Protea

Jarige Jet

Mijn meisje is vier jaar geworden vandaag. Van een goedlachse baby is zij veranderd in een kletsende kleuter, die vragen stelt, opmerkingen heeft, boos kan worden en kan schaterlachen. Vrijdag deelde ze uit op het kinderdagverblijf, zaterdag vierden we feest,  zondag gingen we traditioneel op de foto met z'n allen (zie hier voor die van vorig jaar) en vandaag is Minke naar school.

Minke is verwend, zoals het hoort. Van ons kreeg ze een schoolbeker en broodtrommel voorzien van haar naam. Op dinsdag moet zijn namelijk overblijven op school. Ook kreeg ze de dvd van Doornsroosje en ik kan niet wachten om die met haar te kijken. Vandaag kwam ons 'grote' cadeau: een poppenbedje. Saskia bleek nog het poppenbed van mijn nicht Maaike te hebben, zo'n 40 jaar geleden gemaakt door onze gemeenschappelijk opa (de vader van mijn moeder). De stof was smoezelig en niet meer helemaal van deze tijd. Saskia was zo lief om de stof te vervangen (samen uitgekozen in de stad afgelopen vrijdag). Ze maakte ook een dekbedje en een hoeslaken: een heel compleet geheel. Minke vindt het waanzinnig. Nu ligt de baby in haar slaapkamer te slapen, met een warme kruik. Ik moet af en toe kijken of het nog goed gaat. Een poppenmoeder eerste klas hoor, die Minke!
Verder kreeg Minke een voorleesboek, kleine boekjes, kleurboeken, potloden, de zeer gewenste K3 dansmat en K3 jurk en een K3 tasje Verder nog Hello Kitty zeepsop met toilettas en elastiekjes, een beschilderbaar keukenschort, een koektrommel met inhoud, een Tinkerbell puzzel en een badschuimbal mèt verrassing. Van mijn ouders kreeg ze afgelopen zomer al rolschaatsen cadeau.

Scherpte - diepte

Afgelopen dinsdag startte mijn cursus fotografie bij fotoschool Keistad.
We leerden in deze eerste les over sluitertijd en diafragma. We haalden onze camera van de automatische stand ("het groene vakje") en oefenden. Thuis moeten we ook oefenen. En dus toen ik 24 kleine cupcakes bakte omdat Minke op het kinderdagverblijf ging uitdelen, kon ik mooi even oefenen.
Hierbij wat oefenfoto's van de cursus en van thuis.

Thuis

Van 30 graden naar 7 graden in één nacht!

 

 

Nog even genieten

Hoewel het grootste deel van de vakantie erop zit, hebben we nog heerlijk een paar dagen om in alle rust van onze vakantie te genieten.
We zijn na een aantal dagen in Greyton te zijn geweest met zijn drieën naar Noordhoek vertrokken. Daar hebben we soms veel, en soms weinig gedaan. Mijn ouders kwamen er op donderdagmiddag ook naar toe en we bleven nog tot en met zondagochtend daar. Gisteren zijn we dus weer in Greyton aangekomen.
We hebben alleen maar prima weer gehad. We zijn verbrand (ik voornamelijk en dus ook verveld) en bruin geworden. We hebben vooral veel gezien en Ivo heeft veel boeken gelezen. Ik iets minder, maar ben toch aan mijn tweede boek begonnen gisteren.
Ik heb nu bijna 500 foto's (die niet allemaal even bruikbaar of fascinerend zijn hoor) en ik moet eerlijk zeggen dat ik wat dat betreft zin heb om naar huis te gaan, omdat ik plannen heb voor het maken van een fotoboek. Ik maak altijd vrij vlot na vakanties fotoboeken die volgens een bepaald stramien in elkaar zitten. Maar gedurende deze vakantie heb ik een paar nieuwe ideetjes verzonnen.
Mijn moeder, Minke, Ivo en ik ga zo even boodschappen doen in Greyton. Misschien drinken we een kop koffie ergens. 's Middags gaan Ivo, Minke en ik misschien nog even zwemmen in de Sonderend rivier.
Vrijdag 1 februari landen we weer op Schiphol, als het weer het toelaat. We zien en spreken jullie vast snel!

We zijn er!

