerd, maar het er zelfstandig op uit kunnen voelt als een enorme vrijheid. Waar ik dan ook veel behoefte aan heb. Even iets met mezelf doen. De bedrijfsarts stelde voor dat ik per 17 december weer 100% ga werken. Dan ontloop ik ook de verandering in loondoorbetaling (na 6 maanden (gedeeltelijk) ziekteverzuim ga je minder verdienen over de uren die je niet aanwezig bent). Ik stemde in en was blij dat ze me niet al eerder volledig aan de slag wilde laten gaan.
Donderdag bezocht ik Eemland Orthopedie voor het laten aanmeten van een brace. Het lopen op ongelijke ondergrond (denk aan een grindpad, een boswandeling of 'gewoon' een kuiltje in de straat of stoep) is niet prettig. Een brace zou uitkomst moeten bieden. Dit is 'm geworden. Een heel geval, dat eigenlijk niet onder een broek kan. Wel over een bloot been of panty. Lekker charmant. Toen merkte de instrumentenmaker op, want ik mezelf ook al meerdere keren heb afgevraagd, dat ik een beenlengte verschil heb, van zo'n 5 mm. Nu doen we daar nog niets aan, want ik ben nog niet uitgerevalideerd en misschien is het weg als ook het plaatwerk uit mijn knie verwijderd wordt. Maar je moet je voorstellen dat dat voor mij schrikken is. Een soort bevestiging van mijn gevoel dat deze simpele val heel veel gevolgen heeft of nog kan hebben.
Op vrijdag had ik werkoverleg met mijn leidinggevende. En dat ging niet zo goed. Mijn hoofd is nog helemaal niet klaar om vol overgave te werken. Ik ga met plezier naar mijn werk en het werk dat ik momenteel doe vind ik ook prima. Ik zit al mijn ochtenden aan het loket en heb kort en redelijk bevredigend contact met klanten. Ik verbind telefoontjes door, ik beantwoord mails en beantwoord vragen van klanten. Het is goed zo. Na de lunch heb ik nog twee uurtjes te vullen. Dan handel ik wat administratie af van andere consulenten en houd me bezig met het maken van een boekje dat we gaan uitgeven over de verandering binnen de werkwijze van de Wmo in Huizen. En om drie uur ga ik naar huis.
Maar de collega's vinden me niet benaderbaar. Ik ga bijvoorbeeld in de spreekkamer werken van één tot drie, want om een collega van 'mijn' bureau te verjagen voor die twee uurtjes is niet mijn ding. En dat andere lege bureau is echt veel te hoog voor mij. Maar zij lopen mij straal voorbij als ze om 12.10 uur naar de kantine gaan, terwijl ik verplicht tot half 1 aan het loket zit. Dan krijg ik iets te horen over kip en ei. Jaja. Ik werk pas sinds 1 november weer tot na de lunch, dus dat is pas twee weken.
Niemand kan weten dat ik bezig ben met het feit dat ik vrijdag voor het eerst mijn kind zonder zijwieltjes naast haar vader naar het kinderdagverblijf zie weg fietsen, in de wetenschap dat ik haar dus niet kan ophalen, want ik loop niet snel genoeg om haar fietsend bij te houden. En fietsen kan ik niet. En dat doet pijn. Niemand ziet aan mij dat ik baal van de constatering dat mijn heupen niet gelijk zitten. Niemand ziet aan mij dat ik bij het slapen last heb van die schroef die zich naar buiten aan het werken is. Maar vanaf 17 december ben ik voor 100% beter gemeld en wordt van mij verwacht dat ik weer gewoon meedraai. En dat ik harder moet zijn. Dat ik niet altijd maar lief en vriendelijk moet zijn tegen klanten. Dat ik in toenemende mate 'nee' moet verkopen. Dat ik duidelijker moet zijn. Dat er tijdens mij afwezigheid oude dossiers van mij afgehandeld zijn waar mijn leidinggevende nog eens over wil praten.
En dan bedenk ik me dat ik vorig jaar niet zo'n heel goede beoordeling had, maar dat ik drie maanden later complimenten kreeg hoe goed ik het oppakte en dat als ik zo doorging ik volgend jaar een periodiek erbij kreeg. Hoe kan dat dan? Hoe kan het dan dat ik nooit iets terug krijg van de toetser? Wie doet er nou zijn werk niet goed?
Waar of ik mezelf zie nu we de komende tijd nog meer gaan veranderen, gaan samenwerken met Sociale Zaken? Wat ik nodig heb van het bedrijf om mijn functie uit te kunnen oefenen? Snap je dat ik daar helemaal niet mee bezig ben? Dat ik bezig ben dat ik maandag weer naar de fysio moet, dat ik al een week niet op mijn hometrainer heb gezeten, dat ik me afvraag op wat voor schoenen ik ga lopen als ik in Zuid Afrika ben? Of ik wel of niet die pen uit mijn knie laat verwijderen, alvast? Dat ik niet alleen drie keer per week naar de fysiotherapeut ga, maar om de week ook tijd kwijt ben aan een psycholoog waar ik heengestuurd ben? Dat ik dan weer bij de orthopedisch instrumentenmaker zit en dan weer bij de podoloog? En dat ik daarnaast een gezin heb, een klein kind, een leven en werk?