Het duurde even, vooral op Parijs, maar we zijn er!
De sneeuw in Amsterdam zorgde niet voor problemen, maar in Parijs wel. De overstap duurde lang en toen we eenmaal in het vliegtuig zaten moesten we nog wachten en het vliegtuig moest ook nog van ijs en sneeuw worden ontdaan. Daarna volgde een lange vlucht. Minke sliep redelijk en werd 's ochtend vuurrood en heet wakker: koorts. Dus een Sinaspril en drinken, maar dat deed ze slechts nippend.
Toen we eenmaal in Kaapstad waren reden we (mijn ouders haalden ons op) nog zo'n anderhalf uur naar Greyton, waar ik de koffers uitpakte, douchte en Minke zonder eten naar bed verdween. 's Nachts kreeg ze nog een fikse bloedneus en ze gaf 's ochtends nog over, maar tegen de middag knapte ze op en nu speelt ze verstoppertje met opa.
Vanmorgen en vanmiddag was heet maar nu is het afgekoeld en regent het een beetje. De lakens zijn alweer droog en boven in onze slaapkamers koelt het af.
Via Blogger en iPad is het helaas niet mogelijk om foto's te uploaden. Dus als we thuis zijn doen we wel een traditionele diavoorstelling met Zuid-afrikaanse versnaperingen!

Sober

Welkom in 2013.
Nieuw jaar. Nieuwe kansen. Maar ook nieuwe uitdagingen. Verder het vasthouden van goed ingeslagen wegen. Veranderingen ook, uiteraard.
Dit jaar geen ongevallen, mocht ik daar enige invloed op mogen uitoefenen. Dit jaar geen in het water gevallen zomervakanties. Wel zet ik de revalidatie door. Zo nu en dan verzwakt mijn discipline bij het fietsen thuis, maar dan krijg ik opeens weer de geest en fiets ik (bijna) dagelijks. Na onze vakantie blijf ik doorgaan bij de fysiotherapeut maar breng het aantal keren terug van drie naar twee keer per week. Ik verwacht nog één operatie, in de zomer van 2013. Dan zal Van Olden de plaat en overige schroeven (7) verwijderen. Tenminste, dat is het plan.
Wat ga ik veranderen dit jaar? Ik wil mijn uitgavenpatroon wat beter gaan monitoren. In het kader van mijn plan om dit jaar 'te versoberen'. Zo zet ik een verandering in mijn wasgoedpatroon door: zo weinig mogelijk in de droger, maar gewoon ophangen. Ik doe al tijden alleen nog maar de handdoeken in de droger. Dat bevalt prima.
Ik heb ook besloten dat ik daar waar maar enigszins mogelijk ik spulletjes tweedehands ga kopen. Denk aan zomerjurkjes voor Minke, boeken die we willen hebben en soms ook speelgoed. De interessespanne van Minke voor nieuw speelgoed is best klein en ik vind het zonde om alles maar nieuw te kopen. Ik ga voor haar verjaardag nog op zoek naar of een tweehandsfiets (16 inch) of een poppenbed voor haar. Veel nieuwe boeken zijn al snel via Marktplaats verkrijgbaar. DVD series leen ik momenteel via vrienden.
Lunch neem ik tegenwoordig mee naar het werk. In plaats van zo'n € 3,50 spendeer ik nu slechts € 0,57 (kom soep). Ik noem dat standaard mijn budgetlunch.
In Excel maakte in een lijstje met vaste uitgaven per maand en houd ik in een aantal categorieen bij wat ik uitgeef. Zo heb ik bij mijn vaste lasten een post 'Voedselfocus' opgeboekt. Elke maand ga ik samen met Minke een tas boodschappen à € 15,- naar de Voedselbank brengen. Ik wil Minke leren dat je als 'rijke' Nederlander best eens wat kan bijdragen aan hen die het minder hebben. We zijn nu één keer geweest. Ik nam ook maar gelijk een relatiegeschenk/kerstpakket mee. Wil je bijdragen met producten die nog goed houdbaar zijn die jij bijvoorbeeld gekregen hebt, dan kom ik ze bij je ophalen en neem ze mee naar de Voedselfocus.

Verder blijf ik afval scheiden, maar mijn project voor 2013 is om ook bij mijn werkgever iets aan afvalscheiding te gaan doen. Sinds enige tijd hebben we koffieapparaten. Daarvoor waren er  koffierondes en werden kopjes meerdere keren gebruikt. Nu merk ik dat collega's (ikzelf heb voor koffie en thee een aparte mok) vaak voor elke keer dat  ze koffie halen twee bekertjes gebruiken: de drank is te heet om met één bekertje van het apparaat terug te lopen naar de werkplek. En dat elke keer als er een nieuw drankje gehaald wordt. Er zijn wel van die afvalemmers speciaal voor het inzamelen van koffiebekertjes, maar deze worden gewoon door de schoonmaakploeg in een vuilniszak gedaan. In de reguliere afvalbakjes op de kantoren liggen ladingen plastic bekertjes. Daarom ben ik nu in overleg met het hoofd van Facilitaire Zaken en een bedrijf voor het laten inzamelen van die bekers.

Ik ga ook nog andere leuke dingen doen. Zo start ik na de vakantie een fotocursus. Ik blijf in de oudercommissie van het kinderdagverblijf en de buitenschoolse opvang deelnemen.
Uiteraard heb ook ik plannen voor mijn gezondheid. Dus niet meer het bord van Minke leegeten. Roken en drugs deed ik al niet, dus op dat vlak valt niets te behalen. Nu ik weer kan fietsen pak ik weer vaker de fiets in plaats van de auto. Ik moet ook weer meer trap gaan lopen in plaats van de roltrap of de lift te gebruiken.

Grote verandering? Minke is vandaag voor het eerst wennen op de basisschool. Ik liet haar, met lichte wee in het hart, achter bij juf Geerdien in de rupsengroep van de Gondelier. Eerder, veel eerder, liet ik haar achter op het kinderdagverblijf en bij de peuterspeelzaal. Maar dit voelt toch anders. Dit is voor de komende 8 jaar haar plek, vijf dagen per week. En ik zal minder dan voorheen te horen krijgen wat ze op zo'n dag doet. Waar ik voorheen van de juffies elke poepluier kreeg doorverteld, zal ik nu bijna alleen afhankelijk zijn van Minke's overdracht bij het ophalen van school.

Zo maak ik dat!

Afgelopen Kerst kreeg ik van Minke/Ivo dit boek. Helemaal in mijn straatje, maar daarover meer in januari.
Minke liet haar oog vallen op pagina 60, waar een oude broek (en te kleine in ons geval) wordt  vermaakt tot een hip tasje. Ik maakte er twee in twee dagen. Bestellingen kunnen vanaf heden worden geplaatst. Wel zelf een oude broek aanleveren!

 

 

 

 



Zeven centimeter

Afgelopen maandag, na een pre-kerstavonddiner in Almere, mocht ik weer bij ziekenhuis de Lichtenberg verschijnen, dit keer voor het laten verwijderen van een schroef. De desbetreffende schroef, één van in totaal acht, zat me erg dwars bij een bepaalde hoek en daarom bij bijna elke beweging. Dokter Van Olden heeft 'm verwijderd. Hij opende het bestaande litteken en verwijderde de boosdoener. Ik merk nu al dat het geholpen heeft, vooral bij koppelen in de auto is het verschil goed merkbaar.
Ik kreeg de schroef mee naar huis - een joekel van een ding. Ik denk haast dat het de grootste van allemaal is. Deze werd voornamelijk gebruikt om alle losse brokjes bij elkaar te trekken.
Voor gevoelige oogjes: niet verder kijken.

Deze eerste foto is om te laten zien dat het linkerbeen een lichte X vorm heeft. Dit is veroorzaakt door de operatie, waarbij het kennelijk moeilijk was om het been goed recht boven de voet te krijgen (ofzo).

 

Het keiharde bewijs!

 

De hechtingen mogen er na 10 dagen uit. Ik heb een afspraak bij de assistente van de huisarts op 4 januari. Ik hoop dat ook na de volgende (grotere) operatie het litteken weer net zo mooi wordt als na de eerste operatie.

 

Ikzelf vind dat er nu, op de plek van de ingreep, een rare bult is ontstaan. Het been wordt er niet echt mooier op...

Kerst(roos)

Vorig jaar stond mijn kerstroos net vol in bloei toen de vrieskou toesloeg en de kerstroos binnen mum van tijd haar mooie bloemen kwijt was.
Nu dacht ik iets beter na en haalde de plant, vol bloemknoppen, naar binnen. Er zitten ladingen bloemen te wachten in mijn warme keuken om uit te komen. Zouden ze dat aub nog even willen doen voor ons vertrek naar de zomerzon?
Verder roze rozen, een kind met bruine ogen met een 'echte' baby met blauwe ogen. Ik speel wat met de camera, maar moet nodig op cursus. Daar heb ik mij dan ook voor opgegeven: ik start 5 februari.