Ik bedoel maar.

Zij wel...

Zoals Suze. Maar dan anders.

Minke wilde een jas zoals Suze heeft. Dat wil zeggen een zilveren jas met een ceintuur mèt gesp. Ik vond het prima dat Minke nog een winterjas kreeg, want de huidige jas is nog van vorig jaar en ze kon wel een wat langer model gebruiken. Maar ik zei haar dat we gingen wachten op de uitverkoop.
Al snel vonden we een zilveren jas, lang en in de uitverkoop. Maar de ceintuur ontbrak. Na veel wikken en wegen besloot ik de jas niet te kopen.
Maar ja, een jas die bijna aan alle eisen voldoet niet kopen, da's toch wel lastig. Ik verzon toen dat ik best zelf een ceintuur met gesp kon maken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik kocht bij de fourniturenzaak een groot stuk rood elastisch band en een gesp die precies de juiste maat had. Ik zette de gesp aan het band en de band aan de jas. Klaar is Klara. En Minke? Die doet 'm niet meer uit. En poseren wil ze ook wel even.

Smoesjes

Ik hoorde onlangs het volgende beneden in de keuken gebeuren:

Ivo: Kom, drink je jus d'orange even op.
Minke: Nee, mijn buik zit vol.
Ivo: Kom op zeg, dit is echt heel gezond en goed voor je. Er is vast nog wel een plekje voor.
Minke: Nee, mijn buik zit vol want eh, eh, eh, dan heb ik geen gaatje meer voor tanden te poetsen.

Wat in het vat zit...

Nu Minke echt wat groter wordt vind ik het leuk om haar wat meer bloot te stellen aan Kunst & Cultuur. Lezen, bibliotheekbezoek, boekwinkels en voorleesochtenden; daar is ze allemaal allang bekend mee. Musea bezoeken we niet vaak. We bezochten het Dick Bruna huis in Utrecht en het Museonder op Park Hoge Veluwe. Met haar oma is ze in Kasteel Groeneveld geweest. Tot nu toe is ze één keer in het theater geweest, namelijk toen we haar meenamen naar een voorstelling van Dirk Scheele in Baarn. Omdat ze dat heel leuk vond hebben we nu drie uitjes in het vat:
In november gaan we naar een optreden van Samba Salad, waar we twee cd's van hebben waar we van genieten. Ze blinken uit in muzikaliteit, in enthousiasme, in pakkende teksten.
In maart gaan we, met Margot en Eva, naar een kinderconcert in de kleine zaal van het Concertgebouw. Mijn zus en ik hadden vroeger, met mijn ouders, een abonnement op de kinderconcerten en ik kan me herinneren het leuk te vinden. Ik ben benieuwd hoe Minke het zal ervaren.
En dan in mei bezoeken we hier in de Flint een voorstelling van Buurman & Buurman. Ik hoop dat Minke er net zo om moet schaterlachen als om de filmpjes!

Het laatste woord

Zomaar wat geklets:

Minke tegen Ivo: Als ik groter ben ga ik op crossfietsen. En als jij 35 wordt mag je ook op crossfietsen. En dan ga ik niet meer op crossfietsen. Dan ga ik op Mega Mindy. En als ik dan daarna op K3 ga, mag jij op Mega Mindy.

Ik: ik vind het jammer dat je nooit je blauwe bandana draagt.
Minke: neehee, die is voor de winter. Dat heb ik besluiten.

Minke wil met mijn telefoon foto's maken. Ik vertel haar op welk knopje ze moet drukken.
Minke: Dat weet ik to-hoch.

Er wordt aan de weg gewerkt.
Minke: En dat blauwe huisje is de w.c. (wijst naar een Dixi-toilet).
Ik: Hoe weet je dat nou weer?
M: Dat weet ik gewoon.

Beduusd

Afgelopen woensdag was ik in het ziekenhuis voor het laten maken van een röntgenfoto en een bezoek aan de chirurg. Ik merkte van te voren dat ik wel benieuwd was naar wat er te zien zou zijn. Echt nerveus was ik niet. De foto's waren zo gemaakt en daarna volgde het onderhoud met de arts. Voordat hij mij in persoon zag, had hij de röntgenfoto's bekeken. Daar was hij niet heel blij van geworden en hij verwachtte een patiënte te zien met veel pijn. Ik heb echter niet heel veel pijn. Ja, dat schroefje (deze keer echt geteld: het zijn er acht in totaal) zit me soms dwars en ik denk ook de plaat te voelen 'branden' onder het litteken. Maar pijn, nee, dat niet. Volgens dokter Van Olden zakt de hele boel weg. Ja, ik had wel een puinhoop van een knie. Ivo herinnerde zich ook dat Van Olden hem na de operatie had gebeld en het woord 'geëxplodeerd' in de mond had genomen.
Ik zei dat de steunzolen mij veel ondersteuning gaven, dat ik vond dat het de laatste paar weken echt goed vooruitging en dat ik weer aan het werk was.
Hij vertelde dat hij de plaat en schroeven in principe een jaar na het ongeval wil verwijderen. Hij zou de schroef die zich nu naar buiten aan het werken is ook seperaat (dus eerder) weg kunnen halen. We maakten geen nieuwe afspraak. Ik heb besloten hem in maart weer te bezoeken, zodat we dan een afspraak kunnen maken over een operatie om het plaatwerk te verwijderen. Mocht ik eerder pijn of last hebben, kan ik hem altijd nog eerder een bezoek brengen.
De rest van de dag was ik er eigenlijk wel beduusd van. Want de wetenschap dat ik nu niet ergens last van heb, maar dat het van binnen niet zo goed gaat (ik zag inderdaad op de foto's dat er iets aan het verschuiven was) maakt me wel bang voor de toekomst. Het woord prothese viel weer en gezegd moet worden, daar word ik nou niet bepaald blij van.
Tot zover...

TROTS!!!

http://youtu.be/jcCWwaVNhaM

Morgen 15 weken geleden viel ik van mijn fiets.
Vandaag 13 weken geleden ging ik onder het mes.
Vandaag 5 weken geleden mocht ik met één kruk gaan lopen.
En sinds gisteren mag ik (binnen) de kruk weglaten. Ook buiten mag ik (korte) stukken zonder hulpmiddel lopen. En dat betekent dat ik wellicht eind volgende week mag auto rijden.
Ik ben HEEL BLIJ!

Gemengde gevoelens?

Eind van deze week is het 15 weken geleden dat ik van mijn fiets viel. En ik moet het werkzame leven weer gaan oppakken. Ik heb gemengde gevoelens hierover.
Vandaag sprak ik met de bedrijfsarts en woonde in de middag het teamoverleg bij. Fysiek was dat laatste nog best lastig, want twee uur zitten is nog niet helemaal je van het.
De afgelopen twee weken heb ik (bijna) dagelijks mijn emails bijgehouden. Ik merkte toen dat ik het best weer leuk vond om met het werk bezig te zijn. Maar nu de eerste dag nadert (dinsdag ga ik een ochtend werken) merk ik dat het best een hele overgang is. Er bestaat wat verwarring over het aantal dagen dat ik nu terug ga komen. Volgens de bedrijfsarts kan ik weer drie halve dagen gaan werken, maar in de notulen van de vergadering stond dat ik voor vier uur per week terugkwam. Woensdagochtend ben ik niet in de gelegenheid om te werken, omdat ik dan een afspraak heb voor röntgenfoto's en een consult bij de chirurg.
Ik ben nu bezig om collega's te vinden die mij op mijn werkdagen 's ochtends mee willen nemen naar Huizen. Ik zou in principe 's middags met het openbaar vervoer terug kunnen (misschien wil Ivo me op woensdagen wel ophalen...). Met de bus en de trein zijn er verscheidene routes, de kortste duurt zo'n anderhalf uur.
Ja, ik zie op tegen de terugkeer naar het werk.

Mooi roze is niet lelijk

Minke is twee week geleden weer begonnen met danskriebels van de Scholen in de Kunst. Omdat ikzelf niet mee kan dansen (en haar er naar toe rijden) gaat oma Gea mee. In tegenstelling tot vorig jaar wilde Minke een balletpak aan. Laat ik nou het pakje dat ze heeft niet zo mooi vinden... Dus een smaakvol pakje werd vandaag aangeschaft. Wat zijn we er blij mee!
Oja, en dat op de bank staan? Dat mocht van de dansjuf hoor!

België

Ivo, Minke en ik zijn, in plaats van twee weken te gaan kamperen in Frankrijk, een midweek naar België geweest. Maandag heen, zaterdag rond het middaguur weer terug. We huurden op een klein Center Parcs een huisje, aan de Belgische kust. Het was er fijn. Het kleine huisje was prima, de konijnen die onze wortels aten in de tuin waren leuk, het zwembad was heerlijk en Minke genoot met volle teugen van het springkussen en de trampolines. En van ijsjes eten, want dat doet ze graag.
We bezochten Brugge maar ook Sea Life, waar we naast haaien en zeepaardjes ook zeehonden en zeeleeuwen zagen.
We zwommen bijna dagelijks (zelfs ik), speelden met de Lego, aten verse Vlaamse frieten en deden het rustig aan.
Dus hoewel onze vakantie er anders uit zag dan in eerste instantie stond gepland, hebben we het heerlijk gehad!