Laatste keer

Minke gaat per januari niet meer naar de peuterspeelzaal. Hier in Amersfoort verandert er veel in de peuteropvang. Peuterspeelzalen verdwijnen en worden vervangen door peuterscholen, peuterwerkplaatsen of hoe de verschilldende stichtingen het maar noemen. Er verandert wat in de toegankelijkheid en financiering. Omdat Minke in februari al vier wordt en dan dus naar school gaat, besloten wij haar in het nieuwe jaar niet meer deel te laten nemen aan de peuteropvang. Nu we bijna heel januari weg zijn is dat een extra goede keus gebleken.
Maandag mocht Minke uitdelen op de peuterspeelzaal om afscheid te nemen. Een aantal andere kinderen waren deze week ook voor het laatst, dus de moeders hadden afgestemd wat zij lieten uitdelen om te voorkomen dat iedereen hetzelfde meenam. Minke deelde pakjes drinken uit.
Vandaag was het dan echt de allerlaatste keer voor haar bij de Boskabouters. Er was een soort kerstviering, waarbij de kinderen aan een lange tafel allerlei lekkers kregen. Ik was er bij aanwezig om wat te helpen en ik maakte wat foto's.

Al met al is Minke nog net geen jaar op de peuterspeelzaal geweest, ze startte namelijk op maandag 9 januari 2012.

 

Ik snap de camera die ik van Claudia kreeg nog niet helemaal en "opeens" deed-ie niks meer. Maar nadien kreeg ik hem toch nog aan de praat. Ik moet nodig nog even een half dagje spoedcursus Canon spiegelreflexcamera doen voor we op vakantie gaan...

Hetzelfde bad, hetzelfde kind

17 november 2009

17 december 2012

Lodderig tot ziek

Minke snottert al een week of wat, maar donderdagavond werd het koorts. Het zat er dik aan te komen, want die middag op de peuterspeelzaal bleek ongeveer iedereen al ziek: twee invaljuffen en slechts vier kindjes. Minke voelde warm, maar was niet te ziek om in het ballenbad van Ikea te spelen terwijl ik strijkkralen kocht. Minke en ik hebben het knutselen namelijk te pakken. Of moet ik zeggen: ík heb het knutselen met Minke te pakken?
Die avond voelde ze warm en ze streek op de bank neer. Voor het eten nam ik haar temperatuur: 37,7. Dus een zetpil en daarna wilde ze zelf zonder eten naar bed. Ivo zei dat ze zich alles liet aanleunen.
De volgende dag was haar koorts hoger: 38,5. Dus Ivo haalde voor dag en dauw zijn laptop op van zijn werk en Minke streek, deze keer met haar dekbed, neer op de bank. Zij keek 5 dvds en Ivo kon redelijk werken. Ik kwam anderhalf uur eerder thuis om nog even met haar te hangen alvorens ik me in de hoosbuien met de auto naar Amsterdam begaf, waar ik met Jan Willem ging eten.
Zaterdag leek Minke opgeknapt en dus gingen we naar de stad. Minke mocht in de buggy want we wilden haar nog wat rust gunnen. 's Middags was ze op.
Zondag was ze duidelijk niet helemaal in orde, maar wel opgewekt. Zij speelde buiten met de honden van de buren terwijl Ivo de boom voor het huis op mijn verzoek snoeide. En ik? Ik stapte op de fiets en reed een rondje. Geen probleem! Zondag was het exact een half jaar sinds ik voor het laatst op de fiets zat. Dus een hele mijlpaal.
's Middags besloten we tóch naar de verjaardag van Thijs te gaan. We besloten het relatief kort te houden. Minke sliep de hele weg naar Heemstede en had het best naar haar zin.

Thuisgekomen voelde Ivo zich niet zo lekker. 's Nachts was hij misselijk en hij zweette als een gek. Nu ligt hij weggedoken onder de dekens. Wanneer zou ik aan de beurt zijn?

(Zojuist belt juf Lieneke: Minke zit als een dood vogeltje op schoot bij de juf. Ik ga haar halen.)

Sneeuw

De Sint vertrok en sneeuw kwam. Vrijdag haalde ik Minke vroeg op van het kinderdagverblijf zodat we nog even konden sleeën voor het donker zou worden. Op de valreep nog sneeuwlaarzen aangeschaft want die bleek ze niet meer te hebben. Mooie plakkerige sneeuw, maar bij het rollen van een grote bal kwam het gras al snel tevoorschijn.
's Avonds at ik met Irnsje in de stad en van het maatschappijontwrichtende weer was niet veel te merken. Wel bracht ik een meisje dat bij een bushalte op een stadskaart stond te turen even naar de plek van haar bestemming - in het kader van mijn plan voor iets in het nieuwe jaar*.
Zaterdag wilde Ivo met Minke gaan buiten spelen, maar Minke was er niet erg voor in. Een kind van haar moeder: liever binnen. Misschien had het ook iets te maken met het feit dat ze om half 7 wakker en op was? Toch lukte het om een uurtje buiten te zijn.
Ik kocht een nieuwe batterij voor de waanzinnige camera met toebehoren die ik van Claudia kreeg en ging een beetje spelen.