Manke Poot

Afgelopen week in Belgie veel gelopen met één kruk, want dat was opdracht en doel. Omdat het rubber dopje onder de linker kruk het begaf, moest ik ook wel met alleen die ene verder. Op mijn verzoek maakte Ivo op vrijdag wederom een filmpje. Zo kunnen we een beetje de vooruitgang in de gaten houden.
Als ik lang stilzit dan is het opstarten erg moeilijk en enigszins vervelend. Als ik eenmaal lekker op gang ben gaat het wel, totdat het te lang duurt, dan is het niet meer zo leuk. Zie hier en oordeel zelf:

http://www.youtube.com/watch?v=0dP4_YeSjWA&feature=plcp

Lopen

Afgelopen maandag was ik op controle in het ziekenhuis, de eerste na de operatie.
Eerst werden er foto's gemaakt, daarna had ik een consult bij de chirurg. De foto's zagen er goed uit. Het kuitbot is weer aan elkaar gegroeid en de arts zag dat de botcellen in het plateau aan het aangroeien waren. Ook zag hij dat het wat scheef stond, maar dat had hij de dag na de operatie al opgemerkt. Hij schreef mij dus een steunzool voor, die ik na volgende week ga laten aanmeten. Ik hoorde wat ik horen wilde, namelijk dat ik mag gaan belasten.
De volgende dag was ik bij de fysiotherapeute en zij leerde mij meer kracht op de voetstap te zetten. En vandaag werd het mooier (zoiets dan), want ik bezocht mijn huisarts, die vond dat ik nu echt keihard aan de bak moet. Over drie weken zonder krukken.
Dus toen ik een verdieping afzakte in het gezondheidscentrum voor mijn afspraak bij de fysiotherapeute, voegden wij de daad bij het woord. Lopen met één kruk. De eerste drie minuten kreeg ik het echt niet voor elkaar om mijn been maar enigszins te verplaatsen, maar toen ik eenmaal het trucje doorhad, liep ik rondjes om de behandeltafel.
Dat lopen met één kruk moet ik nu volhouden, met name binnenshuis, want buitenshuis is het misschien nog wat te hobbelig, al liep ik met Ivo aan mij zijde wel even langs het fietspad voor ons huis, dat mooi glad is.
Het voelt onprettig, want pijnlijk voor de kuitspier. En voor de heup en bil. En het ziet er reuze grappig uit. Ik voel me een soort kruising tussen een poliopatiënt en een spast. Oordeel zelf door op onderstaande link te klikken.

http://youtu.be/GdfXTFpzSWM

Eens kijken of het er volgende week vrijdag al anders uitziet...

Op de fiets

Sinds vorige week bezoekt de fysiotherapeute mij niet meer, maar ik haar. Drie keer per week heb ik een afspraak in de praktijk van het gezondheidscentrum. Op maandag gaan mijn moeder en Minke mee en vermaken zich met een soort skippybal en ander materiaal. En ik? Ik onderga een lichte martelgang. In eerste instantie moet ik op een ligfiets om daarop met het goede been de trapper goed weg te duwen waardoor je druk en dus rek uitoefent op het slechte been. Dat is niet heel leuk, maar het werkt wel. Sinds deze week ga ik ook op de zogenaamde legpress. Ik plaats mijn beide voeten tegen een plaat en zet het gewicht op 10 kilo. Ik maak dan een beginnetje met duwen met beide benen. Zodra ik in beweging kom, haal ik de rechtervoet weg, zodat ik verder duw met alleen het linkerbeen. Ik merk dat ik vooruit ga, omdat ik mijn voet al lager op de plaat zetten kan.

Gisteren heeft de fysiotherapeute mijn kuit gemasseerd. Ik zei nog "masseren vind ik wel fijn" waarop zij antwoordde dat dat geenszins het geval zou zijn. En ze had gelijk. Ze masseert met volle kracht en duwt daarbij in feite de spieren uit, zodat ze langer worden. Hoewel het pijnlijk was en ik daarna nog de fiets en de legpress moest doen, merkte ik wel dat het geholpen was. Ook hier geldt 'meten is weten' en dus meten we de hoek van de buiging zowel voor als na de oefeningen (helaas gisteren niet na). Na de massage kwam ik tot 57 graden geloof ik. En maandag kwam ik na de oefeningen tot 59 graden.
Thuis ga ik door met oefenen en ik heb oefeningen toegevoegd voor het trainen van mijn bovenbeenspieren. Ik heb het idee dat het wel werkt. Nu valt mijn knie nog naar binnen toe als ik sta waardoor ik onwaarschijnlijk mooie x-benen heb, maar als de bovenbenen sterker worden, trekken zij de knie weer meer naar buiten toe.