 

Stella en Minke leggen de puzzel van Hugo. Hugo speelt met het hondje van Minke.

 

Sneeuwballengevecht op vrijdagmiddag.

 

Sam (nieuwe camera)

 

Minke verft een sneeuwman van watten (nieuwe camera)

 

* ik overdenk een plan als goed voornemen voor 2013. Hierover wellicht later meer.



Voorbereiding

Aangeschaft voor de dames vandaag: schoenen.
Voor Minke sandalen want luchtige schoenen lijkt me wel fijn als het hoogzomer is in Afrika. En voor mezelf ook. Maar ik wilde eigenlijk een schoen waarbij ik wat langer kon wandelen en dus zou ik graag mijn steunzool erin hebben. En met de Birkenstocks met het redelijk goede voetbed zag ik dat toch niet zo zitten. En ik wilde een sok kunnen dragen, want als ik door de natuur wandel, vind ik dat fijn. En dus zijn het deze twee geworden (de bovenste voor het kind, de onderste voor mijzelf). Ook schafte ik een korte broek aan, zodat ik mijn brace kan dragen en mijn hippe (?) schoen eronder. Want een jurkje, brace en deze schoen: dat kan natuurlijk modisch gezien niet!
Daarbij nog hardroze waterschoenen van € 3,99 van de Scapino voor Minke en huppa, klaar. Sparen voor de vakantie? Nee joh, uitgeven!

 

Seven days

Maandag vierde Minke op de peuterspeelzaal alvast Sinterklaasfeest. Juf Marjan werd opgetoverd tot Zwarte Piet en alle kindertjes kregen een mooie paraplu. Ze knutselden schoentjes in de vorm van een stoomboot, ze maakten ook pietenmutsen en maandag gaan ze pepernoten bakken.
's Middags speelde Minke bij Suze thuis, waarna wij ook nog even de bibliotheek bezochten.

 

Dinsdag was het alweer twee jaar geleden dat onze Minke per ambulance werd afgevoerd na een gemeen onderonsje met een winkeldeur.
Ik heb een foto van haar twee vingers gemaakt. Je kunt nog altijd zien dat haar nagelbed op deze vingers 'anders' is, maar omdat Minke de gewoonte heeft om nagels te bijten moet je je proberen voor te stellen dat het wit van de nagels al heel vroeg begint op de ooit beschadigde vingers.

 

Woensdag had ik een afspraak bij de traumachirurg omdat ik besloten heb de recalcitrante schroef die helemaal bovenaan zit te willen laten verwijderen. Hij ging akkoord en ik moest nog even foto's laten maken. Toen dat klaar was liep ik weer naar boven en we hebben samen de foto's zitten bekijken. Het is op de foto niet helemaal duidelijk welke van twee schroeven zich naar buiten aan het werken is. Dokter Van Olden voert de ingreep zelf uit, op 24 december staat het ingepland. Het betreft een dagopname, waarbij ik wederom met een slaapmiddel onder zeil word gebracht waarna er een ruggenprik wordt gezet. Ik kijk er erg naar uit, want die schroef zit me nu echt dwars.
Donderdag bracht Minke en mijzelf naar opa en oma in Huizen waar ik weinig deed en Minke en Gea des te meer. 's Middags na de peuterspeelzaal (en fysio) kocht ik met Minke een nieuwe autostoel bij Prenatal, waar wij ook een kop thee en een flesje appelsap dronken. Minke speelde in het keukentje en wenste mij 'smaak etelijk'.
En vrijdag? Werk, bijtankslaapje na het werk en toen nog uit eten met Edwin en Colleen bij Jean et Alleman. Het was lekker en gezellig en omdat ik de BOB zou zijn, dronk ik slechts één glas port vooraf en geen wijn. Dat was prima en de volgende dag was dat extra prima!
Vandaag is het zaterdag. Minke mocht het eerste vakje van de adventkalender open maken. We zijn naar de stad (kapper, markt) geweest. Ivo deed boodschappen bij de AH, ik doe de was. Ik knutselde met Minke en nu hoor ik Ivo en Minke beneden spelen en muziek luisteren. De open haard staat aan.
Ik ga me bij hen voegen.

Pietjes

Dit jaar gingen Minke en ik, met de trein, naar Amsterdam waar wij onder andere een bezoekje brachten aan de Bijenkorf om de klimmende pieten in de lichthal. Zie hier de verschillen (14 november 2011 en 19 november 2012).

Zoveel meer dan de buitenkant

Afgelopen vrijdag was het vijf maanden geleden dat ik mijn knie brak. Het is een terugkerend iets - haast een soort verjaardagmomenten, maar dan minder leuk. Alhoewel, de verschillen per maand zijn groot dus er valt zeker ook steeds iets te vieren.
Maar het gaat lang niet altijd even goed met me. Dat is niet altijd aan de buitenkant zichtbaar. Ik loop toch? Ik rijd toch auto? Ik ben toch weer aan het werk?
Ja, dat zijn allemaal heel fijne dingen. Maar dagelijks word ik geconfronteerd met wat ik niet kan. En eens in de zoveel tijd word ik gepresenteerd met nieuwe feiten, waaruit blijkt dat mij nog veel te wachten staat.
Dinsdag had ik een gesprek bij de bedrijfsarts. Ik heb haar deze keer rustig kunnen uitleggen hoe veel energie het revalidatieproces nog altijd kost. En daarbij heb ik haar volgens mij ook kunnen uitleggen dat er zoveel meer is dan alleen het trainen van het been. Dat ik nog heel erg het gevoel heb een paar maanden te moeten inhalen. Met Minke. Met Ivo. Met mijzelf. Ik ben de eerste tijd na het ongeval altijd in gezelschap van anderen geweest. Begrijp me niet verkeerd: ik heb hun zorg erg gewaardeerd, maar het er zelfstandig op uit kunnen voelt als een enorme vrijheid. Waar ik dan ook veel behoefte aan heb. Even iets met mezelf doen. De bedrijfsarts stelde voor dat ik per 17 december weer 100% ga werken. Dan ontloop ik ook de verandering in loondoorbetaling (na 6 maanden (gedeeltelijk) ziekteverzuim ga je minder verdienen over de uren die je niet aanwezig bent). Ik stemde in en was blij dat ze me niet al eerder volledig aan de slag wilde laten gaan.
Donderdag bezocht ik Eemland Orthopedie voor het laten aanmeten van een brace. Het lopen op ongelijke ondergrond (denk aan een grindpad, een boswandeling of 'gewoon' een kuiltje in de straat of stoep) is niet prettig. Een brace zou uitkomst moeten bieden. Dit is 'm geworden. Een heel geval, dat eigenlijk niet onder een broek kan. Wel over een bloot been of panty. Lekker charmant. Toen merkte de instrumentenmaker op, want ik mezelf ook al meerdere keren heb afgevraagd, dat ik een beenlengte verschil heb, van zo'n 5 mm. Nu doen we daar nog niets aan, want ik ben nog niet uitgerevalideerd en misschien is het weg als ook het plaatwerk uit mijn knie verwijderd wordt. Maar je moet je voorstellen dat dat voor mij schrikken is. Een soort bevestiging van mijn gevoel dat deze simpele val heel veel gevolgen heeft of nog kan hebben.
Op vrijdag had ik werkoverleg met mijn leidinggevende. En dat ging niet zo goed. Mijn hoofd is nog helemaal niet klaar om vol overgave te werken. Ik ga met plezier naar mijn werk en het werk dat ik momenteel doe vind ik ook prima. Ik zit al mijn ochtenden aan het loket en heb kort en redelijk bevredigend contact met klanten. Ik verbind telefoontjes door, ik beantwoord mails en beantwoord vragen van klanten. Het is goed zo. Na de lunch heb ik nog twee uurtjes te vullen. Dan handel ik wat administratie af van andere consulenten en houd me bezig met het maken van een boekje dat we gaan uitgeven over de verandering binnen de werkwijze van de Wmo in Huizen. En om drie uur ga ik naar huis.
Maar de collega's vinden me niet benaderbaar. Ik ga bijvoorbeeld in de spreekkamer werken van één tot drie, want om een collega van 'mijn' bureau te verjagen voor die twee uurtjes is niet mijn ding. En dat andere lege bureau is echt veel te hoog voor mij. Maar zij lopen mij straal voorbij als ze om 12.10 uur naar de kantine gaan, terwijl ik verplicht tot half 1 aan het loket zit. Dan krijg ik iets te horen over kip en ei. Jaja. Ik werk pas sinds 1 november weer tot na de lunch, dus dat is pas twee weken.
Niemand kan weten dat ik bezig ben met het feit dat ik vrijdag voor het eerst mijn kind zonder zijwieltjes naast haar vader naar het kinderdagverblijf zie weg fietsen, in de wetenschap dat ik haar dus niet kan ophalen, want ik loop niet snel genoeg om haar fietsend bij te houden. En fietsen kan ik niet. En dat doet pijn. Niemand ziet aan mij dat ik baal van de constatering dat mijn heupen niet gelijk zitten. Niemand ziet aan mij dat ik bij het slapen last heb van die schroef die zich naar buiten aan het werken is. Maar vanaf 17 december ben ik voor 100% beter gemeld en wordt van mij verwacht dat ik weer gewoon meedraai. En dat ik harder moet zijn. Dat ik niet altijd maar lief en vriendelijk moet zijn tegen klanten. Dat ik in toenemende mate 'nee' moet verkopen. Dat ik duidelijker moet zijn. Dat er tijdens mij afwezigheid oude dossiers van mij afgehandeld zijn waar mijn leidinggevende nog eens over wil praten.
En dan bedenk ik me dat ik vorig jaar niet zo'n heel goede beoordeling had, maar dat ik drie maanden later complimenten kreeg hoe goed ik het oppakte en dat als ik zo doorging ik volgend jaar een periodiek erbij kreeg. Hoe kan dat dan? Hoe kan het dan dat ik nooit iets terug krijg van de toetser? Wie doet er nou zijn werk niet goed?
Waar of ik mezelf zie nu we de komende tijd nog meer gaan veranderen, gaan samenwerken met Sociale Zaken? Wat ik nodig heb van het bedrijf om mijn functie uit te kunnen oefenen? Snap je dat ik daar helemaal niet mee bezig ben? Dat ik bezig ben dat ik maandag weer naar de fysio moet, dat ik al een week niet op mijn hometrainer heb gezeten, dat ik me afvraag op wat voor schoenen ik ga lopen als ik in Zuid Afrika ben? Of ik wel of niet die pen uit mijn knie laat verwijderen, alvast? Dat ik niet alleen drie keer per week naar de fysiotherapeut ga, maar om de week ook tijd kwijt ben aan een psycholoog waar ik heengestuurd ben? Dat ik dan weer bij de orthopedisch instrumentenmaker zit en dan weer bij de podoloog? En dat ik daarnaast een gezin heb, een klein kind, een leven en werk?