Soms doe ik ook gewoon leuke dingen hoor. Vorige week heb ik me door een taxi naar de stad laten rijden om naar de schoonheidsspecialiste te gaan. Daar trakteerde ik mezelf op een behandeling van anderhalf uur. Daarna ben ik koffie gaan drinken in de stad. Omdat ik de kosten van de taxi toch wel tegen vond vallen (bijna 20 euro) besloot ik met de bus terug te gaan. Maar de wandeling naar de halte van bus 3 viel ook nogal tegen en op het laatst had ik een blaar op mijn hand van de druk op de kruk.

Vanmorgen heb ik aardbeienjam gemaakt. Ik stond aan het aanrecht en van buitenaf lijkt het dan net of ik ook wel kan koken (dat begreep ik tenminste van de opmerkingen...) maar vergeet daarbij niet dat ik dan alleen op het rechterbeen sta en dat dat na verloop van tijd flink pijn doet in de spieren van het gezonde been. Zittend aan tafel kan ik natuurlijk wel het een en ander. Volgende week wil ik een taartje bakken en met marsepein bekleden. Dat kan zittend aan tafel (met hulp van mijn moeder). Wordt vervolgd!

Er op uit!

Het gaat gestaag de goede kant op, met mij en het been. Vorige week reed Ivo met mij achterin de auto naar de stad zodat ik naar mijn kapper kon. Ik heb natuurlijk wel zo mijn prioriteiten in het manke leven. En afgelopen woensdag reed hij me naar kantoor, waar ik heerlijk even heb rondgehangen en bijgepraat. Ook gisteren reed ik mee naar de stad. Omdat het nog voor elf uur was, mocht Ivo de winkelstraat inrijden. Daardoor kon hij me afzetten voor het restaurant waar ik met Irnsje had afgesproken voor koffie. Minke en Ivo kwamen na hun boodschappen op de markt ook erbij. Daarna liepen zij alvast naar de parkeergarage en liepen mij tegemoet met de rolstoel. Want hoewel ik best kan lopen met de krukken gaat het erg traag en gaan mijn handen toch wel pijn doen na een tijdje. Vandaag waren we bij Renate, Daniël, Thijs en Amber. Terwijl Minke zich het ongans sprong op de trampoline, Ivo en Daan gingen hardlopen, deed ik een dutje in het bed van Renate en Daniël. Uiteindelijk zijn we er bijna de hele dag geweest. Wat het zo heerlijk maakt, is dat ik het gevoel heb er weer bij te horen. Ik kan dan niet mijn steentje bijdragen aan het huishouden (ik vouw de was op als ik de kans krijg, ik orden het rondslingerende speelgoed zodat Ivo het makkelijk in de kast kan opbergen) maar ik ben minder dan drie weken (of vijf!) geleden alleen maar patiënt. Het gaat wel goed komen met mij!

Vooruitgang

Het is de twaalfde dag na de operatie. De pijn en wanhoop van de eerste dag zijn vergeten en ik boek langszaam vooruitgang. Een ontzettend fijne fysiotherapeute bezoekt mij op maandag en donderdag. De oefeningen die zij mij maandag gaf en die gisteren nog erg pijnlijk waren, voelen vandaag al minder erg. Ik heb de afgelopen twee nachten weer in het echtelijke bed geslapen. Ivo en ik wisselden van kant, zodat het aangedane been niet geschopt kan worden. Ik moet nu het been zoveel mogelijk laten hangen en buigen. Dus zittend op de bedrand, met het bovenbeen op het bed, laat ik het onderbeen hangen. Na een half uur zijn mijn tenen dan erg dik. Liggend op het ziekenhuisbed in de woonkamer heb ik nu het bed weer in een hoek staan en ligt er een opgerolde handdoek onder de knie om voor buiging te zorgen. Ik oefen met mijn voet. Maandag zijn de krammen en de hechting verwijderd. Ik heb ook een foto gezien van het binnenwerk na de operatie: een plaat, een schroef en talloze pennen. Bij het zien van die röntgenfoto keerde mijn maag zich zowat om. Ook tijdens het verwijderen van de krammetjes, dat geen pijn deed, ging ik bijna tegen de vlakte. Gelukkig zat ik in mijn rolstoel en was Irnsje bij me. Het litteken ziet er, op de bovenste drie centimeter na, netjes en smal uit. De bovenkant kiert wat en ik kijk er niet graag na. Er lijkt nog wat wondvocht uit te komen. Morgen komt er een mevrouw bij mij langs die wellicht wat vocht uit de vet/enkel kan weg masseren. Ik hoop dat dat wat verlichting geeft. Ik ben begonnen met het afbouwen an de pijnmedicate en neem nu nog maar één morfinetablet per dag in plaats van twee. Ik heb niet veel pijn, alleen na nieuwe oefeningen. Tot zo ver... To be continued!