Ik bedoel maar.

Zij wel...

Zoals Suze. Maar dan anders.

Minke wilde een jas zoals Suze heeft. Dat wil zeggen een zilveren jas met een ceintuur mèt gesp. Ik vond het prima dat Minke nog een winterjas kreeg, want de huidige jas is nog van vorig jaar en ze kon wel een wat langer model gebruiken. Maar ik zei haar dat we gingen wachten op de uitverkoop.
Al snel vonden we een zilveren jas, lang en in de uitverkoop. Maar de ceintuur ontbrak. Na veel wikken en wegen besloot ik de jas niet te kopen.
Maar ja, een jas die bijna aan alle eisen voldoet niet kopen, da's toch wel lastig. Ik verzon toen dat ik best zelf een ceintuur met gesp kon maken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik kocht bij de fourniturenzaak een groot stuk rood elastisch band en een gesp die precies de juiste maat had. Ik zette de gesp aan het band en de band aan de jas. Klaar is Klara. En Minke? Die doet 'm niet meer uit. En poseren wil ze ook wel even.

Smoesjes

Ik hoorde onlangs het volgende beneden in de keuken gebeuren:

Ivo: Kom, drink je jus d'orange even op.
Minke: Nee, mijn buik zit vol.
Ivo: Kom op zeg, dit is echt heel gezond en goed voor je. Er is vast nog wel een plekje voor.
Minke: Nee, mijn buik zit vol want eh, eh, eh, dan heb ik geen gaatje meer voor tanden te poetsen.

Wat in het vat zit...