Stadia

Het laatste blog was op de dag van de operatie. Inmiddels is deze meer dan een week geleden uitgevoerd en ben ik weer thuis.
De operatie is naar alle waarschijnlijkheid goed geslaagd. Met één plaat zijn de gruzelementen van het bot bijeengeharkt en vastgezet. Of dat met pennen of met botcement is gedaan - ik weet het niet. Er zit een grote hechting over het been, en twee kleinere voor twee drains.
De chirurg had mij al gewaarschuwd dat de eerste 24 uur afschuwelijk zouden zijn. En daar had hij allerminst over gelogen. Maar toen het eenmaal zover was, kon ik me dat niet herinneren want ik had echt heel veel pijn. Ook was ik redelijk in paniek, dus zaterdag was géén gezellig dag.
Dinsdag ben ik in de namiddag naar huis gegaan. Ik slaap nog altijd in het ziekenhuisbed in de woonkamer, maar ik ben van plan komende week eens een nachtje in ons eigen bed te proberen. Wat ik prettig vind aan het ziekenhuisbed, is dat Ivo's 's avonds het hek dicht doet, zodat er geen enkele kans tot uitrollen is.
Ik ga nu dagelijks douchen en dat bevalt me prima. Ik kleed me ook weer aan. Ik heb ongeveer 3 weken in slechts een onderbroekje en t-shirt in bed gelegen. Toen begon ik met een bh, en nu draag ik lekker een jurkje en maak ik me ook een beetje op. Ik voel me gelijk een stuk minder ziek en zielig.
Ik kan me redelijk redden met mijn krukken.
Gisteren ben ik met mijn zus, voorgeduwd in de rolstoel, naar de C1000 gegaan. Ik vind het heerlijk om buiten te komen en even onder de mensen te zijn. Daarna heb ik in de tuin geluncht en 's avonds ben ik ook weer in de tuin gaan eten. Daarna was ik kapot. Vandaag doe ik het dus rustiger aan.

Minke is een beetje 'anders' de laatste dagen. Moe, luistert niet goed, doet gekke dingen. Het zal voor haar natuurlijk ook wel gek zijn. Ze is voor alles aangewezen op haar vader, alhoewel ik ook probeer zeker twee keer op een dag met haar in mijn bed boekjes te lezen of iets anders te doen. Maar ik ben gewend nogal 'out-going' met haar te zijn. Even naar het winkelcentrum, naar een vriendin, de stad, koffie bij de Hema. Nu lig ik hier en mag ze maar weinig. Moet ze constant opruimen en komen opa's en oma's op haar passen.
Nu is ze met Ivo naar Ernst en Josephine. Ik hoop dat ze daar even lekker los kan gaan en het naar haar zin heeft. Het weer zit niet echt meer, anders hadden Ivo en Minke vanmiddag nog lekker naar buiten gekund. Ik had haar graag een andere zomer gegund!

Hier foto's van de knie in verschillende stadia.
Zaterdag 16 juni: in de spalk die ik in de ambulance omkreeg, in het ziekenhuisbed.

Toen bleek dat ik niet in de schiene kon met deze breuk, is er zaterdagavond nog een gipsen spalk gemaakt. Hier terug op de afdeling.

Donderdag middag mocht ik tijdelijk naar huis. Vervoerd in een rolstoel in een rolstoeltaxi. Warm en een naar zweet ruikende chauffeur. Kosten: € 42,-

Thuis in de woonkamer in het ziekenhuisbed. Minke is niet moe, zegt ze, maar valt als een zweterig blok in slaap als ze uit de peuterspeelzaal komt.

Vrijdag 29 juni weer per rolstoeltaxi terug naar het ziekenhuis voor de operatie.

Terug op de afdeling na de operatie, met zuurstof in mijn neus en een morfine-infuus in mijn hand. Toen ging het nog goed.

Thuis. Het linkerbeen is zeker anderhalf keer zo dik door opeenhoping van vocht. Timo ligt achter op het bed.

Close-up van het litteken. Het grote litteken is van 13 krammetjes voorzien, daaronder een 'echte' hechting en daaronder weer drie krammetjes. Inmiddels is de tekening van stift weggewassen.

There goes...