Nu Minke echt wat groter wordt vind ik het leuk om haar wat meer bloot te stellen aan Kunst & Cultuur. Lezen, bibliotheekbezoek, boekwinkels en voorleesochtenden; daar is ze allemaal allang bekend mee. Musea bezoeken we niet vaak. We bezochten het Dick Bruna huis in Utrecht en het Museonder op Park Hoge Veluwe. Met haar oma is ze in Kasteel Groeneveld geweest. Tot nu toe is ze één keer in het theater geweest, namelijk toen we haar meenamen naar een voorstelling van Dirk Scheele in Baarn. Omdat ze dat heel leuk vond hebben we nu drie uitjes in het vat:
In november gaan we naar een optreden van Samba Salad, waar we twee cd's van hebben waar we van genieten. Ze blinken uit in muzikaliteit, in enthousiasme, in pakkende teksten.
In maart gaan we, met Margot en Eva, naar een kinderconcert in de kleine zaal van het Concertgebouw. Mijn zus en ik hadden vroeger, met mijn ouders, een abonnement op de kinderconcerten en ik kan me herinneren het leuk te vinden. Ik ben benieuwd hoe Minke het zal ervaren.
En dan in mei bezoeken we hier in de Flint een voorstelling van Buurman & Buurman. Ik hoop dat Minke er net zo om moet schaterlachen als om de filmpjes!

Het laatste woord

Zomaar wat geklets:

Minke tegen Ivo: Als ik groter ben ga ik op crossfietsen. En als jij 35 wordt mag je ook op crossfietsen. En dan ga ik niet meer op crossfietsen. Dan ga ik op Mega Mindy. En als ik dan daarna op K3 ga, mag jij op Mega Mindy.

Ik: ik vind het jammer dat je nooit je blauwe bandana draagt.
Minke: neehee, die is voor de winter. Dat heb ik besluiten.

Minke wil met mijn telefoon foto's maken. Ik vertel haar op welk knopje ze moet drukken.
Minke: Dat weet ik to-hoch.

Er wordt aan de weg gewerkt.
Minke: En dat blauwe huisje is de w.c. (wijst naar een Dixi-toilet).
Ik: Hoe weet je dat nou weer?
M: Dat weet ik gewoon.

Beduusd

Afgelopen woensdag was ik in het ziekenhuis voor het laten maken van een röntgenfoto en een bezoek aan de chirurg. Ik merkte van te voren dat ik wel benieuwd was naar wat er te zien zou zijn. Echt nerveus was ik niet. De foto's waren zo gemaakt en daarna volgde het onderhoud met de arts. Voordat hij mij in persoon zag, had hij de röntgenfoto's bekeken. Daar was hij niet heel blij van geworden en hij verwachtte een patiënte te zien met veel pijn. Ik heb echter niet heel veel pijn. Ja, dat schroefje (deze keer echt geteld: het zijn er acht in totaal) zit me soms dwars en ik denk ook de plaat te voelen 'branden' onder het litteken. Maar pijn, nee, dat niet. Volgens dokter Van Olden zakt de hele boel weg. Ja, ik had wel een puinhoop van een knie. Ivo herinnerde zich ook dat Van Olden hem na de operatie had gebeld en het woord 'geëxplodeerd' in de mond had genomen.
Ik zei dat de steunzolen mij veel ondersteuning gaven, dat ik vond dat het de laatste paar weken echt goed vooruitging en dat ik weer aan het werk was.
Hij vertelde dat hij de plaat en schroeven in principe een jaar na het ongeval wil verwijderen. Hij zou de schroef die zich nu naar buiten aan het werken is ook seperaat (dus eerder) weg kunnen halen. We maakten geen nieuwe afspraak. Ik heb besloten hem in maart weer te bezoeken, zodat we dan een afspraak kunnen maken over een operatie om het plaatwerk te verwijderen. Mocht ik eerder pijn of last hebben, kan ik hem altijd nog eerder een bezoek brengen.
De rest van de dag was ik er eigenlijk wel beduusd van. Want de wetenschap dat ik nu niet ergens last van heb, maar dat het van binnen niet zo goed gaat (ik zag inderdaad op de foto's dat er iets aan het verschuiven was) maakt me wel bang voor de toekomst. Het woord prothese viel weer en gezegd moet worden, daar word ik nou niet bepaald blij van.
Tot zover...

TROTS!!!

http://youtu.be/jcCWwaVNhaM

Morgen 15 weken geleden viel ik van mijn fiets.
Vandaag 13 weken geleden ging ik onder het mes.
Vandaag 5 weken geleden mocht ik met één kruk gaan lopen.
En sinds gisteren mag ik (binnen) de kruk weglaten. Ook buiten mag ik (korte) stukken zonder hulpmiddel lopen. En dat betekent dat ik wellicht eind volgende week mag auto rijden.
Ik ben HEEL BLIJ!