Bijna tijd om te gaan. De rolstoeltaxi arriveert om 11 uur. Ivo heeft vanmorgen een rolsoel met beensteun opgehaald bij de uitleen. Ik ben nog even gaan douchen, want of dat er morgen inzit, is nog maar de vraag. Mijn tas is gepakt. En ik ben nuchter. Ik ben niet nerveus, ik ben er eigenlijk wel klaar voor. Ik voel dat er wat ruimte in de spalk is gekomen en ik kan mijn been er een beetje in bewegen. Soms is dat wel even lekker, bijvoorbeeld als mijn hak niet lekker in de spalk ligt. Maar geslonken is et been zeker. Moeders werken hard, over Ivo maar te zwijgen. Minke is lief en soms ook niet: net een gewoon kind. Ze is begaan en druk met de zorgtaken die ik haar heb gegeven. Ze is soms droevig maar ook wel optimistisch ingesteld. Ik weet niet precies hoe lang ik blijven moet na de operatie. Ik schat drie tot vier dagen. Als ik weer een beetje bij ben vanmiddag of vanavond klim ik weer in Twitter. Ik word overstelpt met smsjes, tweets, mails en whats appjes. Soms kost elke vorm van communicatie veel energie, dus vergeef me tikfouten de eerste anderhalve dag. Ik zal wellicht Ivo vragen om vanavond of morgenochtend een gastblog te maken. Aangezien ik via de iPad geen foto's kan toevoegen bij een blog, volgen deze later als ik weer met de laptop kan zitten. Okido. Tot snel allemaal!

Uur U

Zojuist ben ik gebeld door de opnameafdeling van het ziekenhuis. Ik word vrijdag om half 12 op de afdeling verwacht (4C) en de operatie start om 13.00 uur. Nu ben ik best nerveus.

FAQ-lijst

Hoewel de meesten inmiddels op de hoogte zijn van de gebeurtenissen, hier een FAQ lijst. Wat is er nou precies gebeurd? Ivo, Minke en ik waren onderweg naar huis op de fiets, we kwamen vanaf een verjaardag. We fietsten naast elkaar, hij aan de buitenzijde. Hij vroeg of we hier rechts moesten. Ik zei nee, wat hij niet hoorde. Hij ging rechts en ik rechtdoor en zo kwam ik ten val. Waar was Minke? Zij zat bij mij achterop in het stoeltje, in haar gordel. Er zitten fietstassen op de fiets en die hebben waarschijnlijk behoed dat zij met haar hoofd tegen de grond kwam. Minke heeft niks. En toen? Toen heeft Ivo al snel een ambulance gebeld omdat duidelijk was dat ik niet kon opstaan. De ambulance was er snel. Ik kreeg een maskertje met lucht o.i.d. Want ik was aan het hyperventileren. Mijn been werd in een spalk gelegd. Verder kan ik me niks herinneren. En Ivo en Minke dan? Zij zijn op de fiets samen met een mevrouw naar huis gegaan. Ernst is Minke komen halen en Ivo is naar de Lichtenberg gegaan. Ik had toen al een röntgenfoto gehad en was onderweg naar de CT scan. Op de afdeling moest mijn been in een schiene maar dat bleek mijn been niet te kunnen, ook niet na een morfine-injectie. Dus toen ben ik weer naar beneden gebracht waar een spalk van gips is gemaakt. Ik was toen erg in paniek en ging nogal tekeer. En nu? Nu ben ik dus thuis. Een transferverpleegkundige heeft een ziekenhuisbed, krukken en een douchestoel geregeld. Per rolstoeltaxi ben ik naar huis gereden. Met zweet op de rug ben ik de trap op gegaan en sindsdien ben ik op de eerste verdieping. Heb je pijn? Soms wel ja, bijvoorbeeld in de ochtend als de pijnstillers van de vorige avond uitgewerkt zijn. Ik slik morfinetabletten en andere pijnstillers, een maagbeschermer en moet 's avonds een tromboseprik. Dat zou ik zelf kunnen, maar we hebben Colleen gevraagd dat voor mij te doen. Verder drink ik een soort laxeerpoedertje, want door stilliggen en morfine stoppen de darmen met werken. Kan je zelf naar de wc? Ja hoor, op mijn krukken ga ik naar de wc, en mijn linkerbeen ligt dan op een krukje. Waarschijnlijk komt vandaag de douchehoes aan en zal ik onder begeleiding van Ivo nog een trap ophupsen. Dan ga ik lekker douchen en haren wassen. Ik behelp me nu nog even met de wastafel in het washok. En nu verder? Woensdag word ik gebeld over het tijdstip van de operatie, die op vrijdag 29 juni zal plaatsvinden. Dat het zo lang duurt heeft niks met wachtlijsten te maken, maar met het feit dat de knie en kuit moeten slinken. Ik word geopereerd in de Lichtenberg door een traumachirurg, een rustige, vriendelijke man in wie ik alle vertrouwen heb. Met de anesthesist heb ik afgesproken middels een ruggenprik en een slaapmiddel de operatie, die zo'n anderhalf uur zal duren, te ondergaan. Met een plaat worden de brokstukken bij elkaar gebracht. Ik zal waarschijnlijk minimaal 3 dagen weer worden opgenomen. Daarna volgt een revalidatieproces. Wat is de prognose? Ik ga weer wandelen en fietsen en schaatsen. Dat laatste wil ik niet, maar toch. Het zal echter nooit meer het oude worden. Tevens is er een verhoogde kans op artrose in de knie. En gepaard daarmee is de kans dat ik eerder dan gemiddeld een knieprothese moet ook groot. Hoe gaat het thuis? Ivo werkt zich uit de naad om voor zijn twee vrouwen te zorgen en dat doet hij uitstekend! Hij heeft heel goed het netwerk weten in te schakelen. Deze komende week ziet er als volgt uit: maandag is oma Sonja hier die Minke wel gewoon 's ochtends naar de peuterspeelzaal brengt. Dinsdag is oma Gea hier. Woensdag is de standaard papadag van Ivo. Dan komt Sonja weer donderdag en vrijdag gaat Minke gewoon naar het kinderdagverblijf. Na mijn operatie gaat Minke een extra dag naar het kdv (dinsdag) en werkt Ivo vrijdag thuis. Nog meer? Vakantie is gecancelled. Werk is door collega's overgenomen. Bloemen, tijdschriften en chocola in overvloed. Kom je op bezoek en wil je iets meebrengen? Graag vers fruit, bijvoorbeeld kant-en-klare fruitsalade van Albert Heijn.

Even thuis

Eind van de middag ben ik thuis gekomen. In een hoog-laagbed lig ik in de woonkamer te wachten op vrijdag 29 juni, de dag van mijn operatie. Iedereen bedankt voor de lieve woorden en daden tot dusver. 't Gaat nog even duren...

Ziekenhuis

Simone ligt in het ziekenhuis (zie tweets). Ze vindt het leuk om veel kaarten te krijgen. Ze ligt in ziekenhuis Lichtenberg, Utrechtseweg 160, 3818 ES, Amersfoort, afdeling B1, kamer 129. Als je haar wilt bezoeken, graag even afstemmen met mij (Ivo), gastblogger bij hoge en lage uitzonderingen.

Fronting

Minke is zo'n jaar geleden echt gaan praten. Op de verjaardag van Ivo kwam zij van een weekje logeren terug en kon niet alleen 'mama' zeggen maar alles kwam op gang. Zij was toen dus 2 jaar en 4 maanden. Redelijk laat begonnen, maar weer goed in andere zaken.
Minke's taal ontwikkelt zich uitstekend. Ze maakt mooie zinnen, leert dagelijks nieuwe woorden (vandaag nog de uitdrukking: punt uit!) en schroomt niet om voluit te kletsen.
Toch was er kennelijk reden tot fronsen. Meerdere mensen vroegen zich af of het niet nodig was om eens met haar naar een logopediste te gaan. Ikzelf had er ook wel eens over nagedacht, maar de knoop nog niet doorgehad. Minke's grammatica en vocabulair is dan wel uitstekend, haar uitspraak laat te wensen over. En daar zit, voor onze oren, geen verbetering in. Toen ook de juffies van de peuterspeelzaal vertelden dat ze echt moeite hadden haar te verstaan, besloot ik een afspraak bij een logopediste te maken.
Omdat we niet wilden dat het een 'issue' voor Minke wordt, besloot ik haar alleen te zeggen dat we gezellig bij een mevrouw (Thirza) gingen spelen. En dat vond  ze reuze leuk. Ze speelde uitgebreid met een bak vol met plastic diertjes om vervolgens heerlijk met twee poppen te spelen. Na een tijdje begon ze te babbelen en dat was precies de bedoeling: geen straffe oefeningen aan de tafel, maar gewoon eens laten luisteren door een expert.
En de expert vond het goed. Minke doet aan zogenaamd leeftijdgerelateerd fronting. Ze trekt alle klanken die in je keel zitten (/k/, /g/) naar voren (/t/, /s/). En laat dat nou nog 'mogen' tot 3 jaar en 6 maanden. We hebben dus nog twee maanden. Och en niet ieder kind is hetzelfde, dus ik maak me geen zorgen. De /l/ en /r/ goed uitspreken hoeft pas echt helemaal goed te gaan vanaf je zesde jaar, en dat is nog ver weg. Minke maakt ook van /ge/ altijd /ta/. Ze heeft iets 'tatost' (gekocht) en ze gaat trouwens nog altijd naar 'tameden' (beneden).
Corrigeren heeft geen zin, maar dat wist ik al. Wel haar foute woord in jouw antwoord goed zeggen. Dus als Minke zou zeggen 'ik sa naar tameden' zeg ik 'oké, ga jij maar naar beneden'.
In september hebben we weer een afspraak gemaakt.

En verder was ik op pad:
Uit eten met Titia, Charles, Jeroen en Jan Willem bij Quirine.

En varen met Etienne en Marloes (en hun vrienden)